Людміла Рублеўская - Дагератып

Як чорта ні хрысці, усё адно: “У балота пусці”.

- Граф Шымон Каганецкі, ягоная светласць! - здзекліва прасіпела Багуслава скрозь зубы. - Ніхель мае рацыю, вы сапраўды - наш вораг.

- Ну дык забіце мяне. Зброя ў вас пад рукой, - сур’ёзна прамовіў заолаг. Багуслава, калоцячыся ад гневу і незразумелай тугі, наставіла на яго пісталет. Каганецкі не зварухнуўся, трымаючыся абедзвюма рукамі за краты і не апускаючы нахабных шэрых вачэй, у якіх адбівалася цьмянае святло лямпы.

- Прычакаю, калі ў вас хвост адрасце, - рэзка кінула дзяўчына і ўселася на скрыню, паклаўшы пісталет на калені. Пасля ўспышкі гневу па скуры, як заўсёды, прайшлася марозная хваля.

- Што ж, хутка поўнач, - прамовіў Каганецкі і таксама ўсеўся на ста­рое месца, падпершы спінай вільготную сцяну. - Магчыма, мне не доўга ўдасца падтрымліваць... чалавечую гаворку.

Багуслава пастаралася выраўняць дыханне - Ніхель вучыў гэтак вяртаць кантроль над эмоцыямі. А ён жа баіцца... Граф сапраўды баіцца - гэтай ночы, сябе, таго, што можа адбыцца... Магчыма, таму і завязаў гэткую гарачую дыскусію! Падобна, што ён гатовы быў справакаваць заўчасны стрэл!

- Вы што, сапраўды верыце, што ў вас вырастуць поўсць і хвост? - усё яшчэ злосна прамовіла Багута. Каганецкі стамлёна заплюшчыў вочы і адкінуў галаву.

- Не ператварайце мяне зусім ужо ў дурня. Зменіцца не фізіялогія, а паводзіны. Свядомасць. І як гэта будзе выглядаць...

Так, яму сапраўды страшна. Злосць адпусціла Багуславу.

- Вы ж заолаг, біёлаг, павінны быць знаёмыя і з псіхалогіяй не толькі жывёлаў. Спраўджваецца тое, чаго чакаеш, чаго баішся. Пераадолейце свой страх - і пазбавіцеся ад фобіі!

- Я ведаю, - апусціў галаву граф, валасы неахайна звесіліся на сіратліва падняты каўнер паліто, так, што можна было прыняць заолага за жабрака.

- Але больш за ўсё мы баімся таго, чаго не ведаем. Сведчанне - экспанаты нашай сямейнай калекцыі. А я з дзяцінства жыву сярод аповедаў пра ваўкалакаў. Бачылі наш герб?

- Так... - ускінулася Багута. - І доктар згадваў пра нейкія родавыя паданні. У вас што, сапраўды былі ў продках ваўкалакі?

- Былі, - сур’ёзна сказаў Каганецкі. - Магчыма, гэта проста водгулле паганскіх часоў, калі хтось з прапрадзедаў быў жрацом або правадыром у племені, дзе татэмам прызнаваўся воўк. Герадот апісваў, быццам у тутэйшых лясах жылі неўры, якія маглі ператварацца ў ваўкоў. Магчыма, мае продкі валодалі дарам берсеркерства - як скандынавы. У беларусаў такое апантанне падчас бойкі таксама было распаўсюджанае, і таксама лічылася, што чалавек ператвараецца ў звера. Толькі звярыныя здольнасці ў сямейных сагах падаваліся як станоўчыя - яны прачыналіся ў нас, калі трэба было бараніць радзіму ад чужынцаў. Нібыта як толькі ворагі спыняліся побач на начлег падчас поўні, старэйшы ў нашым родзе ператвараўся ў ваўка і забіваў прыхадняў.

- Сапраўды, карысная здольнасць, - згадзілася Багуслава. - Магчы­ма, вам варта ...як гэта модна цяпер гаварыць? - прымірыцца са сваім унутраным зверам? Тым болей - вы заолаг, у вас гэта лёгка атрымаецца... І замест таго, каб баяцца сваёй другой натуры - зможаце яе выкарыстаць. Уяўляеце, спатрэбіцца вам паназіраць за якой рэдкай жывёлінай - раз, на чатыры лапы сталі - і падкрадайцеся, колькі ўлезе... І прыпасаў не трэба ў экспедыцыю браць. Дачакаліся поўні, выраслі іклы - і па здабычу... А як рамантычна можна выгульваць свайго мужа, такога чатырохлапага, у шыкоўнай пухнатай скуры, на ланцугу!

- Спадзяецеся выдрэсіраваць ваўка? - фыркнуў Каганецкі, які, на шчасце, не зазлаваў на чорны гумар рэвалюцыйнай нявесты. - Няўжо вы з тых эмансіпэ, якія прымаюць мужчын толькі пасаджанымі на ланцуг і ўтаймаванымі?

Багуслава задумліва пакруціла ў руках пісталет - свой улюбёны, з інкрустацыяй з зялёнага перламутру ў выглядзе ліста папараці.

- Я чытала кніжачку адной такой паэткі, што ходзяць у шалях і ка­пелюшах і робяць выгляд, быццам пад іхнімі нагамі камяні Вальгалы, а не местачковая запляваная шалупіннем семачак брукаванка. Ну, вы самі ведаеце такую паэзію, манерна-містычную, дзе ў кожным радку Дыянісіі да Цытэры, Даэроны ды Тамрыелі. Але адзін верш цудоўненька можа пакласціся на нашу сцэну... Ён напісаны на аснове антычнага падання: калі пры сустрэчы воўк першым пабачыць чалавека, чалавек знямее.

Багуслава страсянула стрыжанымі валасамі, быццам яны яшчэ былі светлымі і доўгімі, і прадэкламавала, напачатку па-блазенску, але потым усё больш сур’ёзна: