Georges Simenon - Maigret hezitas

Estis naiveco sur lia vizaĝo, sed la komisaro ne estis certa, ke tiu naiveco ne estis ŝajna.

— Oni diras, ke vi volas iĝi teatra aŭtoro?

— Mi provas verki teatraĵojn… Mi jam verkis du, sed ili estas malbonaj… Kiam oni venas, kiel mi, de la kantono Vaud, necesas unue kutimiĝi al Parizo…

— Tortu helpas vin?

— Helpas min pri kio?

— Por koni Parizon… Ekzemple elirante kun vi…

— Li neniam eliris kun mi… Li havas ion alian por fari…

— Kion?

— Lia fianĉino, liaj kompanoj… Jam je mia alveturo en la Liona Stacidomo, mi komprenis… Tie ĉi, estas ĉiu por si…

— Ĉu vi ofte vidas sinjorinon Parendon?

— Sufiĉe ofte, precipe matene… Kiam ŝi forgesas telefoni al liveranto, ŝi venas al mi…

» — Mia eta Baud, vi estus afabla mendi femuraĵon kaj peti, ke oni tuj liveru ĝin… Se ili havos neniun, faru mallongan viziton al la buĉisto, ĉu vi bonvolas?

» Tiam mi iras al la buĉisto, al la fiŝvendisto, al la spicisto… Mi iras al ŝia botisto, se estas skrapeto ĉe iu ŝuo… Estas ĉiam mia eta Baud… Fari tion aŭ glui markojn…

— Kion vi opinias pri ŝi?

— Eble mi metos ŝin en unu el miaj teatraĵoj.

— Ĉar ŝi estas malmulte ordinara persono?

— Estas neniu ordinara, ĉi tie… Ĉiuj estas frenezaj…

— Ankaŭ via ĉefo?

— Li estas inteligenta, estas certe: se ne tiel, li ne farus la metion, kiun li faras, sed li estas maniulo, ĉu ne?.. Per la tuta mono, kiun li perlaboras, li povus tamen fari ion alian, ol resti sidanta malantaŭ sia skribotablo aŭ en fotelo… Li ne estas tre fortika, certe, sed tio ne malhelpas…

— Vi konis liajn rilatojn kun fraŭlino Svaga?

— Ĉiuj scias tion… Sed li povus havi por si dek, li povus havi cent, se vi vidas, pri kio mi aludas…

— Kaj liaj rilatoj kun sia edzino?..

— Kiuj rilatoj? Ili vivas en la sama domo, renkontiĝas en la koridoroj, kiel homoj kruciĝas sur la trotuaro… Iam, mi devis eniri en la manĝo-ĉambron dum la tagmanĝo, ĉar mi estis sola en la oficejo kaj ĵus ricevis urĝan telegramon… Nu! ĉiuj sidis kiel, en restoracio, vespermanĝantoj, kiuj ne konas sin…

— Vi ŝajnas ne tre ami ilin…

— Mi ne tiel malbone sukcesis… Ili provizas min per teatraj personoj…

— Komikaj?

— Komikaj kaj dramaj samtempe… Kiel la vivo…

— Ĉu vi aŭdis pri la leteroj?

— Kompreneble…

— Ĉu vi havas ideon pri tiu, kiu skribis ilin?

— Povus esti ĉiuj… Povus esti mi…

— Vi faris tion?

— Ne… Mi ne pensis pri tio…

— Ĉu la junulino bone rilatas kun vi?

— Fraŭlino Bambi?

Li ŝultrolevis.

— Mi scivolas, ĉu ŝi rekonus min sur la strato. Kiam ŝi bezonas ion, paperon, tondilon, kion ajn, ŝi eniras kaj servas sin dirante nenion, kaj poste same foriras…

— Orgojla?

— Eble ne… Eble tio estas ŝia karaktero?..

— Ĉu ankaŭ vi kredas, ke povus okazi dramo?

Li rigardis Maigret per siaj grandaj bluaj okuloj.

— Dramo povas okazi ĉie… Vidu, lastan jaron, iun tagon kun tiel bela suno kiel hodiaŭ, bona maljunulineto, kiu trotetis, estis faligata per aŭtobuso ĝuste antaŭ sia domo… Nu, kelkajn sekundojn antaŭe, ŝi ne sciis tion…

Aŭdiĝis rapidaj paŝoj en la koridoro. Knabo pli malpli tridekjara, brunulo, mezkreska, haltis abrupte en la pordokadro.

— Eniru, sinjoro Tortu…

Li havis tekon enmane kaj aspektis grava.

— Komisaro Maigret, mi supozas?

— Via supozo estas ĝusta.

— Ĉu min vi volas vidi? Ĉu vi longe atendis min?

— Fakte, mi atendas neniun…

Li estis iom bela knabo, kun malhelaj haroj, bone desegnitaj trajtoj, agresiva rigardo. Oni divenis lin decida sukcesi en la vivo.

— Ĉu vi ne sidiĝas? — li demandis paŝante al la skribotablo, sur kiun li metis sian tekon.

— Mi restis sidanta grandan parton de la tago. Ni babilis, via juna kolego kaj mi…

La vorto kolego videble ŝokis Renaton Tortu, kiu ĵetis malbonan rigardon al la Vaudano.

— Mi havis gravan aferon en la Justicpalaco…

— Mi scias… Ĉu vi ofte pledas?

— Ĉiufoje, kiam akordiĝo montriĝas neebla… Magistro Parendon malofte aperas persone antaŭ la juĝistoj… Ni preparas la dosierojn, kaj estas mi, kiu poste estas komisiita…

— Mi komprenas…

Tiu homo ne dubis pri sia graveco.

— Kion vi opinias pri magistro Parendon?

— Kiel homo aŭ kiel juristo?

— Ambaŭ.

— Kiel juristo, li delonge superas ĉiujn siajn kunfratojn, kaj neniu estas tiel lerta kiel li por malkovri la malfortan punkton en la argumentado de la kontraŭulo.

— La homo?

— Laborante por li, estante, por tiel diri, lia sola kunlaboranto, mi devas ne prijuĝi lin tiurilate.

— Vi trovas lin vundebla?

— Mi ne estus pensinta pri tiu vorto… Mi diru, ke ĉe lia loko kaj en lia aĝo, mi havus pli aktivan vivon…

— Ĉeestante en la akceptoj, kiujn donas lia edzino, ekzemple, irante al teatro kun ŝi aŭ vespermanĝante en la urbo?

— Eble… Oni ne vivas nur inter libroj kaj dosieroj…

— Ĉu vi legis la leterojn?

— Magistro Parendon montris al mi iliajn fotokopiojn.

— Vi kredas je ŝerco?

— Eble… Mi konfesas al vi, ke mi ne multe pensis pri tio…

— Ili tamen anoncas dramon pli malpli baldaŭan en la domo…

Tortu diris nenion. Li eltiris paperojn el sia teko kaj ordigis lin en la dosierujojn.

— Ĉu vi edzinigus junulinon, kiu estus sinjorino Parendon pli juna?

Tortu rigardis lin kun miro.

— Mi estas jam fianĉo, ĉu oni ne diris tion al vi? Do tute ne temas…

— Tio estas maniero demandi vin, kion vi opinias pri ŝi…

— Ŝi estas aktiva, inteligenta kaj ŝi kapablas prizorgi rilatojn kun…

Li rapide rigardis direkte al la pordo, kaj oni ekvidis, en ties kadro, tiun, pri kiu oni precize nun estis parolanta. Ŝi surhavis mantelon el leoparda pelto sur robo el nigra silko. Aŭ ŝi estis elironta, aŭ ŝi jam revenis.

— Vi estas ankoraŭ ĉi tie, — ŝi miris fiksante rigardon fridan kaj trankvilan al la komisaro.

— Kiel vi vidas…

Estis malfacile scii, kiom longe ŝi estis en la koridoro kaj kiun parton de la konversacio ŝi aŭdis. Maigret komprenis, kion fraŭlino Svaga esprimis parolante pri domo, kie oni neniam sciis, ĉu oni estas gvatita.

— Mia eta Baud, ĉu vi volas telefoni tuj al la grafino de Prange, ke mi havos almenaŭ kvaronhoran malfruiĝon, ĉar mi lastmomente estis retenita? Fraŭlino Svaga estas okupita kun mia edzo kaj tiuj sinjoroj…

Ŝi eliris post lasta kaj malmilda rigardo al Maigret. Julien Baud ŝaltis la telefonon. Koncerne Tortu, li certe estis kontenta ĉar, se sinjorino Parendon aŭdis liajn lastajn respondojn, ŝi povis nur esti dankema al li.

— Ha lo!.. Ĉu mi bone estas ĉe grafino de Prange?..

Maigret iom ŝultrolevis kaj eliris el la ĉambro. Julien Baud amuzis lin kaj li ne certis, ke la knabo ne faros karieron de drama aŭtoro. Koncerne Tortu, li ne ŝatis lin, nenial. La pordo de fraŭlino Svaga estis malferma, sed la oficejo estis malplena. Preterpasante la kabineton de Parendon, li aŭdis murmuron de voĉoj.

En la momento, kiam li atingis la vestejon por preni sian ĉapelon, Ferdinando ekaperis kvazaŭ hazarde.

— Ĉu vi staras la tutan tagon apud la pordo?

— Ne, sinjoro komisaro… Mi nur pensis, ke vi baldaŭ eliros… La sinjorino eliris antaŭ kelkaj minutoj…

— Mi scias… Ĉu vi estis en malliberejo, Ferdinando?

— Nur militista malliberejo, en Afriko…

— Vi estas franco?

— Mi estas el Aubagne…

— Kial do vi rekrutiĝis ĉe Fremdula Legio?

— Mi estis juna… Mi faris kelkajn stultaĵojn…