Ben Bova - Wędrowcy

— Jak dotąd — ciągnął Cavendish — nie mamy właściwie wielu danych na temat jego rozmiarów, głównie dlatego, że nie zdołaliśmy zmierzyć jego jasności właściwej. Jest zrobiony z materiału silnie odbijającego światło, a więc musi być raczej niewielki, o długości stu metrów lub nieco mniejszy.

— A jaka mogłaby być jego maksymalna wielkość?

Cavendish podniósł brwi, jakby czekając na pomoc zebranych.

— Może ktoś spróbuje zgadnąć? — rzekł wreszcie.

— Nie może mieć więcej niż paręset metrów średnicy — zawołał Stoner. — Z pomiarów masy, jakie przeprowadziliśmy, gdy był blisko Jowisza, wynika, że musi być bardzo mały i mieć niewielką masę. Nie większą niż masa trzech czy czterech statków Salut lub Sylab razem wziętych.

— W takim razie jest duży, jak na statek kosmiczny — zauważył Zworkin, Poruszając się na swym krześle.

— Ale maleńki w porównaniu do asteroidów czy nawet skromnych meteorytów — rzekł Stoner.

— Rozumiem.

Cavendish zastukał palcem w mikrofon i uwaga audytorium skupiła się na jego osobie.

Obiekt jest jeszcze za daleko, aby przeprowadzić radarowe pomiary jego rozmiarów. Sądzę że będziemy to mogli zrobić w ciągu następnych tygodni, gdy znajdzie się on bliżej Ziemi.

— Można by użyć radarów z Goldstone albo Haystack — zasugerował ktoś z sali.

— Albo z Arecibo — zawtórował mu inny głos.

McDermott wstał i nie podchodząc do mikrofonu, rzekł:

— Chodzi o uniknięcie przecieków. Nasze rządy umówiły się, że będą ten projekt utrzymywały w tajemnicy, aby nie narażać opinii publicznej na niepotrzebny szok i nie wywoływać paniki.

— Moglibyśmy przeprowadzić obserwacje za pomocą aparatury Ośrodka Landaua — powiedział Zworkin, również ze swego miejsca, tak iż jego głos zupełnie utonął w szmerze sali.

— Proszę państwa — włączył się Cavendish, próbując odzyskać kontrolę nad dyskusją. — Ponieważ obiekt mknie w naszą stronę, wystarczy, że poczekamy parę tygodni, a będziemy go mogli sfotografować zwykłym aparatem.

— Mam pytanie — odezwała się jakaś kobieta z sali, nie należąca jednak do rosyjskiej delegacji. — Na jakim etapie jesteśmy, jeśli chodzi o kontakt z tym obiektem?

— Próbowaliśmy drogą radiową — rzekł Cavendish.

— A co z laserami?

— Jakiej długości fale należałoby zastosować do kontaktu?

Cavendish wzruszył ramionami.

— Przypuszczam, że im więcej długości, tym lepiej — rzekł. — Na razie nie mamy pojęcia, na jakiej długości fali można się porozumieć z obiektem.

— Jeśli w ogóle można.

Stoner wstał ze swego krzesła.

— Powinniśmy spróbować przeprowadzić rendez-vous w kosmosie z tym obiektem — powiedział. — Wylecieć mu naprzeciw i wejść na jego pokład.

— Sądzę, że jest to sprawa warta rozważenia.

— Wykluczone! — zagrzmiał McDermott. — Przygotowanie takiego lotu zajęłoby miesiące, nawet lata, a tymczasem to „coś” śmignie obok Ziemi i poleci sobie w dal. Poza tym…

— Gdybyśmy się postarali, moglibyśmy przygotować na czas któryś z promów orbitalnych.

— A w jaki sposób nadalibyśmy mu dodatkową prędkość na starcie? — zapytał McDermott. — Może za pomocą procy?

— Gdyby było trzeba.

— Proszę państwa — odezwał się znów Cavendish. — Sądzę, że powinniśmy najpierw spróbować nawiązać kontakt radiowy.

Z krzesła w środku sali wstał Markow, a na jego czerwonawej twarzy zagościł psotny uśmiech. Obejrzał się za siebie i zerknął na Stonera, tak jakby go rozpoznał.

— Nie jestem adeptem nauk fizycznych — powiedział, zwracając się znów w stronę podium — ale w kwestii łączności z tym statkiem miałbym pewną sugestię.

— Słuchamy — zachęcił go Cavendish.

— Jeśli macie panowie nagrania sygnałów radiowych, które nadchodziły z okolic Jowisza w okresie zbliżania się doń statku, może byłoby dobrze wyemitować te same sygnały w kierunku statku, gdy będzie się zbliżał do Ziemi.

McDermott rzucił mu złe spojrzenie, a Cavendish zmarszczył swe krzaczaste brwi.

— Odtworzyć i wysłać z powrotem sygnały z Jowisza?

— Tak — potwierdził Markow. — To natychmiast uzmysłowi przybyszom, że odebraliśmy wysłane przez nich sygnały. Uznają to za znak, że na Ziemi istnieje jakaś cywilizacja.

— Hmm. Ciekawy pomysł.

— Dlaczego pan uważa, że to są przybysze, w ogóle jakieś istoty? — zapytała jakaś kobieta z sali.

— Może powinniśmy być ostrożniejsi — zasugerował Jeff Thompson, wstając z krzesła obok Stonera. — To znaczy, może powinniśmy poczekać, obiekt wyśle nam jakiś sygnał, zanim zaczniemy go bombardować wiązkami fal radiowych i światłem laserowym. Jemu może się nie spodobać taka kąpiel w falach elektromagnetycznych.

— Jeśli będziemy czekali zbyt długo — sprzeciwił się Cavendish — obiekt leci obok nas i opuści zupełnie układ słoneczny, jak to zauważył profesor McDermott.

— Dlatego uważam, że powinniśmy wejść z nim w kontakt fizyczny — rzekł Stoner, wciąż stojąc. — Jeśli jest bez załogi, będziemy mogli spróbować nim zawładnąć i wprowadzić go na bliską Ziemi orbitę.

— W żadnym razie! — zawołał McDermott.

— Dlaczego? — zaciekawił się Cavendish.

— To zbyt ryzykowne. Zbyt wiele niewiadomych. Co innego łączność radiowa. Do tego mamy odpowiednią aparaturę i personel. Nie będziemy się bawić w kosmicznych piratów, wdzierać się na pokład pozaziemskiego statku i zagarniać go dla siebie. Jeśli oni zechcą wejść na orbitę wokół Ziemi, niech zrobią to sami.

— Już widzę — rzekł Stoner głosem, w którym wzbierał gniew — że my tu spędzimy następnych parę miesięcy na oczekiwaniu odpowiedzi od tego obiektu, a on tymczasem pożegluje sobie bokiem i opuści na zawsze nasz układ. Dlaczego mówić mu „Do widzenia”, jeśli można go mieć dla siebie.

— Oni mogą nie zechcieć, żeby ich brano do niewoli — zauważył ktoś z sali.

— Ale to przy założeniu, że jest tam załoga — odparł Cavendish, poprawiając się znów w krześle.

— Albo jakiś sprytny komputer.

— Musiałby być naprawdę diabelnie sprytny, żeby kierować międzygwiezdną ekspedycją.

— Nie mamy prawa — upierał się McDermott, garbiąc się, jakby był napastnikiem w meczu rugby — nawet próbować przejęcia tego statku.

— Więc niech się pan postara, abyśmy uzyskali takie prawo — nalegał Stoner — zanim obiekt nas minie i będzie już na wszystko za późno.

— Powinniśmy najpierw próbować nawiązać kontakt radiowy — włączył się do dyskusji Zworkin. — Jeśli na pokładzie jest załoga…

— Oczywiście — zgodził się Stoner. — Ale zabierzmy się też za przygotowania do rendez-vous z tym ptaszkiem.

Twarz McDermotta przybierała coraz to bardziej gniewny wyraz. Zaczęły się na niej pojawiać plamy.

— Czy macie pojęcie o trudności takiego zamierzenia? — zawołał.

Na ustach Stonera pojawił się grymas uśmiechu.

— Jako jedyny doświadczony astronauta w tej grupie, sądzę, że je mam.

— Nie mamy czasu na takie zabawy!

— Nie ma pan czasu na nic innego. Jeśli pozwolimy temu statkowi odlecieć, nie dowiedziawszy się nawet, jak wygląda…

— Nawiążemy z nim kontakt radiowy — rzekł McDermott.

— A co będzie, jeśli nie zareaguje na nasze zabiegi? Jeśli nie trafimy na właściwą częstotliwość i oni po prostu zignorują nas?

Zworkin wstał i zrobił lekki ukłon w stronę McDermotta, jakby go chciał przeprosić za to, co powie.