John Ringo - Tam będą smoki

Wieczorem szóstego dnia w lesie Herzer wraz z całą grupą skierowali się z powrotem do Raven’s Mill. Około dwie godziny zajęło im dojście do Via Apallia, którą poszerzono o oczyszczone z roślinności pasy ziemi, i kiedy doszli do masywnego mostu nad Shenan, Herzera zaskoczyło, że Raven’s Mill zmieniło się jeszcze bardziej.

Część z pierwotnych szałasów z pni została rozebrana, najwyraźniej w celu utworzenia pustego terenu blisko miasta, a w ich miejsce wzniesiono różne bardziej stałe struktury. U podstawy wzgórza, na wschód od miasta, budowano długi, niski budynek, a dalej na wzgórzu prowadzono jeszcze jakieś prace. Dodatkowo stawiano drewnianą palisadę. Sądząc po fundamentach, miała ona otoczyć całe „stare miasto” i sięgnąć aż do posiadłości Talbota. Przyglądając się jej, Herzer uświadomił sobie, że Edmund zbudował swój dom dokładnie w miejscu, w którym należałoby umieścić cytadelę czy twierdzę, i zaczął się zastanawiać, na ile był to przypadek. Wątpił, by Edmund zaprojektował palisadę tak, by zrobić ze swego domu cytadelę, ale zdecydowanie pasowałoby do starego kowala wybranie na swoją siedzibę miejsca najlepiej nadającego się do obrony.

Po dotarciu do skraju miasta ich grupa spotkała dwie inne wracające z tego samego rodzaju prac. Wszystkie trzy zostały zatrzymane na skrzyżowaniu i skierowane na bok przez wysokiego, chudego mężczyznę z siwizną w czarnych włosach.

— Nazywam się Phil Sevetson. Nie spotkaliście mnie, zanim wyszliście na pierwszą fazę waszego programu zapoznawczego, ale to ja odpowiadam za program. Udało się wam zakończyć pierwszy tydzień i pojutrze zaczniecie następną fazę. To, jaką, będzie zależało od tego, w której jesteście grupie, a nazwy i oznaczenia grup nie zostały wam podane przed waszym wyruszeniem — dodał, marszcząc brwi.

— Który to Herzer Herrick?

— To ja, sir — zgłosił się Herzer, unosząc rękę.

— Grupa, w której jesteś, ma symbol A-5. Kto jest w grupie z Herzerem, czy li tej, która ścinała drzewa na zachodzie z Jodym? Proszę podnieść ręce. — Kiwnął głową, gdy wykonano jego polecenie. — Wszyscy jesteście w grupie A-5, czyli A jak Antoni, pięć. Wszystkie polecenia i informacje będą przekazywane grupie w ten sposób. To znaczy, jeśli przyjdzie wezwanie do wszystkich grup w jakiejś okolicy, będziecie się zbierać z grupą A-5. Czy to jasne? — Odczekał, aż uzyskał potwierdzenie od wszystkich i przeszedł dalej.

— Monique McBride? Grupa z Monique McBride, ścinająca drzewa na zachodzie pod kierunkiem Mislava Crnkovica, to grupa A-4. A jak Antoni, cztery. Wszyscy członkowie grupy A-4 proszę podnieść ręce.

Powtórzył procedurę z grupą A-6 i upewnił się, że wszyscy wiedzieli, że są w grupie A-6 i odpowiednio zareagują.

— Bardzo dobrze, teraz wiecie, kim jesteście. Ku zaskoczeniu wszystkich i całkowicie rujnując mój program szkoleniowy, dzień jutrzejszy został przeznaczony na odpoczynek. Oznacza to, że nie zaczniecie następnej fazy jutro. Jutro możecie odpocząć. Idąc w tę stronę, ulicą od ratusza, znajdziecie budynek uczniów — poinformował ich, wskazując palcem kierunek. — Kiedy tu skończymy, idźcie tam pobrać żetony żywnościowe. Wasi instruktorzy przygotowują właśnie raporty. Dostaniecie żetony, które wystarczą wam na dzisiejszy wieczór, jutrzejszy dzień i niedzielne śniadanie. Rano po śniadaniu w niedzielę zgłosicie się znów do budynku uczniów po następny przydział. Czy to jasne? Są jakieś pytania?

— Powiedzieli, że dostaniemy pieniądze za tę robotę — odezwał się Earnon. — Kiedy to będzie?

— Wasi nadzorcy przygotowują właśnie wstępne raporty do nadzoru uczniów — odpowiedział Sevetson, wydymając wargi. — Mogą przyznać dodatkowe w stosunku do podstawowego wynagrodzenia fundusze, ale do pewnego limitu. Maksimum to jeden dodatkowy żeton żywnościowy na tydzień i bonus za ilość i jakość wykonanej pracy również w postaci jednego żetonu.

— Co? — warknął Earnon. — To wszystko! Kilka posiłków?

— Żetony żywnościowe stanowią de facto walutę Raven’s Mill — wyjaśnił Phil, wzdychając. — Można ich na przykład użyć do zapłaty za kąpiel w łaźni — znów wskazał na nowe budynki u podstawy wzgórza. — Nie kosztuje to pełnego żetonu i możecie tam rozmienić wasze środki.

— Rozmienić? — zapytał ktoś z tyłu grupy.

— Fundusze, które nie mają wartości pełnego żetonu żywnościowego — poinstruował ich Sevetson. — Po jakimś czasie przyzwyczaicie się do systemu, w końcu jest dość stary i sprawdzony. Pytania?

— Gdzie możemy spać?

— Wciąż dostępnych jest wiele tymczasowych budynków. Ostrzegam was, że zdarzały się przypadki kradzieży materiałów i pieniędzy. Lepiej jest pozostawać przynajmniej w parach.

— Czy mężczyźni i kobiety mogą już spać razem? — zapytał Earnon, podśmiewając się.

— Nie w budynkach komunalnych — odpowiedział nadzorca, krzywiąc nos i znów wzdychając. — Są inne miejsca, które można wynająć, można też przejść się niezbyt głęboko w las i spać tam w stosunkowo wygodnych warunkach.

— Świetnie, jesteśmy znów dokładnie tam, gdzie na początku — warknął Earnon.

— Zaznajomiliście się teraz z pracami związanymi ze ścinaniem drzew — poprawił go Sevetson. — Na tym poziomie techniki, to jedna z podstawowych umiejętności. Może wam przynieść pieniądze, a więcej, jeśli nauczycie się wypalania węgla drzewnego. W przyszłym tygodniu zostaniecie zaznajomieni z innymi umiejętnościami. W końcu przejdziecie cały cykl i jeśli okażecie się dość dobrzy w którymś z zawodów, instruktorzy mogą zastanowić się nad przyjęciem was jako czeladników. Wcale nie jesteście tam, gdzie zaczynaliście.

Jedyną odpowiedzią Earnona był ponury wzrok, więc nadzorca tylko wzruszył ramionami.

— — Jeśli nie ma więcej pytań, idźcie do budynku uczniowskiego i odbierzcie swoje żetony, a potem jesteście wolni i możecie robić, co chcecie.

Po tych słowach ruszył w stronę wspomnianego budynku, a reszta poszła w jego ślady.

Przed konstrukcją, pod zadaszeniem, ustawiono drewniane stoły. Wewnątrz budynku, stanowiącego w zasadzie trochę większy szałas z belek, Herzer zauważył, jak Jody, z obandażowaną dłonią, ostro się z kimś kłóci.

Earnon, Nergui i kilka osób z innych grup przepchało się do przodu, więc Herzer, Mike i Courtney poszli na koniec. Kiedy Earnon dostał swoje żetony i je przeliczył, wydał z siebie wściekły skowyt.

— Dostałem tylko jeden żeton za moją pracę! Zapracowywałem się na śmierć! Młoda kobieta wydająca wypłatę jeszcze raz sprawdziła listę i wzruszyła ramionami.

— Tak mam tu zapisane.

— Ile dostał Herzer? — paskudnym tonem spytała Nergui.

— Nie mogę ci powiedzieć, ile dostają inni. Następny. — Czekaj! Żądam…

— Spotkania ze mną — wszedł jej w słowo Sevetson, podchodząc. — Żądasz spotkania ze mną. — Mężczyzna wziął listę, po czym gestem nakazał Earnonowi czekać i wszedł do budynku. Wrócił z plikiem papierów zszytych nicią i otworzył je.

— Mam tu napisane, Earnon, że pierwszego dnia wywołałeś sprzeczkę, czy to prawda?

— Nie, to Herzer ją wywołał, kłamiąc na temat mojego rzekomego obijania się!

— Według pana Dorsetta faktycznie się obijałeś. Co więcej, przez cały tydzień robiłeś znacznie mniej, niż byłeś w stanie. Jak już powiedziałem, dostajecie najwyżej jeden dodatkowy żeton, chyba że dochodzi do tego bonus. Pan Dorsett rekomendował, żebyś w ogóle nie dostał dodatkowych żetonów, ponieważ Jesteś pyskatym obibokiem, który uważa, że wszystko mu się należy”. Nie jestem w stanie zweryfikować części o obiboku, ale nie posłuchałem jego zalecenia i upewniłem się, że dostaniesz przynajmniej trochę pieniędzy do wydania. Co więcej, w raporcie mam informację, że zachęcałeś innych do lenistwa. W tym programie nie ma miejsca dla osób, które nie chcą pracować, Earnon. Jeśli chcesz zarobić więcej, sugerowałbym, żebyś się bardziej przykładał w dalszych etapach szkolenia. Dobrego dnia, Earnon. To wszystko. Sevetson stał dalej w miejscu, gdy inni podchodzili odbierać swoją wypłatę. Jeszcze w dwóch przypadkach doszło do dyskusji: Nergui uważała, że należy się jej bonus, i to samo było w przypadku człowieka z innej grupy, który — podobnie jak Earnon — dostał tylko jeden dodatkowy żeton. W obu przypadkach Sevetson wrócił z ich aktami i poczęstował ich bardzo szczegółową reprymendą.