Людміла Рублеўская - Дагератып

У паветры прагучаў стрэл. Людзі заазіраліся...

Белы конь змусіў нападнікаў разарваць кола. На кані прыскакалі двое: мужчына з гнеўным смуглявым тварам, шэрыя вочы яго свяціліся гневам, і дзяўчына з кароткімі чорнымі валасамі, гнуткая і спрытная, як змяюка. Абое саскочылі на зямлю проста перад крамаю, мужчына наставіў на натоўп ружжо:

- Разыдзіцеся! Вы што, на катаргу захацелі? Душагубцамі зрабіцца? Людзей жыўцом паліце?

У разбітай, разрабаванай краме за ягонай спінай вар’яцеў агонь, і прайсці праз яго было немагчыма. А дзверы збоку, якімі карысталіся жыхары дома, чые пакоі месціліся на другім паверсе, былі сапраўды заваленыя - да іх нацягалі ламачча, прыпёрлі перакуленай лаўкай. Багуслава таропка пачала расцягваць завал.

- Гэта таксама сацалісты! Фатографка-курва! - правішчэў голас злева з-за спінаў. - Бі іх!

Граф яшчэ раз стрэліў у паветра, цэлячы вышэй галоваў.

- А ну, разысціся! - грымнуў ён такім голасам, якім, напэўна, звык уціхамірваць дзікіх драпежнікаў. І двухногія драпежнікі горада Б* такса­ма трохі прыціхлі, пасунуліся назад, той-сёй і заазіраўся, ці праўда не сысці.

- Пан Шымон, злева! - крыкнуў Давыд і шпурнуў з вакна цяжкі прадмет, магчыма, падсвечнік, туды, адкуль таксама пачуўся стрэл - нехта з нападнікаў быў узброены.

Шымон адразу захінуў сабой Багуславу, якая, спяшаючыся, расцягвала завал. Граф справіўся б з гэтым хутчэй, але дужы суровы мужчына з ружжом уздзейнічае на натоўп куды лепш, чым танклявая дзяўчына з пісталецікам. Мігатлівыя водсветы пажару надавалі смугляваму чалавеку з перабітым носам падабенства з жалезнымі кандацьерамі і ландскнехтамі, сабакамі вайны сярэднявечча.

- Вар’яты!

У адказ у графа паляцеў камень. Спалоханы Баярд іржаў, біў капытамі, кідаўся па двары, таксама спрыяючы таму, што мярзотнікі адбегліся падалей.

На шчасце, дзверы ўдалося вызваліць. З іх адразу вываліліся задыханыя, заперханыя ад дыму людзі - сівы мужчына хіліў да сябе пераляканую немаладую кабету ў каптуры, другі, маладзейшы, хаваў за сабой хлопчыка гадоў дзесяці. Выбег і Давыд, наставіўшы на нападнікаў сапраўдную масайскую дзіду, упрыгожаную пукам рознакаляровых стужак, з шырокім лязом-наканечнікам. Рудыя валасы кніжніка смешна тапырыліся.

- Усё жыццё марыў, каб мяне вызваліў з асаджанага замка рыцар на белым кані, ды яшчэ разам з прыўкраснай дамай!

Этнограф не быў баязліўцам.

- Масевіч, выводзь сваякоў, мы затрымаем гадаў! - крыкнула Багус­лава, пад прыкрыццём паваленай на бок лаўкі выхапіла пісталет і стрэлам збіла картуз з высокага хлапца. Шымон прыстроіўся побач і выбіў куляй у бялявага мужыка дручок. Мужык войкнуў і кінуўся прэч, схапіўшыся за руку. Другія нарэшце таксама ўсвядомілі небяспеку і шуганулі ўбакі, хаваючыся за дрэвы.

- Вось так і будзем хадзіць разам на паляванне ў джунглі, - задаволена прамовіў Каганецкі.

Багуслава зноў на хвілю ўявіла - якім можа быць жыццё разам з Шымонам, і ажно туга па тым, няздзейсненым, перахапіла дыханне. Вось яны едуць конна па дарозе, дзесьці высока ў гарах, сонца ўзыходзіць, вакол ціха-ціха, паветра свежае, як сырадой, і так спакойна, так шчасна...

Вецер падхапіў чырвоныя штандары полымя, што высоўваліся з вокнаў блюзнерскага дома, і яны прагна выцягнуліся, загулі... Гарачыня рабілася амаль нясцерпнай, Багуслава адчувала, як ледзь не патрэскваюць ад жару валасы.

- Разыходзьцеся, людзі, Хрыстом Богам прашу! - пракрычаў Каганецкі. - Хопіць на сёння! Ідзіце па дамах, спаць!

Нападнікі бязладна загарлалі з-за плота, брудная лаянка мяшалася з пагрозамі ў бок сацыялістаў, іншаверцаў, іншаземцаў ды іншародцаў. Рэйд па выкараненні вальнадумцаў пагражаў перарасці ў пагром. Ачмурэлыя ад гарэлкі, гвалту і ўсведамлення слушнасці сваёй місіі тубыльцы не жадалі заканчваць начное свята. Багуслава пацэліла ў паходню ў руцэ высокага хлапца ў кажуху, і той ад спалоху і злосці шпурнуў яе ў бок сацыялістаў. Палка, абматаная прасмоленай палаючай анучай, застрала ў галінах ясеня. Адразу ж успыхнулі сухія галінкі і папяровыя лісты, што застралі ў іх, дрэва цяпер нагадвала вогненныя валасы багіні пекла...

І, як на бяду, усчаўся страшэнны вецер... Такі, які ломіць слабыя дрэвы і слабую волю падарожных. Вогненныя аркушы сарваліся з галля і паляцелі ў паветры, быццам лісты са скаргамі да анёльскага войска... Анёлы ж не толькі рахманыя ды замілаваныя. Сярод іх ёсць ваяры з вогненнымі мячамі ў руках, гатовыя да сканчэння свету караць зло.

- Княгіня Вольга так знішчыла горад драўлянаў... - нервова прага­варыла Багуслава. - Прывязалі вераб’ям пукі саломы, падпалілі - і ўсе стрэхі ў хуткім часе загарэліся...