Людміла Рублеўская - Дагератып

- Не варта над гэтым пераймацца. Усё прамінула, усё адбалела.

- Чакай... - змярцвелым голасам прамовіла Багуслава. - Хто гэта, вось тут, на здымку?

Каганецкі ўгледзеўся ў альбом.

- Ды проста адна дзяўчына, нават не сваячка Кацярыны. Яе ўдачарылі бацькі Каці пасля нейкага няшчаснага выпадку, расла ў іх доме, як кампаньёнка адзінай дачкі. Яны, здаецца, выдалі яе замуж, далі добры пасаг.

- Не памятаеш, як яе завуць?

Голас Багуславы гучаў так, што Шымон спалохаўся.

- Ды што з табой? Ніякім бокам гэтая паненка ні да мяне, ні да нашага краю не датычная. Вельмі шараговая асоба, ніякай містыкі. Завуць... Вольга, так, дакладна, Вольга Паніна. Ды што з табой робіцца? Ты як прывіда ўбачыла.

Багуслава выпусціла з рук альбом, які тут жа падхапіў устрывожаны Каганецкі.

- Проста я трынаццаць гадоў пражыла ва ўпэўненасці, што гэтую дзяўчыну забіла.

Ніхель стаяў на першым паверсе з імбрыкам у руках, як быццам знарок чакаў, пакуль пан Шымон і Багуслава сыдуць па лесвіцы. Ягоная ўсмешка была шчырай, як банкаўская аблігацыя.

- Ну што, даражэнькая мая, бачу, табе ўсё ўдалося! Я ў табе не сумняваўся! Віншую! І вас, граф, з тым, што выйшлі на дзвюх, а не на чатырох канечнасцях. Пап’ем кавы, і ў дарогу!

Багуслава прымружыла вочы, бо ёй здавалася, што нават позіркам яна зараз можа забіць свайго настаўніка. Мала той страшнай праўды, якая ёй адкрылася... Некалькі цынічных словаў - і ўсё напружанне, увесь жах і шчасце гэтай ночы зведзеныя да задания, якое Багуслава паспяхова выканала. Спакусіла ненармальнага графа і ўзяла на кароткі ланцуг.

Толькі тое, што Шымон цвёрдай рукой сціснуў яе плячук, дапамагло стрымацца. Яшчэ настане час усё з’ясаваць і звесці рахункі.

А ў пакоі, тым самым, са стодамі, гонгам і разбітым вакном, дзе чакаў на занадта доўгім стале сціплы сняданак, сядзеў, як нічога не было, на венскім крэсле пан Людвіг Боўнар, быццам на доктарскім кансіліуме. Твар доктара пажаўцелы, пад вачыма прыпухла, але погляд досыць цвёрды. Ніякага раскайвання, сораму, боязі Багута, як ні хацела, не заўважыла ў гэтых азызлых рысах. Толькі змрочная іронія.

- Цябе можна павіншаваць, Шымон? - такім ветлівым голасам па­сля гульні ў карты, жадаючы захаваць годнасць, звяртаюцца да таго, хто выйграў усе твае грошы. - Не думаў, што ты наважышся ажаніцца, але гэта тваё права.

- Пра мае правы лепш не разважай, - скрозь зубы прамовіў Шымон і цырымонна падвёў Багуславу да крэсла.

Ніхель ззяў, як успышка магнэзіі.

- Пан Людвіг цалкам згадзіўся, што сямейнае жыццё стане найлепшымі лекамі для ягонага пацыента, тым больш у такім выпадку не пацерпіць рэпутацыя пана Боўнара. Рэпутацыі ж так лёгка разбураюцца... Людзі ахвотна вераць нават чуткам, што хтосьці з дактароў дае пацыентам атруту. - Фатограф кінуў позірк на адрасата намёкаў, пераканаўся, што той адпаведна тузануўся, і працягваў далей размову з падвойным дном. - Мы з дачкой аднойчы праязджалі мясцовасцю, дзе быў халерны бунт. Няшчасных медыкаў, якія змагаліся з эпідэміяй, абвінавацілі ў тым, што яны атручваюць студні і не лечаць людзей, а заражваюць, і небаракаў- эскулапаў лавілі, збівалі ды кідалі ў тыя студні. Доктар-забойца - гэта, я вам скажу, персанаж, які асуджаны на агульную нянавісць.

Пакой, ачышчаны ад экспанатаў містычнай калекцыі, здаваўся пустэльным і няўтульным, як Рым пасля адыходу гунаў. Боўнар акуратна наліў сабе ў кубак гарбаты, паднёс да носа, прынюхаўся і спакойна адсёрбнуў.

- Так, доктар-забойца персанаж не самы прыемны.

Багута міжволі адчула недарэчную павагу да гэтага чалавека, які не саромеўся здзеквацца з безабароннага хлопчыка. Але баязліўцам гэты нягоднік дакладна не быў. Нават тое, што прыехаў правяраць свайго паддоследнага адзін, без сведкаў, у такую глухмень - сведчыла пра смеласць. Наяўнасць зброі ў сакваяжы - пра тое, што рыхтаваўся абараняцца. А цяпер ён п’е ці не з таго кубка, у якім яму паднеслі атруту, цудоўна ўсведамляе, што яго могуць зараз забіць ці здаць у паліцыю - але і не ўспацеў...

- А судовае разбіральніцтва, следства - гэта так непрыемна і доўга... Нават калі ёсць рэчавыя доказы і адпаведныя фотаздымкі, - гэтак жа бязвінна працягваў Ніхель. Доктар толькі крыва пасміхнуўся.

- Маеце рацыю, шаноўны. Разумны чалавек стане пазбягаць такога на любых умовах.

- Скажыце мне толькі адно, пан Людвіг, перш чым мы развітаемся з вамі раз і назаўсёды, - раптам цвёрда сказаў Шымон Каганецкі. - Ад чаго насамрэч памёр мой бацька?

Боўнар зірнуў на чалавека, якога труціў доўгія гады, і ўсё-ткі адвёў вочы.