Павал Місько - Прыгоды Бульбобаў

- А я дазволіла табе пакідаць куток?

- Ты сказала: пакуль тата не прыйдзе, - выглянуў з дзвярэй і Коля.

- Не трэба было, мабыць, іх прывозіць, не такія яны ўжо і хворыя. Толькі шкоднічаюць тут...

Я падумаў, што цётка Каця не вельмі любіць Толю і Колю, сваіх дзяцей.

- Ах! - Раптам убачыла яна лужынкі, што нарабілі мы з Бобам. - Ужо-о-о?! І калі яны паспелі!

Яна хуценька падышла да нас, схапіла за каршэнь Боба, схапіла мяне. Адчыніла дзверы на лесвіцу і... выкінула нас!

- Што ты робіш?! - пачулі мы праз дзверы голас дзядзькі Міхася.

Крычалі і плакалі, тупалі нагамі Толя і Коля.

Дзверы зноў адчыніліся, дзядзька Міхась пабраў нас на рукі, прынёс у калідорчык, затым у ванную, падаслаў нам нейкую анучу, паклаў. Пачаў суцяшаць дзяцей, якія ажно захліпаліся ад плачу.

Мы сядзелі, прытуліўшыся адзін да аднаго, дрыжалі. Нам таксама хацелася плакаць ад крыўды і болю. І нашто толькі мы сюды ехалі!

- Толя, вазьмі анучу, замый калідорчык. Коля, а ты набяры цёплай вады ў тазік, пакупаем шчанят з мылам, - распараджаўся дзядзька Міхась.

А з кухні далятаў голас цёткі Каці:

- Каб вымылі потым тазік з парашком!

- У-у-у... Гэта не Булька нарабіў, а Боб... - ныў плаксівым голасам Толя. - Хай Коля мые калідор, а я - сабачанят.

- Па чарзе будзеце прыбіраць, па чарзе. Ды вы ж на гэта згаджаліся - помніце? - сказаў дзядзька.

Коля набіраў у тазік цёплае вады і падміргваў нам абодвума вачыма.

Мяне ўсяго памылі - з вушамі і хвосцікам. Спалосквалі маленькім цёплым дожджыкам. Прыемны такі казытлівы дожджык. Дзядзька трымаў у руках штосьці круглае, з дзірачкамі, і адтуль струменіў дожджык. Ні хмар не было, ні ветру, а дожджык ліўся! І Боба гэтак купалі, а Толя мяне сушыў, дзьмухаў гарачым паветрам з нейкае жалезнае штуковіны, што шыпіць, як кот. Называецца яна фен. Потым Толя паклаў мяне на подсціл і памагаў сушыць Боба. Дзядзька Міхась, Толя і Коля сядзелі ў ваннай на кукішках і ўсё рабілі цішком, як змоўшчыкі.

«Эх, каб цёплага малачка пасмактаць, каб была тут мама Пальма...» - думаў я. І толькі так падумаў, як дзядзька Міхась прынёс нам у дзвюх бляшаначках малака, паставіў кожнаму пад нос - каб не сварыліся за яду. Малако было халаднаватае, але таксама смачнае.

Тое непрыемнае, што вытварыла з намі цётка Каця, ужо забывалася. У нас, сабачанят, памяць кароткая...

Дзверы ў ваннай не зачынялі, і мы яшчэ чулі, як цётка Каця гаварыла:

- Во, хіба што сам будзеш з імі забаўляцца. І так дзеці раздурэлі, адбіліся ад рук, а ты ўсё ім патураеш.

У адказ ніхто нічога ёй не сказаў.

Пасярод ночы мы прачнуліся. Было ціха і ўсюды цёмна. Амаль не чуваць было і гулу машын з вуліцы. Мы чулі толькі роўнае дыханне людзей - усе спалі.

- Будзем кватэру абследаваць? - папытаў Боб.

- Уночы? Спі от лепш...

- Затое цяпер ніхто не перашкодзіць... Дый выспімся яшчэ. - І мы пайшлі падарожнічаць па кватэры.

Доўга лазілі па ўсіх закутках, абнюхвалі, аглядалі. Акрамя таго пакоя, дзе пускалі Боба па «лёдзе», быў яшчэ адзін. Там спалі дзядзька Міхась і цётка Каця, спалі дзеці. Мы там нават паблудзілі крыху, не маглі знайсці выхад. І ў кухні заблудзіліся, зачапіліся за нешта, скінулі са стала, нарабіўшы грукату.

- Хіх-хі-хі! - не вытрымаў Боб.

- Ціх-ха! А то будзе нам зноў! - прыгразіў я.

Прышлёпаў у тапачках дзядзька Міхась, уключыў на кухні святло. «Ах вы, шкоднікі!» - палавіў нас, зноў занёс у ванную, паклаў на падсцілку і пальцам прыгразіў, каб больш нікуды не рыпаліся.

«А калі захочаце чаго, то во...» - кінуў каля нас брудную анучу.

Выключыў дзядзька Міхась святло, пайшоў.

Мы паляжалі крыху, пачакалі, пакуль зноў усё супакоіцца.

Спаць нам чамусьці не хацелася, і мы зноў асцярожна пайшлі гуляць. Далёка ўжо не хадзілі, гулялі ў калідорчыку.

Мы перанюхалі ўвесь абутак у кутку. Некалькі туфель пахла цёткаю Кацяю. Мы ўзялі ў зубы па адным туфлі, зацяглі ў ванную. Палеглі на свой палавічок і пачалі грызці.

Нясмачна было, цвёрда, а мы ўсё роўна грызлі. Слабыя былі ў нас зубы, а мы ўсё роўна жавалі, жвакалі, тузалі, ірвалі.

І знаходзілі ў гэтым асалоду, супакаенне.

Мы не задумваліся, што нас пасля гэтага можа чакаць.

Мы проста неўзлюбілі цётку Кацю...

Першы раніцаю ўстаў дзядзька Міхась, разбудзіў Колю:

- Падымайся, соня... Сабачанят на прагулку трэба вывесці.

Коля толькі мыкаў, як карова, і не хацеў расплюшчваць вачэй. Дзядзька Міхась сілком пасадзіў яго на пасцелі, пацёр яму вушы:

- Чуеш? Боба на прагулку вядзі...