Сакрат Яновіч - Самасей

«У якасці першага дыскутанта выступіў другі намеснік старшыні Гурту, які заявіў, што ён не пагаджаецца са сваім нядаўнім меркаваннем наконт праграмы дзейнасці дырэкцыі, якое з'явілася ў ім пад час выступлення першага намесніка старшыні Гурту, з яго прыкрым залытам у адрас усімі шанаванага дырэктара. А перш за ўсё ён бярэ назад сваё запытанне. Прапануе, каб Гурт выказаў падзяку дырэктару за ўзорную падрыхтоўку праграмы.

Як другі ў дыскусіі выступіў член Гурту, які заявіў, што здзіўляюць яго заўвагі старшыні ды ягонага першага намесніка пра так добра распрацаваны дакумент і запрапанаваў аднагалосна прыняць гэты праект праграмы.

Трэцім у дыскусіі быў другі член Гурту. Даў ён высокую ацэнку работы дырэктара, дзякуючы якому дырэкцыя ідзе ад перамогі да перамогі. Ён падтрымаў прапанову другога намесніка старшыні Гурту, каб выказаць дырэктару спецыяльную падзяку за вялікі ўклад працы, таленту ў падрыхтоўку дакументаў для сённяшняга пасяджэння. (Першы член рэплікаваў, што ён, зразумела, таксама падтрымоўвае гэту прапанову і толькі забыў тое выказаць.)

Прадстаўнік генеральнай дырэкцыі ў сваім выступленні высока ацаніў праект праграмы, а таксама падкрэсліў той вялікі ўклад асабіста дырэктара ў развіццё фірмы і яе філіялаў. Пытанне спецыялізацыі філіялаў з'яўляецца надзвычай складаным, а нават спрэчным, і таму нельга спяшацца з вывадамі.

Старшыня і першы намеснік старшыні, выступаючы пад канец пасяджэння, падкрэслілі, што прысутныя дрэнна зразумелі іх: яны не супраць праекта праграмы дзейнасці і спецыялізацыі філіялаў, распрацаванага дырэктарам, але супраць марнавання каштоўнага часу дырэктара на канчатковае рэдагаванне такога дакумента. Лічаць, што ён павінен праявіць больш цвёрдасці ў сваіх зносінах з падуладнымі, не ўступаць іх дробязным просьбам. Абавязаліся распрацаваць праект распараджэння аб ахове часу дырэктара.

На гэтым пратакол закончылі і падпісалі».

Падпісаўся і Андрэй.

Яму шкада першага намесніка старшыні Дарадчага гурту, які пасля пасяджэння, устаўшы з-за стала, папрасіў у яго папяроску, зацягнуўся ёю, закашляўся дымам, вяла заўсміхаўся. Ніхто не падышоў да намесніка: абступілі дырэктара і прадстаўніка генеральнай дырэкцыі.

Старшыня мякка гаварыў дырэктару:

— О не, я не дазволю вам, пане дырэктар, сядзець над гэтым тэкстам праекта праграмы, пардон, праграмы развіцця і дзейнасці дырэкцыі. Гэта зробяць за вас іншыя. Шкада вашага часу на такое. Шанаванне дырэктара дае непасрэдныя рэзультаты ў выглядзе штораз лепшай работы ўсёй фірмы.

Выраіліся ў калідор.

Клубавалі.

Першы намеснік старшыні канчаў курыць, апранаўся. У апусцелай канферэнцыйнай зале.

Склаўшы пратакол, Андрэй думаў, што не ашаламіла б яго, калі б хто з тых свістуноў падышоў упрытык і завёў такую канфідэнцыяльную шаптаніну.

Хітруеш на мссца загадчыка, гэтак свістун да Андрэя.

І не збіраюся нават, але калі папросяць заняць, дык чаму ж не?

Трэба так пакіраваць сваімі захадамі, каб упрасілі.

Дзякую за параду, а то я не ведаў.

Не прыкідвайся больш спрытным, чым у сапраўднасці.

Гэта каштоўная заўвага.

Рабі так, каб не выглядала на тое, што табе моцна залежыць на гэтым.

Зраблю дакладпа так, як раіш.

Ты, Андрэй, павінен мець на ўвазе таксама і тое, што загадчык падкусвае дырэктара. А тое, што яны гавораць да сябе па імю, яшчэ аб нічым не сведчыць. Разумееш?

Разумею.

Загадчык у нечым разлічвае на цябе, Андрэй. А ягоная ўдача з'явіцца і тваёй. Прасунуцца ўперад зможаш голькі за ім. Памятай!

Запамятаю.

Загадчыку скруціш шыю тады, калі ён стане дырэктарам. Не раней!

Пляцеш пасталы ліповыя, абурыўся б Андрэй, але паціху падумаў бы: «ён паставіў пытанне, і яно ўжо нікуды не дзенецца».

Такая гутарка магла б адбыцца толькі пры ўмове: свістуну лішняй падтрымка з боку загадчыка, і вытоптвае ён сваю каляіну, якую Андрэю, вядома, не пакажа. (Маем сабе свае грыбныя мясціны, у якіх растуць баравікі. Не маючы іх, ты пойдзеш у кімсьці падказаныя. Мо нават паблізу надыдзеш на нікому не вядомую месцавіну? На сваю ўжо. Калі ж табе не шанцуе, не заседжвайся на чужым месцы, бо яно здраджанае дзеля таго, каб цябе выгналі адтуль, аблаялі або і пабілі! Загавораць, што ты —- дурань!)

Сёй-той будзе маўчаць, але і не пярэчыць. Не чакай ад такіх спачування. Не прасі яго, бо ім будзе на душы вельмі ж весела ад таго.

Андрэя, як на тое, ізноў запрасіў загадчык — у свой чысты кабінет з кветкамі на стале ды шафе.