Людміла Рублеўская - Дагератып

Багуслава апраўдвала сваю прагную цікаўнасць... ну, скажам, медыцынскім наглядам.

Та-ак, поўсць не расце... І кіпцюры не вылазяць - а Багуслава ўжо так ярка ўявіла, як гэта адбываецца, і яе хапае за горла страшная лапа...

За руку яе ўсё-ткі схапілі, але не лапай, а рукой. Граф глядзеў у яе светлыя, як лёд, вочы сваімі шэрымі вачыма, у якіх не было, на шчасце, вар’яцтва:

- Вырашылі ўсё-ткі прыстрэліць мяне?

Трэба ж, калі яна паспела прыставіць пісталет да ягонай галавы? Цела зноў само спрацавала...

Багуслава павольна апусціла зброю.

- Вы стагналі. Мне падалося, што...

- Што перад вамі воўк? - Каганецкі сеў - у клетцы было занадта мала месца для дваіх, і яны апынуліся непатрэбна блізка адно ад аднаго. - І вы не прыдумалі нічога лепей, чым залезці сюды?

- Праспявалі трэція пеўні. Поўня страчвае сваю сілу, - прашаптала Багуслава, чамусьці не робячы спробы вызваліць руку.

- Першыя пеўні пяюць, калі ўзыходзіць зорка Канопус, - таксама шэптам сказаў Каганецкі, не адводзячы вачэй. - Другія пяюць - калі зорка гэтая хаваецца за далягляд. Трэція - на золку, але насамрэч - у чатыры гадзіны ночы... У кастрычніку ў гэты час да сонца яшчэ далёка.

- Але пеўні праспявалі, і цемра больш не мае над табой моцы.

- Наша цемра ў нас. - яго вусны здрыгануліся, і Багуслава зразумела, што зараз зноў пачнецца спектакль пад назовам “я пачвара, прэч ад мяне”.

- І святло ў нашых душах ёсць. Ты ж сам казаў...

Каганецкі асцярожна - як прыручаюць лясное кацяня - правёў рукой па яе шчацэ, адсунуў чорную пасмачку валасоў.

- Ніколі не думаў, што да мяне ў клетку аднойчы падсадзяць пару...

- Ной знайшоў жа па пары кожнай тварыне Божай...

Яна сама наблізіла свае вусны да ягоных... А потым... потым было ўсё роўна, што вакол - сталёвыя прэнты, вільготныя камяні сутарэння, напоўнены чужым злом маёнтак і чорны лес, што страсаў апошнія залатыя лісты, быццам раскаяны грэшнік, які рыхтуецца прыняць схіму і адмаўляецца ад зямной любасці і прыгажосці.

Вось яно як бывае... Аказваецца, і так бывае - калі... кахаеш, хаця пра каханне не было сказана ні слова... Проста пасля такога ніколі больш не захочаш інакшых дотыкаў і ласкаў, бо гэта будзе такая мана, ад якой памрэ сэрца.

- Думаю, больш гатычнай шлюбнай ночы не было ні ў кога, - задыхана прамовіў Шымон, раскінуўшы рукі так, што адна высунулася праз краты за межы клеткі, а другая абдымала атынкаваную сцяну з вільготнымі рагамі. - Ніводны раманіст не прыдумае!

- Ты і праўда збіраешся ўзяць са мной шлюб? - адсланёна папыталася Багута, чыя растрапаная галава ўтульна ўладкавалася на аголеных грудзях няздзейсненага ваўкалака.

- Панна Багуслава, вы згодны выйсці за мяне?

Прагучала так урачыста, што фатографка не стрымала смеху:

- Нешта наш раман з табой раскручваецца ў адваротным напрамку. Прапанова рукі і сэрца пасля ночы кахання... Цяпер, напэўна, будзем знаёміцца?

- Някепская ідэя... - ягоная рука слізганула па яе плячы, пад расшпіленую кашулю, перашкаджаючы думаць пра штосьці іншае... - І як вас, ясна панна мая, насамрэч завуць?

Багуслава страсянула галавой ад казытлівага шэпту над вухам:

- Багуслава Кленчыц.

- Хутка ты станеш графіняй Каганецкай, - ён уладна прыціснуў яе да сябе. - Не таму, што мяне змушае слова, дадзенае пану Ніхелю. А таму, што не хачу цябе адпускаць. Я так вырашыў яшчэ тады, перад камінам, калі ты мяне ледзь не зарэзала. Але ж хіба я думаў, што ў мяне з’явіцца сэнс жыць? Цяпер - ён у нас абодвух ёсць.

На хвілю ў гэта паверылася... Але дзяўчынка са светлай касой, з пукатымі блакітнымі вачыма, у карычневай гімназічнай форме ўстала з травы і пагразілася пальцам, шыя яе была ненатуральна скрыўленая.

Не забывайся, хто ты!

- Мяне не так лёгка затрымаць, Шымон, - Багуслава выслізнула з ягоных абдоймаў і паднялася, зашпіляючы кашулю. Гарсэтаў рэвалюцыянерка не прызнавала, але на жаночым адзенні ўсё роўна мелася, як на яе густ, зашмат гузікаў, аплікаў і шнурочкаў, так, што часам хацелася іх паабрываць, як цяпер. - Я не з тых, каго можна пасадзіць ля агменю і пакласці на калені вышыванне.

- Я ведаю... - ён таксама ўзняўся і абхапіў яе за плечы. - Зразумей, мне ўсё роўна, хто ты, што зрабіла і мяркуеш зрабіць. Нават калі аднойчы зноў палічыш патрэбным забіць мяне. Я таксама не анёл. Але калі ваўкі абіраюць сяброўку, гэта на ўсё жыццё. Я буду з табой. Захочаш ты ці не, дазволіць гэта Ніхель, ваша арганізацыя, паліцыя, Трэцяе аддзяленне, міжнародная ліга суфражыстак і хто заўгодна, ці не.

Ён няўважна сунуў рукі ў рукавы змятай кашулі, не клапоцячыся пра зашпільванне гузікаў, падняў з падлогі сваё шматпакутнае чорнае паліто і глыбока ўздыхнуў, быццам наважваўся на страшнае.