Людміла Рублеўская - Дагератып

- Ну што, час выйсці з клеткі... І прызнаць, што ўсё-ткі Боўнары - навалачы, а я - даверлівы дурань. Да таго, як развіднее, яшчэ колькі гадзінаў. І хаця для нас абоіх, як я разумею, не ў навіну праводзіць ночы на голай зямлі і камянях, усё-ткі прапаную перабрацца ў больш традыцыйны ложак.

Гадзіннік на камодзе графскага пакоя, у выглядзе паравоза, які дарэмна срабуе спыніць атлет, празвінеў ажно дзевяць разоў. Неба за вакном пачало з чорнага рабіцца сумна шэрым, як мокрая тынкоўка альбо радно, якім мастак завесіў сваё палатно.

Таму што неадольна хацелася верыць, што за гэтай шэрасцю, варта тузануць за яе краечак, адкрыецца каляровы святочны пейзаж.

Толькі ніхто не мог знайсці, дзе ж край панылай завесы.

Багуслава млява разглядала сябе ў пачэпленым на сцяне невялікім авальным люстэрку, якое нібыта было закрапанае дажджом - адслаілася амальгама.

- Напэўна, ты ўсё-ткі звер, вось, пакусаў мяне, нягоднік...

Каганецкі гнутка ўзняўся з ложка, падышоў са спіны, правёў па яе шыі

рукой, потым вуснамі:

- Гэта пацалункі, а не ўкусы, мадам. А ў вас такая неверагодна пяшчотная... м-м-м... скура... што на ёй павінны заставацца сляды ад найлёгкага дотыку.

- Ай, ты калючы... - вывернулася яна, усё яшчэ не ў змозе адвесці вачэй ад свайго аблічча, з якім рама люстэрка з’яднала аблічча яшчэ некалькі дзён таму незнаёмага чалавека. Ёй падавалася, што з яе адлюстраваннем адбылася складаная хімічная рэакцыя, быццам праявілі негатыў, ды ў атрыманае светлае фота яшчэ і дадалі фарбаў.

- Вось гэта - укус, - страшэнна задаволены Шымон прадэманстраваў люстэрку чырвоную пляму на сваім плячы.

Якраз да пары следу ад ваўчыных зубоў на ягоным жа перадплеччы, прысаромлена падумала Багуслава, па чыёй віне і з’явілася адмеціна на смуглявым графскім целе.

- Дзякую... - раптам ціха сказаў Каганецкі і пацалаваў яе ў раскудлачаную макаўку. - Падумаць толькі - я рыхтаваўся да самай страшнай ночы ў маім жыцці... - ён перарывіста ўздыхнуў, быццам яму не хапала паветра. - У некаторых відаў жамяры ёсць звычай, паводле якога самка пасля... працэсу з’ядае свайго партнёра, і мне заўсёды падавалася гэта неверагодна агідным і страшным. Ведаеш, я, здаецца, так цябе кахаю, што лёгка пагадзіўся б нават на такі сыход.

- Дзякую за неверагодна вытанчаны камплімент, - з’едліва прагаварыла Багута, не ведаючы, смяяцца ці абурацца, што яе толькі што назвалі людажэркай.

Але словы і кпіны не мелі значэння, бо яны прамаўляліся як бы павярхоўна, так, лухта, бязглуздае шалупінне, якое прыкрывае сапраўдную размову, хвалюючую лучнасць.

- Трэба здабыць табе белую сукенку, - задумліва прамовіў Каганецкі, не адрываючы позірку ад іх постацяў у люстэрку. - Хачу, каб усё было, як належыць.

Багуслава, не паварочваючыся, падняла руку і запусціла тонкія пальцы, якія дасканала ўмелі забіваць, у ягоныя зблытаныя доўгія валасы. Ёй з першай сустрэчы хацелася так зрабіць.

- Ага, вясельную сукенку, яшчэ з аб’ёмістым турнюрам, ста футамі карункаў і кошыкам шаўковых ружаў... Не дурэй. Калі хочацца белага - магу загарнуцца ў прасціну. Хаця прасціны ў тваім маёнтку пахнуць склепам.

- Можна паглядзець сукенкі ў куфрах, што засталіся ад маці, - трохі памарудзіўшы, прамовіў Каганецкі. - Я ні разу туды не зазіраў, бацька, па-мойму, таксама.

Багуслава азірнулася, правяла рукой па ягонай няголенай шчацэ: гэта была кранальная, цяжкая для яго, напэўна, прапанова... Сэрца сціснулася ад таго, што ўсё роўна яна не зможа апраўдаць такі давер. Не зможа застацца з ім. Яна, забойца, належыць Справе, якая толькі яе і апраўдвае.

- Чакай, пагляджу, ці на месцы тыя куфры.

Шымон улез у нагавіцы і, як быў, басанож, аголены да пояса, з распушчанымі валасамі да плеч, смуглявы, з належным наборам шнараў на кандацьерскім целе - быццам перанесены сюды з нейкіх экзатычных выспаў, выйшаў за дзверы. Багуслава пачула ягоныя па-звярынаму ці папаляўнічаму лёгкія крокі па калідоры. Вось жа кульгавасць не перашкаджае яму ні спрытна рухацца, ні падарожнічаць на далёкія адлегласці. А можа, ён усё-ткі пераадольвае слабасць і боль, толькі не паказвае?

Нявеста... Ёй даводзілася выдаваць сябе за жабрачку, прасталытку, сястру міласэрнасці, свецкую даму, багемную мастачку... Прымяраць белы вэлюм яшчэ не здаралася.

І так хацелася забыць, што гэта ўсяго толькі гульня... Дзеля Справы...

Здаецца, паненка, ты загразла ў гэтай дрыгве так, што любыя спробы выбрацца толькі зацягваюць глыбей. Таму што і выбірацца не хочацца. Бо там, на дне, чакае Вужыны Кароль і бурштынавы палац.