Сакрат Яновіч - Самасей

АДКАЗ: Рэдка бываюць такія прыемныя сны. Амаль усе яго часткі аб'ядналіся ў адно цэлае, што прадвяшчае вам нешта добрае.

Ёсць у вас нейкія клопаты (бацька, здаровы ён), якія, аднак, павінны закончыцца поспехам або нават нейкім прыбыткам (сена). Гэта ж самае пацвярджае і пасьба кароў (дабрабыт, поспех). Вы вельмі непакоіцеся за добрае завяршэнне нейкіх для вас спраў, але ўсё адбудзецца добра (перачапілі карову ў тое месца, дзе буйнейшая трава, што абазначае ўдачу, поспех у справах). Хмара (нейкія цяжкасці ў жыцці) затрымалася і не павісла над вамі, бо для вас гэта была нявыгадная здзелка (вечарэла). Людзі, што акружаюць вас, хочуць уцягнуць вас і ваш поспех (сена) у нейкую хісткую, няпэўнўю справу (кладуць сена на фуры), але вы не паддаецеся ды не баіцеся дажджу (бо ён таксама поспех у справах).

У пэўным моманце вы заўважылі, што бацька, які ішоў побач з вамі, пераўтварыўся ў дзяўчыну, з якой вы адчувалі сябе бяспечна. Бачыце цяпер самі: вашы клопаты (бацька) пераўтварыліся ў радасць і поспех у каханні (маладая, сімпатычная дзяўчына). I так будзе ў будучыні. Астрон».

«Як гэта ім не абрыдне піць?» — Андрэй устаў з фатэля. пацягнуўся і ўспомніў, што трэба ж заварыць рамонку і яго адварам прапаласкаць зубы: пабольвалі дзясны.

Пеканула Андрэя дагэтуль нязведанае.

«Прыкідваецца, сабака, што мяне не бачыць!» — адкрыў у суседа.

Там, за сцяною, заспявалі «Многае лета». Нядружна.

«Ад адвару з рамонку перастаюць балець дзясны. Накуплю яго», — ныла ў скронях, і, магчыма, было б нядрэнна таксама прыкласці да іх рамонку... У паху гэтай кветкі адчуваецца столькі поля ды драўлянага загумення, прастадушнай даверлівасці цішыні, што аж пачынае круціцца ўваччу... «Многае лета» гудзіць вяселлем у паркую ноч. Нехта выспеўвае да самага крыку, быццам інжынер Сцёпка, вяртаючыся досвіткам з вяселлейка ў кафейцы «Дануся», што ў Антанюкоўскім квартале мешчанеючага сялянства; з той пародыі вяселля, якое адбылося нібы дзеля таго, каб пахваліцца гарнітурам, жонкаю або мужам, вялікапанскімі манерамі камердынераў, дабрабытам, пасадаю і, чорт ведае, яшчэ чым?! Гісторыя шырыцца коламі. Бо інакш інжынер Сцёпка з Задрыпанкі цаніў бы ў сабе спецыяліста, імкнуўся б стаць выдатным, а не прамарноўваў бы псіхіку ў пакутванні, у патаемным праклінанні мужыцкай радаслоўнай. Не траціўся б на буржуйскі выгляд самога, запознены на стагоддзе.

Яму ніяк не ўдаецца з гэтай шыкоўнасцю: бачыць тое, абкружаны неашляхетчынай, і, злуючы на сябе, калі ўп'ецца, як у камфартабельнай «Данусі», раве на ўсю разаспалую вуліцу «Равела бура, дождж ішоў...». Сцёпка! Ён, такім чынам, выказвае пагарду не столькі да асяроддзя, якое, у эпоху сацыяльных рэвалюцый, надалей пагарджае якраз такімі, ім, хоць усё-такі з непрыкметнай вытанчанасцю (ведае ён аб тым!) — колькі нянавісць, нават нянавісць менавіта да самога сябе. (Ягоны сябар, Валодзька, лічыць, што Сцёпка тут заблытаўся. І што павінен ён сканцэнтравацца на тым, каб дамагацца вялікіх грошай. Таксама — праз суд — змяніць прозвішча Дурыла на Дурылоўскі або Дурыловіч. Прыдбаўшы капіталік і тонкае прозвішча — набыць кватэру, хаця б у Гданьску, ды выехаць туды... «А там, у старажытным, памятай, нельга плявацца на вёску і сялянскасць, бо па гэтым адразу цябе пазнаюць, як мужыцкага сына...»)

Андрэй дапіў адвар.

А капітана не відаць, здумалася яму. Не раскусіць яго: размаўляе, як кавалер з дзяўчынаю, ад якой невядома чаго спадзявацца...

«Застанецца плямка, халера!» — Андрэй намачыў чыстую анучку і нахіліўся чысціць нагавіцы святочнага касцюма.

Назаўтра выйшаў у ім на работу.

На пяць хвілін да яе канца, як зазвычай, — супрацоўнікі гатовы да выйсця: пісьмовыя сталы прыпарадкаваны, прыборы роўненька складзены, рукі памыты, абутак падчышчаны газетай, позіркі з карнавальным побляскам. Падцягнуты гальштукі, прыхарошаны прычоскі. Дамоў — пунктуальна, мужчыны — за жанчынамі. Выходзячы, Андрэй рэгуляваў свой няшчасны гадзіннік, які за суткі спазняўся дакладна на пяць мінут.

На сходах ля выхаду — мяккі штуршок у плячо.

— Здароў, Андрэй! — па-кампанейску знаёма.

— А, гэта ты. Здароў.

Поціск далоні. Недзе бачаны твар. Андрэю здаралася так гутарыць і не пазнаваць з кім. У людзях не знаходзіў ён таго, чаго чакаў, таму забываў стрэчы з імі.

Запамяталіся вусікі, вусікі хулігана, што ўдарыў Андрэя ў летні прысвятак ля кінатэатра «Тон». Прыгледзеўся да размоўцы.

— Не апазнаеш? — так, і ён у чымсьці знаёмы. — Ну, скажы, Андрэй, як пажываеш?