Людміла Рублеўская - Дагератып

Якія яны ўсё-ткі пачвары. Міхал Калоцкі меў рацыю.

Між тым вярнуўся граф, трымаючы ў руцэ спісаную паперчыну. Русявыя валасы звязаныя ў хвост, вочы глядзяць асуджана-сумна.

- Вось...

Ніхель паправіў акуляры і ўчытаўся ў акуратныя літары:

- “Я, Шымон Антонавіч Каганецкі, па ўласнай волі сыходжу з гэтага жыцця...” Што за блёкат?

- Гэта на ўсялякі выпадак, - цвёрда патлумачыў граф, адабраў у Ніхеля паперку, акуратна склаў і дэманстратыўна сунуў у кішэню. - Я не стану піць лекі, але гэтую ноч правяду ў клетцы. І папрашу вас, Багуслава, аказаць мне паслугу... - граф зірнуў на навязаную яму нявесту. - Вы паназіраеце за тым, што са мной адбываецца. І калі пераканаецеся, што я ўяўляю небяспеку для людзей, што мяне не вылечыць - зрабіце ласку, пастаўце свінцовую кропку. Думаю, не абавязкова срэбную, пазначаную крыжам - свінец таксама добры сродак. Лячэбніца - гэта сапраўды... пакутна. А калі я застаюся маньякам - на свабодзе мяне пакідаць нельга. Можаце паабяцаць, што зробіце гэта? Пасля ўкладзеце зброю мне ў руку, а пан Людвіг засведчыць самазабойства. Калі верыць вашым высновам - з задавальненнем.

Багуслава стаяла, знешне спакойная, але ўнутры ўсё трымцела.

- Перастаньце ламаць камедыю, граф, - раздражнёна прамовіў Ніхель.

- Разумею, вас так запалохалі, што вы ўласным вачам і адчуванням не дасцё веры. Адпраўляйцеся ў вашу клетку, абрастаць поўсцю. А раніцай, ужо выбачайце, калі пабегаць ваўком не здарыцца, пойдзеце пад вянец. Думаю, мне ўдасца ўгаварыць аднаго папа на тэрміновае вянчанне.

У сутарэннях было халадней нават, чым на вуліцы, і сыра. Здавалася, любая рэч за некалькі гадзінаў тут павінна пакрыцца плесняй. А гукі набывалі незвычайную выразнасць. Кожная кропля падала на камяні, як свінцовы шарык, галасы мацнелі, як у храме. Багуслава прымацавала ліхтар на адмысловы крук на сцяне, і цені спалохана шугануліся па кутах, быццам нават яны, бясплоцевыя, баяліся дзвюх жывых істотаў, якія прыйшлі на заходзе сонца сюды.

- Дзякую, што не адмовілі мне, - патэнцыйны ваўкалак, стоячы перад клеткай, узяў Багуславу за руку цёплай сухой рукой, раптам схіліўся і пацалаваў яе далонь. - Я буду бласлаўляць вас... дзе б раніцай ні апынуўся.

- Не магу сказаць пра сябе тое самае, - Багута пастаралася, каб голас прагучаў як мага больш насмешна і холадна. - У мяне надзвычай арыгінальнае спатканне з... жаніхом.

- Прабач, я ведаў, што раблю табе балюча... Але хачу, - я эгаіст, я пачвара,

- каб цяпер са мной была менавіта ты, - Каганецкі раптам абхапіў далонямі твар Багуславы і пацалаваў яе... І вусны яго былі гарачымі і пяшчотнымі, а сам ён быў моцны і адчайны, і гэта ўсё было ўпершыню. Бо тое, што зведала Багуслава дагэтуль - мужчынскія дотыкі, пацалункі, ласкі - было як пясочныя кулічыкі, няхай і ўпрыгожаныя кветачкамі ды каменьчыкамі, у параўнанні з сапраўдным хлебам. І ўсё было вельмі правільна: ягоныя пальцы, што сціскалі яе плечы так, што, напэўна, застануцца сінякі, і ягоныя ўладныя вусны, і тое, што ў двух людзей не было будучыні.

Пры любым раскладзе.

Ён паглядзеў у яе светлыя вочы:

- Паабяцай, што ў цябе хопіць мужнасці... Калі што...

- Як толькі ў цябе вырасце хвост, прыстрэлю, не хвалюйся.

Багуце хацелася дзіка засмяяцца ад абсурду сітуацыі. Каганецкі тройчы

перахрысціўся, прачытаў кароткую малітву, залез, сагнуўшыся, у клетку, выпрастаўся.

- Замыкай.

Яна павярнула два разы ключ у адтуліне цяжкога ангельскага замка і паклала яго ў кішэню кардыгана.

Граф і тэрарыстка глядзелі адзін на аднаго праз краты.

- Што цяпер? - яе вусны гарэлі.

- Ну, у нас як бы ноч перад вяселлем. Можам уявіць, што гэтыя прэнты - аналаг мяча, які ў сярэднявеччы рыцары ноччу клалі між сабой і дамай сэрца, каб не спакусіцца. Будзем весці духоўныя бяседы, - Каганецкі белазуба ўсміхнуўся.

- Пра норавы шымпанзэ?

- Не горшая тэма... Галоўнае, ні ў якім разе не адчыняйце клетку, на­ват калі я раптам пачну маліць аб гэтым, не падыходзьце занадта блізка, трымайце навідавоку пісталет, - зноў перайшоўшы на шляхетнае “вы”, Каганецкі шчыльней захінуў чорнае паліто і ўсеўся проста на падлогу, абапершыся спінай аб сцяну, і глядзеў на тэрарыстку адсланёна, як мастак на рамантычны пейзаж.

- А калі вам у прыбіральню захочацца? - рэзка папыталася Багута, каб зруйнаваць гатычны пафас.

- Тады я папрашу вас адвярнуцца, - насмешна адказаў Каганецкі. - Мне падаецца, вы звыклі да паходнага жыцця, як і я, дзе не да ўмоўнасцяў і этыкету.

Звычка да паходнага жыцця, аднак, не ўратуе ад раматусу, які вельмі верагодна падорыць сядзенне на халодных камянях. Багуслава падсунула бліжэй да клеткі, да адной з калонаў, пустую скрынку, з тых, што грувасціліся ў куце... Нармальны пункт назірання. А граф што, так і збіраецца валяцца на падлозе?