Граф помніць нас! Паводзіўся, як свой.
Допыт
Дом Гелены Ямант. Пакой, дзе жыве Каліноўскі.
Вокны ў сад. За сталом жандарскі афіцэр.
Ён вядзе допыт. Каля дзвярэй узброены салдат.
Капітан удакладняе пратакол.
Завуць вас Каліноўскі Канстанцін,
З дваран.
Сюды вы з Ваўкавыскага павету
Прыехалі... Якую мае мэту
Прыезд?
Не разумею капітана:
Спачатку арышт, потым пратакол,
Хоць для каго — такое нечакана.
Між тым, мне не належыць тут ні стол,
Hi гвалтам растрыбушаная шафа.
Што гэта дом сваячаніцы графа
Я ведаю, аднак...
Вы ні ў стале
Нічога не знайшлі, ні пад падлогай.
Прыстойны дом такою мерай строгай
Вы крыўдзіце.
Не крыўдзіў бы... Але,
На жаль, мы маем факт найдакладнейшы,
Што чалавек прыезжы, не тутэйшы,
Чытаў лісток крамольны на млыне.
Па справе следства строгае вядзецца.
Ёсць сведкі адпаведныя ў мяне.
Лісток, які завецца
«Мужыцкай праўдай», кліча дзецюкоў
Ісці з касой, з сякерай на паноў.
Не ўсё так нечакана, як здаецца.
Вы ў ролі бунтара, а я — суддзі.
Тут. Гаўрылаў, прывядзі.
Ды не марудзь!
Ёсць, ваша благароддзе!
(Салдат казырае i выходзіць з пакоя.)
Не апазнаюць вас, вы на свабодзе.
Хаджу пад богам, пад царом жыву.
Нікому не раблю я выключэння.
He вінаваты — дом без прабачэння
Я не пакіну. Пратакол парву.
Уваходзяць с а л д а т i с я л я н е .
Тут i маладыя дзецюкі i сталейшага веку людзі.
Хто тут старэйшы?
Уважліва глядзі на гаспадзіна.
З-пад Вільні Яська? Той?
Не той.
Д р у г і д з я ц ю к
Чарнейшы той, з калматай барадой,
У світцы быў.
А што чытаў з лістка
Вам Яська-гаспадар?
I не змаглі звязаць бунтаўшчыка?
А раптам пры пістолі.
Яшчэ нам пра дара казаў...
Даволі!
Вы вольныя.
С а л д а т адпускае с я л я н i ўслед за імі выходзіць сам.
Капітан ірве пратакол на дробныя шматкі i кідае ix у кошык.
Раблю, як абяцаў.
Жадаю вам прыемных сноў i спраў.
Даруйце... Ёсць яшчэ адно пытанне:
Марыся Ямант запрасіла вас
У госці?
Знаёмства ці каханне?
Маўчыце. Красамоўыей за адказ
Мужчынскае маўчанне.
Паверце, не. Хутчэй — службовы клопат,
Міжвольная даніна пекнаце
Марысі Ямант... Круглай сіраце...
Вы здзіўлены? Так, так, не ў гэтай хаце
Яе, a ў лесе, нарадзіла маці,
Сама ж памерла. Круглай сіратой
Расло дзяўчо.
Гелена Ямант ёй
Не маці?.. Глупства нейкае.
Ну што вы!
Не мог архіў сакрэтны спудлаваць.
З прычыны гэтай — клопат мой службовы:
Я вам не раю масла падліваць
У той агонь, што выбухнуць гатовы.
Палітыка, дальбог, не для кахання,
Яна — цяжкі ланцуг для светлых мар.
Ёсць прыклады... Трагедыі паўстання...
Пры гэтым вы так мнагазначна ў твар
Зірнулі мне.
Читать дальше