Павал Місько - Прыгоды Бульбобаў

Цётка Каця вярнулася па сумку, а Толя і Коля падхапілі нас пад жываты.

- Што гэта за звярынец? Пакіньце!

- Не пакінем! Мы іх у дзеда і бабы ўзялі! Гэта нашы! Тата дазволіў! На некалькі дзён! - крычалі Толя і Коля.

- Дазволіў?! Ну, я з татам яшчэ пагавару. Марш дадому, сабакаводы.

Толя і Коля кінуліся ў дзверы дома раней за маму.

Толя і Коля доўга саплі, карабкаліся па лесвіцы. Потым стаялі каля дзвярэй і чакалі маму. А мне было ўжо не вытрываць: столькі ехалі, дый на двары нам не далі зрабіць што трэба, увесь час тармасілі і гладзілі. Ды яшчэ Жужа гэтая...

Цётка Каця адамкнула дзверы, усе зайшлі ў кватэру. Нас Толя і Коля адразу пусцілі на падлогу ў калідорчыку, а самі пачалі распранацца і разувацца. Потым трошкі забыліся на нас, пабеглі недзе далей у кватэру. Мы пачулі іх выкрыкі: «Ой, якая падлога ў нас стала! Як лёд!», «Ой, гэта не наша кватэра!», «Мама, калі вы зрабілі такую падлогу?». А мама адразу накрычала на іх: «Асцярожна, не падрапайце лак!»

Боб тым часам прыладзіўся ў куточку каля абутку і зрабіў лужынку. Я больш не мог цярпець і таксама прымайстраваўся. А як пайшлі мы з таго месца, то на падлозе засталіся мокрыя слядкі лап.

- Разведаем іх дом, - сказаў я Бобу.

Усё было тут незнаёмае. І пахі нязвычныя, новыя. А павярнулі направа, у адчыненыя дзверы, то падлога бліснула нам у вочы, як вада ў рэчцы. У гэтай «вадзе» нібы гарэлі тры лямпачкі - глыбока-глыбока. Яшчэ ярчэй гарэлі тры лямпачкі пад столлю. Толя і Коля бегалі па «вадзе» і не плюхалі ніяк, не рабілі пырскаў. Пад Толем і Колем бегалі ўгору нагамі яшчэ адзін Толя і адзін Коля. Толькі тыя, што дагары нагамі, даўжэйшыя і цьмяныя, нібы цені.

- Перастаньце бегаць і коўзацца! Драпін наробіце, пісагоў! - крычала з другіх дзвярэй, яе не было відаць, Толева і Колева мама. - Ідзіце мыць рукі, будзеце вячэраць!

Коля апошненькі раз разагнаўся і ўпаў жыватом на бліскучую падлогу, праехаў.

- Лёд! - разагнаўся і праехаў Толя.

Мы ступілі некалькі крокаў па бліскучым і ўбачылі, што там, пад лёдам-лакам, ідуць нейкія страшныя звяры - лапа ў лапу з намі. Варухнеш галавою - і там звер варухнецца. Панюхаеш падлогу - і там цягнецца да цябе страшыдла, каб панюхаць ці ўкусіць. Боб задрыжаў і сеў на хвост, потым пачаў адпаўзаць назад. Павярнуў і я - страшна!

- Каму я сказала? Перастаньце коўзацца! - далятаў усё з тых жа дзвярэй голас цёткі Каці.

- Булька! Боб! - Толя кінуўся да мяне, Коля - да Боба. Не далі нам прайсці ў тыя дзверы, адкуль даносіліся смачныя пахі і голас цёткі Каці. - Пакатайцеся!

Толя сеў у адным кутку пакоя, Коля - у другім.

- Ж-ж-ж-ж-ж-ш-ш-ш-ш-с-с-с-с-с! - пусціў Коля з размаху Боба па падлозе. Боб перакруціўся некалькі разоў - галава-хвост, галава-хвост - і трапіў у расстаўленыя ногі Толі. - А ты да мяне! - крыкнуў Коля.

Толя схапіў Боба і каўзануў назад па падлозе, да Колі. Боб віскнуў ад страху, перакруціўся разы чатыры. І... трапіў у расстаўленыя ногі Колі.

- Я казаў, каб ты Бульку ўзамен пускаў, а ты!.. - Коля падхапіўся і кінуўся на Толю з кулакамі.

Яны забыліся на нас, сашчапіліся і пакаціліся па бліскучай падлозе клубком. Не плакалі, не крычалі, толькі крахталі, саплі і ахкалі. Мо не хацелі, каб іх пачула мама.

Боб выпаўз паволі ў калідор, сеў пры сцяне і пачаў вылізваць свой ускамлычаны бачок. Мамы Пальмы тут не было, спадзявацца не было на каго - самім трэба вылізвацца.

- Разыдзіцеся!.. Пеўні, разыдзіцеся, бо вадою паабліваю! - прыбегла з кухні цётка Каця і лупцанула фартухом аднаго і другога.

- А чаго ён майго Боба шпурляе! - заплакаў Коля.

- Ты сам яго першы шпурнуў! Гэта ж не цацка! Не шайба! - адказаў Толя.

- Абодвух стаўлю ў куток, пакуль не прыйдзе бацька! - сказала цётка Каця. - Вось так... Адзін у гэты, другі - у той... Я думала, і праўда яны пахварэлі, з ног валяцца, а яны...

Толькі развяла іх цётка Каця па розных кутках, паставіла спінамі адзін да аднаго, як зазвінеў званок. Цётка Каця пайшла адчыняць і адразу спатыкнулася ў прыцемку на нас: мяне штурхнула нагою ў бок, Бобу наступіла на лапу... Боб вякнуў, а цётка Каця спалохана ўскрыкнула:

- А каб вас!.. Ледзь ног сабе не паламала.

Запаліла святло і ўпусціла дзядзьку Міхася. Не дала яму і слова сказаць, загаварыла сама:

- Нашто нам гэтая псярня? Дзе мы іх будзем трымаць? Пабіліся ўжо з-за іх, чмышуць у кутках. Цэлую кватэру сабак навезлі! Усю падлогу кіпцюрамі падрапалі!

- Бо не трэба быў нам гэты лак, - сказаў дзядзька Міхась.

- Гэта мы падрапалі, а не сабачаняты! - паказаўся з пакоя Толя. - Мы незнарок...