Ben Bova - Wędrowcy

— Popatrz na siebie — warknęła Maria. — Bo już masz erekcję!

Potrząsnął głową.

— Ach, Mario, niczego nie rozumiesz — rzekł. — Ona nic dla mnie nie znaczy. To jeszcze dziecko. Nadpobudliwe dziecko.

— Które zawsze ściągnie majtki, gdy je o to poprosisz?

Markow westchnął głęboko.

— Znasz mnie dobrze, Mario — powiedział. — Wiesz, że nie potrafię się oprzeć. Ona rzucała się wprost na mnie. Jest żywa i raczej niebrzydka.

„I młoda” — dodała od siebie w duchu Maria. Przeniosła wzrok na wiszące na ścianie po drugiej stronie pokoju lustro i przyjrzała się sobie. Spoglądała na nią zza szkła niska, przysadzista kobieta o cerze koloru ciasta i twarzy podobnej do ziemniaka. Potem oczyma wyobraźni zobaczyła swego męża z piersiastą młodą pięknością, którą zastała w jego łóżku w Ośrodku.

— Nie będziesz się już musiał jej opierać — rzekła niskim, jadowitym głosem. — Już nigdy nie wróci na uniwersytet. Jest teraz w drodze do jednej z fabryk na Ukrainie. Będzie się tam uczyła naprawiać traktory.

Markow otworzył z wrażenia usta.

— Co ty…? — wybąkał.

— A ty jedziesz ze mną na Kwajalein — dokończyła.

Poczuł, że krew napływa mu do twarzy.

— Kobieto, posunęłaś się zbyt daleko! — ryknął i podbiegł do niej z wyciągniętą do uderzenia ręką.

Udała, że nic nie widzi.

— Jest już za późno, żebyś mógł coś zrobić w tej sprawie — powiedziała. — Już wszystko jest zrobione. A od tej chwili nie znikniesz już nawet na moment z mego pola widzenia.

Markow stał obok niej z poczerwieniałą od gniewu twarzą, czując, jak pot spływa mu po szyi i zwilża kołnierzyk koszuli.

— Ty… ją tam wysłałaś? — odezwał się wreszcie. — Odebrałaś jej szansę zostania naukowcem. Ot, tak sobie.

Maria nic nie odpowiedziała. Odwróciła się od niego i skierowała w stronę kuchni. A on stał jeszcze długo w środku salonu. Zdał sobie po raz pierwszy sprawę, że jest bezsilny wobec swojej żony.

Keith Stoner siedział w gorących promieniach zawieszonego w zenicie słońca i obserwował białą piaszczystą plażę. Atol wyglądał stąd jak klasyczny, podzwrotnikowy raj: wdzięczne palmy, kołyszące się pod wpływem morskiej bryzy, białe grzebienie fal na tle odległej rafy, niewiarygodnie niebieskozielona laguna — spokojna i zapraszająca do kąpieli, krystalicznie czyste niebo, upstrzone pękatymi obłokami, pędzonymi przez wiejący stale od północnego wschodu wiatr.

„Brak tylko wahine w przepasce z trawy” — pomyślał.

Z tyłu za nim, od strony lądu, widać było jednak wyraźnie, że cywilizacja wycisnęła swe piętno również na Kwajalein. W odległości niewielu metrów od plaży, w przecince zrobionej wśród palm, śliw, a nawet tutejszych sosen, będących odmianą zwykłej sosny, przycupnęły niskie szare budynki z pustaków. Nieco dalej, wzdłuż długiej, płaskiej wyspy, ciągnął się pas startowy lotniska, garaże, budynki konserwatorów, warsztaty rozbrzmiewające stukotem narzędzi. Jedyną na wyspie drogą — traktem ze zmielonej skały koralowej, prowadzącym z doków na północnym skraju wyspy do osiedla na południu — co chwila przemykały ciężarówki i łaziki. A nad tym wszystkim górowały wielkie czasze raditeleskopów. Było ich sześć, a wszystkie patrzyły swymi srebrnymi oczyma w jeden punkt na niebie — zbliżający się statek pozaziemski.

— Poszukiwania muszli?

Stoner odwrócił głowę i ujrzał zbliżającą się doń Jo Cameratę. Szła boso po piasku, ubrana w dżinsy, które dzięki uciętym nogawkom ukazywały smukłość jej nóg. Skąpy stanik ledwie przykrywał jej pełne piersi. Była już opalona na oliwkowy kolor.

W ciągu kilku dni, jakie minęły od ich przyjazdu na wyspę, Stonerowi udało się uniknąć z nią spotkania. Wiedział jednak, że prędzej czy później musi do niego dojść.

— Coś w tym rodzaju — odparł wymijająco.

— Jesteś w sam raz ubrany na taką okazję — powiedziała z uśmiechem.

Stoner miał na sobie stare szorty do biegania i cienką koszulę z rękawami podwiniętymi wyżej łokci. Była cała rozpięta i zwisała mu luźno na biodrach. Pomny na ostrzeżenia Marynarki, aby strzec się infekcji, nie rozstawał się z butami i skarpetkami.

— Co słychać? — spytał po chwili.

Przez moment nie odpowiadała. Wreszcie rzekła:

— Naprawdę chcesz wiedzieć, Keith?

W jej przepaścistych oczach czaiło się coś, czego nie mógł odgadnąć.

— Wielki Mac traktuje cię dobrze? — zapytał.

Zacisnęła wargi.

— Sypiasz z nim teraz — mówił oschle. — Wszyscy o tym wiedzą.

— Traktuje mnie lepiej, niż ty to robiłeś — rzekła powoli, kiwając głową.

— Lepiej niż ja? — spytał, naprawdę zaskoczony. — A cóż ja ci takiego zrobiłem.

— Nic. W ogóle nic — rzekła, błyskając oczyma. — Traktowałeś mnie jak papier toaletowy, który wyrzuca się po użyciu.

— Do diabła! To nie jest uczciwe z twojej strony!

— Ale jest prawdziwe, Keith.

— I dlatego odeszłaś, by związać się z McDermottem. Zaproponował ci lepszy interes.

— Och, ty frajerze! Faktycznie zaproponował mi lepszy interes, ale i dla ciebie.

— Co to ma oznaczać?

Zaczęła mówić, ale zaraz przerwała i odwróciła się doń tyłem. Chwycił ją za ramię i obrócił twarzą ku sobie.

— O czym ty mówisz? — zawołał. — Jaki lepszy interes?

Sądził, że ona płacze, lecz jej oczy były suche. Panowała w pełni nad sobą.

— Jaki lepszy interes? — powtórzyła z przekąsem. — Zostawiłam cię samego, tak abyś mógł się poświęcić bez reszty pracy. Swoim zdjęciom Jowisza i wydrukom komputerowym. Tylko to było ci zawsze potrzebne, prawda? Trochę fizjologicznej wygody i żadnych więzów uczuciowych, które mogłyby przeszkadzać.

Chwiejąc się nieco na nogach, cofnął się o krok i stanął dalej od niej.

— Jezu Chryste — powiedział wzdychając — zdaje mi się, że słyszę Doris.

— Doris? Twoją byłą żonę?

Skinął głową.

Jo opadły ramiona, a z oczu zniknął ogień.

— Ja cię nie opuściłam, Keith — powiedziała cicho. — Ja nigdy nie byłam częścią twego życia. Nigdy mi nie pozwoliłeś, abym nią mogła być.

Odwrócił się od niej i przez chwilę obserwował horyzont, wodząc oczyma za grzbietami fal. Z wolna zaczął mu powracać spokój. „Muszę ją zostawić w spokoju — przemknęło mu przez myśl. — Jest zbyt młoda, by się ze mną wiązać. Nie jestem dla niej odpowiednią partią.”

— Słuchaj, Jo — rzekł, zwracając się znowu ku niej — to jest diabelnie mała wyspa, a my się będziemy spotykać prawie codziennie. Zawrzyjmy więc rozejm i zapomnijmy o wszystkim, co się między nami wydarzyło. W porządku?