Greg Bear - Pieśń krwi

Na jeszcze niższym poziomie lokują się udomowione bakterie, zaadaptowane ostrożnie do wykonania jednej lub dwóch funkcji. Niektóre z nich (nie sposób podporządkować je znanym ludziom klasom), jak małe fabryczki, nasycają krew molekułami potrzebnymi noocytom.

A na samym dnie hierarchii, choć bardzo ważne, mieszczą się adaptowane fagowirusy. Niektóre z ich cząsteczek używane są do pospiesznego przenoszenia najistotniejszych informacji, holowanych przez toczki-bakterie lub obrane ze zdolności intelektualnych limfocyty, inne po prostu wędrują swobodnie we krwi, otaczając większe komórki czymś w rodzaju chmur pyłowych. Jeśli komórki służebne, lub nawet dojrzałe limfocyty, wyłamią się z hierarchii — zbuntują lub drastycznie „zepsują” — cząsteczki wirusów ruszają za nimi w pogoń i wstrzykują w nie molekuły rozsadzającego RNA. Zbuntowana komórka eksploduje niemal natychmiast, wyrzucając chmurę nowych, adaptowanych wirusów, resztki zaś sprzątane są przez przeróżne noocyty i służebnych czyścicieli.Każdy z typów komórek jego ciała, przyjaciel lub wróg, został zbadany i wykorzystany przez noocyty.

Uwolnij się i pójdź szlakiem grupy dowódczej. Będziesz z nią rozmawiał.

Bernard poczuł, jak jego grupa wraca do kapilary, której ścianki zwężają się tak, że musi wyciągnąć się w długi szereg. Łączność pomiędzy komórkami zanika, czuje noocytowy odpowiednik duszności. W końcu przeciska się przez ściankę kapilary i zanurza w orzeźwiającym morzu płynu wypełniającego. Szlak jest wyraźnie wytyczony, Bernard „smakuje” obecność noocytów. Wielkiej liczby noocytów.

Nagle zdaje sobie sprawę z tego, że w rzeczywistości jest ciągle blisko mózgu, być może nawet w nim samym i że zaraz spotka się z badaczami, którzy dokonali wyłomu w makroświat.

Mija tłumy komórek służebnych, toczków przenoszących informacje, noocytów czekających na instrukcje.

Niedługo, mówi sam do siebie, zostanę przedstawiony Wielkiemu Lunarowi. Myśl i towarzyszący jej mentalny chichot niemal natychmiast przekazane zostają do banku danych jego przeżyć, skąd komórki służebne wydobywają ją pośpiesznie i dostarczają grupie dowódczej. Jeszcze szybciej przychodzi odpowiedź.

BERNARD porównuje nas z POTWOREM.

— Absolutnie nie. Ja jestem potworem. Albo to, albo sama sytuacja jest potworna.

Nie potrafimy jeszcze zrozumieć subtelności twych myśli. Czy *doświadczenia niżej* okazały się przydatne?

— Jak dotychczas, bardzo przydatne. Musze przyznać, że na razie czuje się tutaj kimś gorszym.

Nie jak najwyższa grupa dowódcza?

— Nie. Nie jestem Bogiem.

Nie rozumiemy BOGA.

Grupa dowódcza była znacznie większa od normalnej grupy noocytów. Bernard ocenił, że zawiera co najmniej dziesięć tysięcy komórek o odpowiednio większych zdolnościach intelektualnych. Czuł się przy niej jak umysłowy karzełek — mimo wszystkich trudności, jakie sprawia mu wydawanie sądów w królestwie noocytów.

— Czy macie dostęp do moich wspomnień o H. G. Wellsie?

Przerwa. A później:

Tak. Są bardzo żywe jak na to, że nie pochodzą z osobistych doświadczeń.

— Doprawdy? Cóż, pochodzą z książek, z zakodowanych nierealnych doświadczeń.

Znamy pojęcie fikcja.

— Czuję się jak Cavour z Pierwszych ludzi na Księżycu . Cavour rozmawiający z Wielkim Lunarem.

Porównanie może być słuszne, ale my go nie rozumiemy. Jesteśmy bardzo różni, BERNARD, znacznie bardziej różni niż sugeruje twoje porównanie z doświadczeniem nierzeczywistym.

— Oczywiście. Ale ja, podobnie jak Cavour, mam tysiące pytań. Być może nie zechcecie odpowiedzieć mi na wszystkie?

By pozbawić twych przyjaciół LUDZI w makroświecie wiedzy o tym, co możemy, i powstrzymać ich od przeciwdziałania.

Wiadomość była wystarczająco niejasna, by Bernard zrozumiał, że grupa dowódcza ciągle jeszcze nie jest w stanie w pełni ogarnąć rzeczywistości makroświata.

— Czy kontaktujecie się z noocytami w Ameryce Północnej?

Jesteśmy świadomi tego, że istnieje inna, znacznie bardziej potężna koncentracja, rozwijająca się w znacznie korzystniejszych warunkach.

— I…?

Brak odpowiedzi. Następnie:

Czy jesteś świadom tego, że twoja przestrzeń zamknięta jest zagrożona?

— Nie. Jak to zagrożona? Macie na myśli laboratorium?

Laboratorium otoczone jest przez ludzi o *niepewnych relacjach hierarchicznych*.

— Nie rozumiem.

Chcą zniszczyć *laboratorium* i prawdopodobnie nas wszystkich.

— Skąd o tym wiecie?

Możemy odbierać TRANSMISJE CZĘSTOTLIWOŚCI RADIOWYCH W KILKU JĘZYKACH zakodowania. Czy możesz ich powstrzymać? Czy masz WPŁYWOWA pozycję w hierarchii?

Bernard głowił się nad tym żądaniem.

Mamy pamięć TRANSMISJI.

— Więc chcę ich posłuchać.

Smakuje przejście toczka, spotykającego wysłannika grupy dowódczej i powracającego z zespołem danych. Grupa Bernarda przyjmuje dane.

Może teraz „wysłuchać” tych programów w pamięci. Jakość nie jest najlepsza, w dodatku większość z nich to niemieckie dzienniki, a Bernard zna niemiecki słabo. Rozumie jednak wystarczająco wiele, by pojąć, dlaczego Paulsen-Fuchs wyglądał ostatnio coraz gorzej.

Budynki Pharmeku otoczone są obozem demonstrantów. Zajęli tereny od bramy aż do lotniska. Jest ich około pół miliona, a ciągle przybywają nowi: samochodami, autobusami, na piechotę. Armia i policja nie ośmielają się reagować — nastrój w Niemczech Zachodnich i w całej Europie jest paskudny.

— Nie mam siły, by ich powstrzymać.

PERSWAZJA?

Kolejny wewnętrzny chichot.

— Nie. Chcą zniszczyć właśnie mnie. I was.

Masz znacznie mniej wpływów w swoim królestwie, niż my mamy tutaj.

— O tak, oczywiście.

Przez dłuższy czas grupa dowódcza nie przekazuje żadnych wiadomości.

Więc jest jeszcze mniej czasu. Przenosimy cię teraz.

Czuje delikatne przesunięcie głosu — toczki oddalają się od grupy dowódczej.

Idź za nimi.

Zdaje sobie sprawę, że od grupy dowódczej oddzielił się zespół grup. Porozumiewają się z nim, a ich głosy brzmią dziwnie znajomo. Są bardziej bezpośrednie, łatwiejsze do przyswojenia.

— Kto mnie prowadzi?

Odpowiedź jest chemią. Toczki dostarczają mu łańcuch identyfikacyjny i nagle wie już, że prowadzą go cztery grupy pierwotnych limfocytów B, najwcześniejszej wersji noocytów. Traktowane z wielkim szacunkiem limfocyty B znajdują się w większości grup dowódczych — mimo że działają w ograniczonym zakresie, są przecież prekursorami! I prymitywami w obu znaczeniach tego słowa, jako mniej skomplikowane w budowie i funkcjach od współcześnie powstających noocytów i jako przodkowie ich wszystkich.

Możesz wkroczyć we WSZECHŚWIAT MYŚLI.

Głos pojawia się i znika jak przy złym połączeniu telefonicznym. Przerywany, nie kończący stów…

Nagle przestał czuć, że istnieje jako grupa noocytów. Nie jest teraz ani istotą cielesną, ani istotą zmniejszoną do rozmiaru noocytu. Jego myśli po prostu są, a miejsce, w którym są, jest… cudowne, aż boleśnie piękne.

Jeśli istnieje tu jakieś przedłużenie przestrzeni, jest iluzją. Wymiary wydają się definiowane przez obiekt. Po informacje odpowiadające aktualnemu tokowi myśli wystarczy sięgnąć ręką, inne znajdują się gdzieś daleko. Najbardziej przypomina to ogromną, wielopiętrową bibliotekę zbudowaną w kręgach, których środkiem jest on sam. Nie, me tylko on. To miejsce dzieli z nim jakaś obecność.