Людміла Рублеўская - Дагератып

- А мы з вамі яшчэ пабачымся, пан Людвіг, як дамаўляліся, не забывайце! - кінуў у спіну доктару Ніхель. Боўнар злосна адказаў цераз плячо:

- Хацеў бы, не забудуся.

І сышоў, больш не намагаючыся трымаць спіну прама.

Багуслава зразумела, што Варакса, маючы на руках доказы Боўнарава злачынства, збіраецца таго выкарыстоўваць для Справы бязлітасна і бессаромна.

І шкадаваць доктара не хацелася.

А навіна, якой шчодра, як атрутай, падзяліўся доктар, была страшнай.

- Ідыёты, - Ніхель нервова хадзіў па пакоі, як быццам ваўкалакам стаў ён. - Спадзяюцца трымаць усё пад наглядам! Ды ніколі натоўп, які ап’янеў ад гвалту і беспакарання, сам не спыніцца!

Цень слізгаў за ім па сцяне, як старанны шпег.

- Гэта ж ваш улюбёны народ, дзеля якога вы гатовыя лезці ў пятлю! - з’едліва заўважыў Каганецкі.

- Натоўп - не народ, не блытайце, - няўважна кінуў Ніхель, заняты сваймі думкамі. - Багуслава, на пару словаў!

Ніхель схапіў падапечную за руку і вывеў у калідор, не зважыўшы, як тая грэбліва вызвалілася з ягонага захопу. Па калідоры блукаў скразняк, быццам прывід пакутліва шукаў выйсце з няўтульнага дома.

- Як хочаш, але ўгавары графа, што нам трэба тэрмінова вяртацца ў Б*! - загадна прамовіў пан Варакса.

- Навошта? - недаверліва папыталася Багуслава, якая ведала, што старэйшы таварыш не адыходзіў ад планаў ні на крок.

- Ты ўяўляеш, што будзе, калі падпаляць наша атэлье? - жорстка спытаў Ніхель. Багуслава збляднела. Запас бомбаў, нітрагліцэрыну, дынаміту ў іхняй лабараторыі быў такі, што разнясе цэлы квартал. Толькі што пазбавіўшыся ад цяжару забойства, не хацелася ўзвальваць на сябе новы, яшчэ большы.

- А што да нашага дома дабяруцца, вельмі верагодна, - працадзіў скрозь зубы знерваваны Ніхель. - І калі гаспадароў не будзе, дакладна залезуць. Лабараторыя наша для мясцовых цікаўных невукаў - як завадная лялька для дзіцяці, так і карціць зламаць і паглядзець, што ўсярэдзіне. Правакатары знойдуцца. І тады - канец усім планам. А з-за тваіх любошчаў мы так хутка выправіліся ў шлях, што я не паспеў схаваць хімікаліі ды рыштунак, усё для вырабу дынаміту пакінуў на стале, толькі газеткай накрыў.

- Не можа быць! - вохнула Багута, бо не магла прыпомніць, каб Ніхель падобным чынам памыляўся. Варакса з прыкрасцю цыкнуў скрозь зубы:

- І стары карась на кручок трапляе. А Параска павінна прыйсці прыбірацца, і хоць я ёй забараніў спускацца ў лабараторыю - чаму бабе не залезці туды з лепшымі намерамі? Ці ўнук яе, падшыванец Колька, ушчыміцца, і не дай Бог што там зачапне, выкліча хімічную рэакцыю... З тым поспехам маглі адразу студэнтаў прыкончыць ды з’ехаць, не ўлазячы ў жухавіцкую драму.

- І што мы зробім, калі вернемся і будзе напад? З пісталетаў адстраляемся? - халодна папыталася Багута. Ніхель задумліва крутануў у руцэ пісталет, які заўсёды хаваўся ў рукаве.

- Паглядзім па абставінах. Карацей, трэба ехаць. Ты ж з графам збіраешся вянчацца? Вось і павянчаецеся. А ён нам, калі што, будзе выдатным прыкрыццём. Абшукваць графа, уладальніка маёнтка, прафесара Венскага ўніверсітэта, ды графскіх амаль сваякоў - не тое самае, што двух прыхадняў-фатографаў.

Каганецкі пакаваў свае сумкі для падарожжаў верхам. Рэчаў у яго было няшмат. Калі ў пакой зайшла Багуслава, ён якраз засоўваў у сядзельную сумку матчыну белую сукенку.

- Адпраўляемся ў Вену. Галоўнае - да вакзала дабрацца. Не пакіну цябе з гэтым вусатым вупыром ні на хвілю. Фактычна, слова, дадзенае яму, стрымаю - абвянчаемся, пашпарт табе выпраўлю... Але ад сябе не адпушчу, хай не спадзяецца.

Багуслава разумела, што ён сто разоў мае рацыю. Што цяпер, калі выкрыты падман Ніхеля, яна можа і мусіць змяніць сваё жыццё. Але не магла... ну проста не магла вось так адразу адрынуць усё, ува што верыла доўгія гады, што было сэнсам яе жыцця, дазваляла глядзець у вочы юнаку на дагератыпе і казаць: “Я за цябе адпомшчу”. І баялася таго, што можа ў выпадку аслушэнства ўчыніць Ніхель.

- Нам трэба вярнуцца ў Б*, - нежыццёва прагаварыла Багута.

- Ты жартуеш? - Каганецкі падыйшоў і страсянуў яе за плечы. - Ты ведаеш, што такое непарадкі і іхняе ўціхамірванне ў гэтай дзікунскай імперыі? Зараз жа на коней - і рушым у супрацьлеглы бок. Калі гэты, твой так называны бацька, паспрабуе нас затрымаць - пашкадуе.

Багуслава сумна ўсміхнулася: так, Шымон спрытны і дужы, і справіўся падчас бойкі з ёю, але з Ніхелем... Ніхель умее забіваць нават гузікам альбо аркушам паперы і ніколі не вагаецца.

- Разумееш, могуць загінуць людзі... Я павінна ехаць. І Ніхель - так, ён страшны ў сваёй бязлітаснасці. Але ён з трынаццаці гадоў быў для мяне ўсім. Бацькам, настаўнікам, таварышам, каханкам...