Павал Місько - Прыгоды Бульбобаў

Мама мыла нас, лізала - то мяне, то Боба. А мы саплі і заўзята смакталі яе сусолкі. Каля будкі сядзелі на кукішках Толя і Коля, глядзелі, як мы кормімся. У Толі на шыі было накручана больш, чым у Колі.

- Мама, а мы хацелі кураня злавіць, - пахваліўся Боб. - Яно, мабыць, смачнае!

- Ты што?! Вы што?! Падурнелі? Гэта ж наша кураня. І наогул свойскіх птушак ніякі сабака не ловіць. Хочаце, каб вас кураловамі звалі, з дому прагналі? Якая ганьба, які сорам!

- Не-е, мы хацелі яго знайсці і вывесці з гарода, яно заблудзілася... - сказаў я.

Але мама быццам не чула:

- Вы... Эх вы! Ёсць, праўда, сабакі-паляўнічыя, яны памагаюць паляваць чалавеку на дзікую птушку, на звера. Я вам знарок пра гэта пакуль не расказвала, каб не надумаліся паспрабаваць... А вы... Ох, гора з вамі!

Мы слухалі яе, але нічога не адказвалі: у роце былі сусолкі.

- Дзе вы там? Хутчэй, а то і так познімся, да цёмнага не заедзем, - пачулі мы голас дзядзькі Міхася.

На двары завуркатала машына.

- Тата, яны яшчэ ссуць! - крычалі ў адказ Толя і Коля.

- Ну хай пассуць, хай добра пакормяцца ў апошні раз, - чуўся лагодны голас бабы Ганны. - Міхась, я во тут пастаўлю сумку, на пярэдняе сядзенне. Мо ў дарозе захочуць гэтыя жэўжыкі есці, то знойдзеце яечкі вараныя, малако, сыр.

- Піп! Пі-і-іп! - пасігналіла машына.

- Бяры, яны ўжо не ссуць. За Пальму хаваюцца, - сказаў Толя.

Дзве рукі Колі пралезлі ў будку, адарвалі мяне ад мамы. Я праляцеў у паветры і трапіў у рукі Толі. За мною гэтак жа праляцеў і астаўся на руках у Колі Боб. Следам адразу вылезла, пагрымліваючы ланцугом, Пальма. Яна жмурыла вочы, жаласліва павісквала, спрабавала лізаць рукі Толю і Колю.

- Хадзем... Здагадваецца, мабыць, - сказаў Коля.

Цікава, ці чула тады размову ў хаце мама? Ці ведае яна, што нас забіраюць, што мы паедзем далёка-далёка, у незнаёмы і таямнічы горад?

- Пі-і-іп! - зноў нецярпліва пасігналіла машына.

Толя і Коля пайшлі да машыны. Там стаяла, сашчапіўшы рукі пад грудзьмі, і ўздыхала баба Ганна. Дзед Антон адчыняў вароты на вуліцу.

Дзядзькі Міхася не было відаць, мабыць, сядзеў ужо ў машыне.

Мама Пальма пачала станавіцца на заднія ногі, напінаць ланцуг, вішчаць і хрыпець. Павісквалі і мы, нам таксама было нявесела. Мама схапіла зубамі ланцуг, каб перагрызці. Не, ніякая гэта не ўзнагарода, аброжак з ланцугом. Я разумеў ужо добра. Але што яна зробіць з ланцугом?

Аб жалеза можна толькі зубы паламаць, гэта не костачка пеўня.

- Сыночкі!.. - хрыпела і выла мама Пальма.

- Мама! Ма-а-ама! - пішчалі і мы, вырываліся з рук Толі і Колі.

А яны прыгнуліся і нырнулі ў машыну на задняе сядзенне. Смурод, што ішоў ад машыны, усярэдзіне, здаецца, быў меншы.

- Стойце! Унучкі дарагія, дайце ж хоць пацалаваць вас!

Баба Ганна нагнулася ў машыну, пацалавала Колю, нахіліла да сябе галаву Толі, таксама пацалавала. А нас баба не пацалавала, нібы нас і на свеце не было.

Дзед Антон патрос руку дзядзьку Міхасю, той для гэтага вылез быў з машыны і зноў сеў за руль, бразнуў дзверцамі. Толю і Колю дзед проста памахаў. Абышоў машыну, патузаў за ўсе ручкі, ці добра зачынена.

- Ну - шчасліва! - дзед і баба махалі ўжо рукамі ўсім, а Толя і Коля махалі дзеду і бабе.

Машына рванулася з месца, за варотамі адразу паехала ўправа. Таму Толя наваліўся на Колю, і нас прыціснулі. Потым выпрасталіся, паехалі роўна.

Машына трошкі патрэсвала нас і гула, гула... Я пачаў ужо драмаць, як раптам нешта здарылася. Машына завішчала, як парася ў плоце, тузанулася і стала. Толя і Коля падхапілі нас на рукі, крутнуліся да задняга акенца машыны. Пасадзілі туды нас...

- Пальма! Пальма бяжыць!

- Тата! Пачакаем, возьмем і Пальму!

Дзядзька Міхась толькі азірнуўся назад і зноў нешта зрабіў з машынаю - яна рванулася ўперад. Праз акенца нам відаць было, што вуліца і дамы ўжо скончыліся і там, дзе вуліца пераходзіла ў дарогу, сапраўды штосьці бегла. Мо і праўда Пальма? За ёю курэў пыл і беглі некалькі хлапчукоў, размахвалі рукамі. Хлапчукі па чарзе падалі на зямлю, спрабавалі нешта ўхапіць, нібы ў Пальмы цягнуўся доўгі-доўгі хвост.

- З ланцугом бяжыць! - крычаў Толя.

- Адарвалася з ланцугом! - крычаў Коля.

Раптам Толя захныкаў, пачаў, уздрыгваючы, плакаць.

А мы ўжо ледзь бачылі маму, яна ўсё больш і больш адставала, рабілася маленькаю.

- Яна заблудзіцца, дадому не вернецца! - плакаў ужо і Коля.

- Не заблудзіцца, - спакойна адказаў дзядзька Міхась. - І нас не дагоніць - зараз выедзем на шашу.

- О! Злавілі яе! За ланцуг ухапілі! - закрычалі раптам Толя і Коля.