Сяргей Грахоўскі - Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ

Здесь есть возможность читать онлайн «Сяргей Грахоўскі - Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ» весь текст электронной книги совершенно бесплатно (целиком полную версию без сокращений). В некоторых случаях можно слушать аудио, скачать через торрент в формате fb2 и присутствует краткое содержание. Город: Мінск, Год выпуска: 1973, Издательство: Мастацкая літаратура, Жанр: Современная проза, на белорусском языке. Описание произведения, (предисловие) а так же отзывы посетителей доступны на портале библиотеки ЛибКат.

Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ: краткое содержание, описание и аннотация

Предлагаем к чтению аннотацию, описание, краткое содержание или предисловие (зависит от того, что написал сам автор книги «Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ»). Если вы не нашли необходимую информацию о книге — напишите в комментариях, мы постараемся отыскать её.

У другі том уваходзяць лепшыя празаічныя творы пісьменніка. Апавяданні «Зялёны агеньчык», «Ганна», «Так і было» прысвечаны актуальным праблемам сучаснасці. Цыкл навел «Сувеніры» расказвае пра цікавыя сустрэчы ў краінах Заходняй Еўропы. Значнае месца ў томе займае вядомая аповесць «Рудабельская рэспубліка».

Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ — читать онлайн бесплатно полную книгу (весь текст) целиком

Ниже представлен текст книги, разбитый по страницам. Система сохранения места последней прочитанной страницы, позволяет с удобством читать онлайн бесплатно книгу «Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ», без необходимости каждый раз заново искать на чём Вы остановились. Поставьте закладку, и сможете в любой момент перейти на страницу, на которой закончили чтение.

Тёмная тема
Сбросить

Интервал:

Закладка:

Сделать

Калі абыякава адгугнявіў поп, адгаласілі жанкі, адгрукалі мёрзлыя камякі па веку дамавіны і ўсе разышліся, Андрэй з Броняю яшчэ доўга стаялі каля матчынай магілы. Яму было сорамна і прыкра, што не адважыўся ісці за труною, пабаяўся, каб ніхто не ўпікнуў, што камсамолец ідзе разам з папом, каб не напісалі ў інстытут, а там бы ўжо зрабілі арганізацыйныя вывады! Ды і Броні не было як ісці — яна ж настаўніца. За гэтую думку ўхапіўся Андрэй і хацеў апраўдацца перад самім сабою і перад Броняй, прыкрыць страх, які ўсё глыбей і глыбей раз'ядаў сэрца.

Броня моцна сціснула яго рукі:

— Ведай, што цяпер я для цябе буду і маці, і сястрою, і ўсім на свеце. Што б з табою ні здарылася, я заўсёды буду побач.

Разам з воблачкамі пару яна выдыхала праўдзівыя, гарачыя і шчырыя словы. Пасля Андрэй іх часта ўспамінаў на ўсіх цяжкіх дарогах, верыў на першым часе, што хутка вернецца, што вось-вось кончыцца дзікае непаразуменне. Але міналі гады, і траціліся надзеі.

На другі дзень пасля пахавання Андрэй паехаў у Мінск.

— Да вясны! — крыкнула ўслед Броня.

Колькі прайшло з тае пары вёсен? Хлапчукі і дзяўчынкі, што нарадзіліся пасля іх развітання, выраслі, пасталелі, пажаніліся і павыходзілі замуж, а яны так і не сустрэліся. І ці сустрэнуцца? А можа яна тут, недзе зусім блізка? Пра што ж гаварыць? Каго вінаваціць, што яны не сустрэліся і не знайшлі свайго шчасця? Няма каго. І ўсё ж нехта вінаваты, але толькі не ён і не яна.

Думаючы, успамінаючы, абмінаючы сустрэчных, Андрэй прыйшоў на плошчу. На слупах гарэлі цьмяныя ліхтары, у скверы смяялася і спявала моладзь, на лавачках сядзелі парачкі. Андрэй спыніўся каля нізкага плота. Вось прыйшлі на зямлю новыя людзі, са сваімі радасцямі і клопатамі, са сваім каханнем і шчасцем. Так, шчасцем! Ім ужо ніколі не давядзецца зведаць пакуты, якія перажыў Андрэй і многія яго равеснікі. Каму гэта і навошта спатрэбілася?

Ён яшчэ доўга хадзіў па начных вуліцах, завярнуў туды, дзе некалі стаяла іх хата, і нічога не пазнаў.

У поўнач ён вярнуўся ў гасцініцу, але доўга не мог заснуць.

* * *

На канцы мястэчка была бальніца — тры доўгія жоўтыя будыніны. Каля іх раслі старыя стромкія таполі і стаяла абшмуляная лейцамі канавязь. За бальнічным плотам, пад грыбком, некалькі хворых у піжамах і мультановых халатах «забівалі казла».

Андрэй увайшоў у двор і пачуў знаёмы голас. Ён пазнаў не столькі голас, колькі інтанацыю, манеру гаварыць, хуценька і катэгарычна:

— А вам, баценька, хто дазволіў курыць? Мы вас лечым, а вы нам самасадам «дапамагаеце»,—прабіраў Аляксандр Сцяпанавіч старога чалавека, а той стаяў перад ім, як вінаваты вучань. Андрэй патушыў недакурак і пайшоў да доктара. Ён нібыта мала змяніўся: крыху пацяжэў у хадзе, ужо не такі рухавы і порсткі, збрыў сваю востранькую бародку, і ад гэтага яго твар пакруглеў.

Доктар, відаць, здалёк заўважыў яго, але ўсё яшчэ сварыўся на старога з цыгаркаю ў рукаве. Пасля зрабіў крок насустрач.

— Рад вас бачыць жывым і здаровым. Чуў, што прыехалі, э-э-э,— ён замяўся,— Аляксеевіч... Скляроз пракляты. Я часам і сваё імя забываюся. Вы ўжо даруйце.

— Андрэй, проста Андрэй,— яны моцна паціснулі адзін аднаму руку. Доктар паглядзеў яму ў вочы прафесіянальным позіркам, нібы збіраўся загадаць: «Скажыце а-а». Пасля ўзяў за локаць і запрасіў да сябе ў кватэру. Ён заўсёды жыў тут, пры бальніцы.

— Ну, расказвайце, дзе што і як. Словам, выкладвайце ўсё па парадку. Гэта ж прайшло не менш як дваццаць гадоў. Юнаком помню вас, а цяпер сівізна, хоць і выглядаеце малайцом. Слухаю, слухаю, толькі гаварыце, калі ласка, крыху мацней.

А Андрэю хацелася перш паслухаць яго, хутчэй дазнацца пра ўсё, што непакоіла і хвалявала яго. Але ж трэба мець вытрымку, нельга адразу лезці са сваімі пытаннямі. І ён коратка расказаў, што пасля рэабілітацыі прыехаў у Мінск, атрымаў пакойчык і працуе завучам вячэрняй школы, ёсць жонка, пяцігадовая дачушка. Ён прыгадаў даўнюю прыказку: «Сам сіў, сіў, а дзеткі ціў, ціў» — і горка ўсміхнуўся. Не любіў Андрэй успамінаць свае цяжкія гады, расказваць пра пакуты і знявагі, каб не падумалі, што хоча расчуліць, шукае спагады і скідак. А калі часам і расказваў, дык толькі смешнае і кур'ёзнае, хоць самым вялікім кур'ёзам было тое, што здарылася з ім. Але хіба з ім адным? Колькі такіх, як ён, прайшло праз камеры, этапы, лагеры і ссылку! А колькі іх вярнулася? Таму Андрэй лічыў сябе шчаслівым.

— Я не пытаюся, за што і чаму. Цяпер гэта ведае кожнае дзіця. Але скажыце, як вам удалося вытрымаць усё, што вас ратавала? — дапытваўся доктар.

Читать дальше
Тёмная тема
Сбросить

Интервал:

Закладка:

Сделать

Похожие книги на «Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ»

Представляем Вашему вниманию похожие книги на «Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ» списком для выбора. Мы отобрали схожую по названию и смыслу литературу в надежде предоставить читателям больше вариантов отыскать новые, интересные, ещё непрочитанные произведения.


Отзывы о книге «Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ»

Обсуждение, отзывы о книге «Выбраныя творы ў двух тамах. Том ІІ» и просто собственные мнения читателей. Оставьте ваши комментарии, напишите, что Вы думаете о произведении, его смысле или главных героях. Укажите что конкретно понравилось, а что нет, и почему Вы так считаете.

x