Павал Місько - Прыгоды Бульбобаў

Мы сядзелі, прыціснуўшыся адзін да аднаго, як сіроты. Мы не ведалі, што з намі будзе ў наступную хвіліну. Ніхто не адказваў на грозныя пытанні цёткі. Асмеліўся самы маленькі хлопчык:

- Тут яны... - паказаў ён на самыя блізкія ад нас дзверы. - І дзядзя з імі... Пайшлі лячыцца.

Грозная цётка ў шэрым халаце адчыніла тыя дзверы, закрычала:

- Чые сабакі? Зараз жа вынесіце іх з паліклінікі, а то аштрафуем!

З тых дзвярэй, паднырнуўшы пад цётчыну руку, выскачыў Коля. Яго, мабыць, вылечылі ўжо. Ён схапіў нас, пачаў запіхваць у сумку. Спачатку Боба хвастом уніз, а я быў заціснуты ў яго між каленяў. Колевы рукі дрыжалі, калені дрыжалі. Замок не слухаўся, а я вырываўся...

- Хлопчык, а дзе твая мама? Мы зараз выклічам санітарную інспекцыю і аштрафуем яе! Гэта ж ліха ведае ў што паліклініку ператварылі!

- Мама на рабоце... - сказаў Коля. Ён засоўваў ужо мяне ў сумку ўніз галавою.

- А з кім ты тут? - не адступала грозная цётка.

- Адзін, - схлусіў Коля.

- Як адзін?! - цётка ажно закашлялася. - Такі малы і без мамы ходзіш?

У гэты час я вырваўся з Колевых рук і нырнуў у гушчэчу ног. Убачыў - калідор пусты, усе стаяць у кучы. І прыпусціўся па калідоры куды вочы глядзяць.

- І-і-і-і-і! - завішчаў нехта з дзяцей. Ад радасці завішчаў. Затупацелі ногі, усе мяне кінуліся даганяць і лавіць.

- Ату яго! Ату!

- Лавіце яго! Трымайце!

- Перакусае ўсіх, ён шалёны! Не чапайце, я сама! - крычала цётка ў шэрым халаце. Яна бегла першаю і размахвала анучаю.

А тут і калідор скончыўся, бегчы далей няма куды.

- Га-а-а-а... - усе збегліся да мяне кучаю.

Схапіла мяне не цётка, а дзяўчынка са светлымі валасамі і з вялізным бантам. Панесла мяне і аддала ў рукі Колю. Усе ішлі за намі і гаварылі: «Ну і малайчына ж! Ну і цыркач!», «Як яго зваць?», «Хлопчык, вы сабачак не прадаяце?».

Але Коля ішоў і нічога не гаварыў. А тут і дзядзька Міхась з Толем выйшлі ад доктара, заспяшаліся нам насустрач.

Дзядзька Міхась, як толькі выбраліся з паліклінікі, голасна зарагатаў:

- Го! Го! Го!

- Хэ-хэ-хэ! Хэ-хэ-хэ! - звонка падхапілі Толя і Коля. Яны неслі нас на руках.

- І тут прыгодаў нацярпеліся! Не шанцуе вам, - сказаў дзядзька Міхась.

- Бедненькія... - дружна ўздыхнулі Толя і Коля, загушкалі нас. - Тата, а давайце не паедзем больш у аўтобусах, тралейбусах. Пяшком пройдземся.

- Давайце, - згадзіўся тата. - Заадно і Булька з Бобам прагуляюцца. Нічога небяспечнага ў вас доктар не знайшоў. У Толі трошкі катар у горле.

Пакуль ішлі, Толя і Коля двойчы пускалі нас гуляць. Другі раз мы гулялі каля высознага, з жалезных палак плота. За ім расло многа-многа дрэў - парк называецца. На плоце вісеў шчыт, а на ім вялікая папера-аб'ява. Уверсе паперы намаляваны такі сабака, як Султан. Дзядзька Міхась голасна прачытаў, што пісалася на той паперы. Толя і Коля таксама прачыталі: «Выстаўка сабак».

- Сабачая выстаўка! Ой, мы хочам на сабачую выстаўку! Пабеглі на выстаўку, тата! - закрычалі яны, перабіваючы адзін аднаго.

- Па-першае, туды трэба ехаць - далёка. Яна не ў гэтым парку. Па-другое, выстаўка заўтра, у суботу.

- Мы Бульку з Бобам пакажам!

- Малых сабачанят не паказваюць. Там усякіх чэмпіёнаў, дыпламантаў і медалістаў будзе многа. Пародзістых... А вашы - невядома хто...

Зноў тое самае - «невядома хто...». Настрой у Толі і Колі адразу пагоршыўся. І ў нас пагоршыўся. Мы нават хацелі зашыцца куды ў густыя зараснікі, каб ніхто не бачыў, якія мы непрыгожыя, непародзістыя.

Рэшткі гэтага дня і ноч прайшлі так сабе, няма пра што і расказваць. Усе чакалі заўтрашняга дня, чакалі выстаўкі. Нават цётка Каця больш на нас не крычала - у нас была ўжо скрынка з пяском, і мы зразу навучыліся ёю карыстацца. А вось на дзядзьку Міхася сварылася. Што ён здзяцінеў з гэтымі сабачанятамі і з выстаўкамі. Мы не ведалі, ці кепска гэта - здзяцінець. Ведалі толькі адно - дзядзька Міхась добры, ён разумее малых.

... І вось прыйшло тое заўтра, і мы паехалі на выстаўку.

Мабыць, гэтая выстаўка яшчэ не пачыналася. А мо ўжо скончылася? Было многа і людзей, і сабак. Сабакі былі на павадках, былі і ў намордніках. А былі і без павадкоў, і без наморднікаў - усякая калматая драбяза. Большыя сабакі сядзелі ці хадзілі спакойна, а малыя ганяліся адзін за адным, дурэлі. Ніякай сур'ёзнасці, нібы дзеці малыя. Адзін сабака-велікан, яго ўсе называлі догам, хоць і на павадку быў, і ў намордніку, хадзіў ганарліва, нікога не заўважаў вакол сябе. Некаторых сабак ён пагардліва адштурхоўваў з дарогі, і тыя палахліва падціналі хвост, угіналіся, павісквалі.