Людміла Рублеўская - Дагератып

- Я ж расказваў вам пра жывёлаў, якія не ўжываюць на поўную моц іклы і кіпцюры, калі б’юцца з адзінапляменнікамі, - прагаварыў задыханы голас. - Цяпер вы пераканаліся, што жывёлы мудрэй за вас?

- Пусці! - ірванулася Багута, мецячы ворагу абцасам у нагу - халера, на ім боты з высокімі халявамі, і з адчаем разумела сваю слабасць. Якая была і ў тым, што... так, прызнайся - нейкая сутнасць у табе атрымлівае насалоду - вось так стаяць, прыціснутай да чужога дужага цела, якое пахне дымам і палыном, і не хочацца вырывацца. Ганьба!

- Пушчу, але напачатку адплата. Шчырасць - за шчырасць, метка - за метку.

Пра што ён? Багуслава не паспела спалохацца, як адчула, што яе кусаюць... - ці цалуюць? - у шыю. Гэта было так недарэчна, асабліва гарачая млосная хваля, якая прайшла па целе ад пацалунку, што фатографка праз істэрычны смех толькі прамовіла:

- Я думала, вы пярэварацень, а не вурдалак!

- Я таксама думаў, што вы не кідаецеся на людзей з нажамі ні з поля вецер, - нарэшце адарваўшыся ад яе, прагаварыў Каганецкі, не аслабляючы захвату, і ад ягонага дыхання, што варушыла валасы на патыліцы, па скуры. як гэта пішуць у раманах? Прабегліся мурашкі? Цікава, як пан заолаг гэтых мурашак апісаў бы, іхнія паводзіны, знешнія характарыстыкі, колькасць лапак і спосабы размнажэння... Хаця. гэтым жа энтамолагі, здаецца, займаюцца, а ён мае справу з істотамі буйнейшымі.

- Супакоіліся? Можна вас адпускаць без небяспекі апрытомнець каля катла са смалою, з якога тырчаць ногі грэшніка?

На шыі дакладна застаўся выразны такі юлёвы след. Гэта ж граф за драпіну на шчацэ! Так. па-дзіцячы. А яна ж яго ледзь не зарэзала.

Як заўсёды пасля прыступаў шаленства пачынаўся адкат - што нарабіла, якія наступствы.

- Вось якія кавалеры вам па гусце, шаноўная панна Багуслава!

У голасе Міхала Калоцкага, які застыў у дзвярах скульптурай Немезіды мужчынскага полу, гучалі пагарда, нянавісць, крыўда... Грымучая сумесь, якая не можа не ўзарвацца.

Каганецкі нарэшце расціснуў рукі, і Багута адскочыла, мімаволі прыкрываючы даланёй вільготны след графскай помсты.

- Не думаў, што вас прывабліваюць пашкоджаныя мазгамі арыстакраты!

Археолаг выглядаў сапраўды як вялізны пакрыўджаны дзіцёнак, пульхныя вусны ўздрыгвалі. Вось жа. самцы! Прычым і справы ім няма, што самка. пардон, эмансіпаваная жанчына ніводнаму перавагі не аддавала, і ўвогуле - акрамя як кулаком пад дых, нічым адорваць не збіралася.

- Не забывайцеся, шаноўны, што вы ў маім доме! - граф, спрабуючы аднавіць дыханне, сцёр кроў з падрапанай шчакі, хутчэй сказаць - размазаў. - Стрымайце свой язык, іначай я знайду магчымасць вас заторкнуць. Вярніцеся ў пакой.

Калоцкі злосна зіркнуў на Багуславу, але супакойвацца і не збіраўся. Сарвалі на вачах дзіцяці апошні калядны пернік з елкі...

- Я памятаю, што вы - гаспадар і робіце нам ласку. Таму і папярэджваю. Вы не ведаеце, з кім звязаліся. Гэтая дамачка заб’е вас, не паморшчыцца.

Ну, археолаг, няўжо нават на навуку сваю каштоўную забыўся, пад пагрозу экспедыцыю ставіць, так усе дамовы рваць!

- Мяне не так лёгка забіць, пан Міхал, - спакойна прагаварыў граф.

- Ды каб вы ведалі, шаноўны, што гэтая асоба з сябе ўяўляе, наўрад у вас рука паднялася б яе абняць.

Вось як, а сам, значыць, пераадолеў бы грэблівасць?

- У яе рукі па локаць у крыві! Што, няпраўда, мадэмуазэль? Гэтая паненка - забойца!

Калоцкі цяпер не крычаў, а нібыта выплёўваў словы - і ад гэтага яны гучалі больш важка, і нечакана балюча. Пан Шымон брывом не зварухнуў.

- Я таксама забойца. І што цяпер?

- Цяпер мы ўсе адправімся ў ложкі, да раніцы не так шмат часу, - ветлівы спакойны голас Ніхеля быў, нібыта лінула на галовы халодная вада. Сычы - не сычы, давядзецца астыць.

Падобна, выканаць загад гаспадара не выходзіць са спальняў не ўдалося гэтай мілай ночкай нікому.

Халодны позірк фатографа слізгануў па скрываўленай шчаце графа, ускудлачанай Багуславе і пляме на яе шыі, спыніўся на стылеце, які ганебна валяўся на падлозе. Тонкія бровы Ніхеля з дакорлівым недаўменнем прыўзняліся... У якія б ні ўвязаўся легкадумныя гульні, зброя - гэта сур’ёзна. Гэта тычыцца Справы. Багуслава змрочна ступіла наперад, падчапіла наском чаравіка стылет, падкінула, і вось ужо ён, бліснуўшы ў паветры, як плотка, схаваўся ў рукаве кардыгана. Каганецкі на гэтую дэманстрацыю толькі хмыкнуў. А ў Калоцкага, здаецца, таксама пачаўся “адкат”, як у Багуславы - пасля патопу эмоцый, якім дазволіў сябе паглынуць, усведамляеш наступствы. Мяркуючы па трывожных паглядах у бок фатографа, спацелы, як пасля лазні, Міхал гадаў, ці не прыб’юць яго на месцы. А тут яшчэ прыбег захутаны ў плед Масевіч, з хворым румянкам на шчоках, і накінуўся на сябрука: