Павал Місько - Прыгоды Бульбобаў

- А ты дзе? - пытаў я.

І Боб адгукваўся:

- Тут я. А ты дзе?

Голас яго чуўся то справа, то злева.

На адну і тую ж сцежку між двума радамі раслін мы трапілі адначасова. Я прысеў ад страху - што гэта за звер? Прысеў і Боб, убачыўшы мяне. Адно вуха ў Боба закасалася, да носа прыліп нейкі ліст, сам увесь брудны.

- Гэта ты? - голас Боба задрыжаў.

- А ты - гэта ты? - спытаў і я.

- У якім баку двор? - спытаў Боб.

- Сюды трэба ісці, - паказаў я налева.

- Не, сюды! - паказаў Боб направа.

- Калі я лез у гарод, то сонца свяціла справа, - сказаў я. - Значыць, калі мы павернем назад, то яно павінна быць злева.

- А што яно - жывое? Чаго сонцу скакаць то направа, то налева? - нібы здурнеў Боб, сам не разумеў, што гаворыць. - Як хочаш, але я павярну сюды...

- А я сюды, - сказаў я. - Паглядзім, хто хутчэй выберацца на двор.

- Ай, я пайду з табою, - раптам згадзіўся Боб і спалохана азірнуўся.

Прабіраліся мы доўга. Рады раслін скончыліся, пачаліся зараснікі нейкіх сабраных у камячкі кветак з моцным пахам. Кожны лісток на доўгіх сцяблінках-чаранках складаўся нібы з трох лісткоў. Ідзём, блытаемся, плішчымся, спатыкаемся, а гушчэчы канца-краю няма. Боб паціху падвываў, скуголіў: «Мы ўжо ніколі не выберамся!» Можа, мы і праўда кружым на адным месцы?

Раптам уперадзе засвяцілася палянка. Хоць ногі нашы падкошваліся, трымцелі, мы прыбавілі кроку: мо там удасца разгледзецца, пазнаць, у якім баку двор?

- Ціха! Там нехта ёсць! - прысеў Боб.

Пярэсты кот, мо ў два разы большы за нас, дурэў на палянцы пад яблыняй. Штосьці ледзь чутна пішчала каля яго. Кот то падкідаў угору шэрую рабаватую падушачку з лапкамі, то спрабаваў яе на ляту злавіць. Потым падкідваў і пярэднімі лапамі скакаў на тое месца, дзе падала падушачка. Садзіўся на хвост і пярэдняю лапаю ленавата чапаў, падчэпліваў кіпцюрыкам, каб зноў падкінуць... Хаваўся за яблыню і - раптам налятаў на сваю здабычу з засады, падняўшы хвост і сагнуўшы яго кончык уніз...

- Наш кот забаўляецца з жабаю! - здагадаўся я.

Кот пачуў шум, зірнуў насцярожана ў наш бок. А потым сеў каля жабы, абыякава адвярнуўся: хай паўзе, хай уцякае...

- Пусціў ужо! Пайшлі... - прашаптаў Боб.

Але толькі жаба зварухнулася, як кот узляцеў угору і ўпаў на яе мо ўсімі чатырма лапамі. «І-і-і-і-і!» - слаба піскнула жаба.

- Ты справа, я злева - уперад! - скамандаваў я і рынуўся на ката.

- Ш-ш-ш-ш!!! - падхапіўся кот. Зубы ашчэрыў, спіну выгнуў, шэрсць на спіне і на хвасце стала дыбам. Стукнуў мне лапаю па носе, ірвануў кіпцюром. Ад болю ў маіх вачах бліснулі кругі. Я залямантаваў...

Кот крутнуўся ў другі бок, драпнуў Боба за вуха.

- А-я-яй! - завішчаў прарэзліва і ён.

- Разам! Уперад! - Я зноў кінуўся на ката. Пярэсты ўзляцеў на яблыню.

- У-у-у-у-у-у! - пагрозліва завыў ён. Кончык хваста ад злосці варушыўся.

Ага, спужаўся, нягоднік... Хай сядзіць цяпер, хай вые. Разбойнік, увесь нос мне распаласаваў, кроў капае.

- Дзе жаба? Паслухай, яна дыхае? - спытаў я, асцярожна мацаючы нос лапкаю.

Боб прыпаў на пярэднія лапы, прыклаў вуха да жабінай спіны. Вільнуў хвосцікам...

- Ну - што? - не цярпелася мне.

- Не дыхае... А пахне як - ф-фу-у... - разагнуўся Боб.

- Доктар у чалавекаў, я чуў, пульс мацае. А дзе ў жабы пульс? - Я патыцкаў носам жабе ў спіну. І чмыхнуў, закруціў галавою. У нос пеканула, нібы крапівою. Пах ад жабы быў едкі - аж у носе закруціла, захацелася чхаць.

- Гэта яна адбараняецца такім пахам. Сілы не хапае, каб адбіцца, дык яна пах пускае, - сказаў я.

У гэты час жаба прыўзняла галаву. Пад ротам у яе заварушыўся белы мяшэчак.

- Жывая!.. - выдыхнулі мы разам. - Бяжы, ну! - падштурхнуў я жабу лапаю. Але яна падумала, што з ёю зноў будуць забаўляцца, і падабрала лапкі, замерла нерухома.

Боб забрахаў на ката, забрахаў і я.

- У-у... - хацеў павыць кот і раздумаў, толькі кончыкам хваста памахаў. У катоў памахванне зусім іншае азначае, чым у сабак.

І нас, і голас ката пачула з двара мама Пальма, таксама забрахала. На брэх выбег з хаты Коля.

- Вунь яны дзе! У гародзе! - крыкнуў ён і хуценька палез на плот. Скок з плота. - А запэцкаліся! - сказаў ён, хапаючы Боба пад жывот і перадаючы яго цераз плот Толю. - А брудныя! - ён злавіў і мяне, таксама перадаў цераз плот.

- Пакарміцеся на дарогу, - сказаў Толя і панёс нас да мамы Пальмы, паклаў у будку.

Мама, убачыўшы, якія мы, толькі цяжка ўздыхнула.

- А мы жабу адбаранілі ад ката! На яблыню яго загналі! - наперабой хваліліся мы.

- Малайцы! - сказала мама, яшчэ раз уздыхнула і палізала мне скрываўлены нос, пысу, вушы. - Чэрці вы балотныя, а не сабачаняты!