Ben Bova - Wędrowcy

— Proszę mówić — rzekł w napięciu Borodiński.

— Poślemy na tę wyspę niewielką grupę naszych naukowców. Będą pracowali razem z Amerykanami. Będzie oczywiście wśród nich parę osób z naszego wywiadu. Naszych łączników. Moich łączników.

— Rozumiem. Oczywiście.

Podczas gdy naukowcy będą badali z daleka ten kosmiczny pojazd, przygotujemy do startu jedną z naszych największych rakiet nośnych, tak aby móc wysłać nasz statek na spotkanie z tamtym pojazdem, gdy będzie się zbliżał do Ziemi.

— Ach, teraz rozumiem…

— Nasi naukowcy na Kwajalein będą mieli obowiązek informowania nas o wszystkim. Gdy nadejdzie odpowiedni moment i jeśli w ogóle nadejdzie, wyślemy naszych kosmonautów, by powitali przybyszów z kosmosu. — Przerwał i odetchnął głęboko przy akompaniamencie świstów w piersiach. — Albo…

— Albo? — zapytał nieśmiało Borodiński.

— Albo zniszczymy ten obcy statek pociskiem z głowicą termojądrową. O ile oczywiście zajdzie taka potrzeba.

Borodiński poczuł coś, niby uderzenie prądu elektrycznego.

Twarz sekretarza generalnego była poważna.

— To jest coś, czego naukowcy nie potrafią zrozumieć — ciągnął. — A przecież ten intruz z kosmosu może mieć wobec nas wrogie zamiary. Musimy więc być przygotowani do obrony.

— Ale to jest… to jest tylko jeden mały statek.

— Nie, mój drogi. — Sekretarz generalny potrząsnął głową. — To jest tylko pierwszy taki statek.

— Dokąd? — spytał Markow mrugając oczami.

— Na Kwajalein — odparła Maria. — Powiedzieli mi, że to wyspa na środku Oceanu Spokojnego.

— Tam nas wysyłają? W jakim celu? — Zerknął na sprzęty wypełniające ich pokój gościnny: szafy z książkami, wygodne fotele, starą lampę z brązu, którą odziedziczył po matce.

— Najpierw wysłali mnie do tego obserwatorium pośrodku stepu, a teraz… gdzie to ma być?

— Kwajalein — odparła Maria zdecydowanie.

Była wciąż w swym mundurze, ale przyciskała do piersi dwie duże torby, pełne wiktuałów. Nie zadała sobie nawet trudu, żeby je postawić na podłodze, zanim przekaże mężowi najświeższą wiadomość.

— O, nie! — zaprotestował Markow, czując, że huczy mu w głowie.

Chwycił najbliższe krzesło i usiadł ciężko na nim, nie zważając na stojącą wciąż żonę.

— Nie mogę tam jechać! Nie jestem podróżnikiem! Musisz im to dać do zrozumienia. Chcę zostać tu, gdzie jestem, w domu…

— Ha! — wykrzyknęła, ale jej okrzykowi nie towarzyszył uśmiech. Podniósł na nią wzrok, a ona nie spiesząc się i pozostawiając na dywanie śnieg, skierowała się do kuchni.

— Chcesz zostać w domu? — rzekła, przedrzeźniając go piskliwie. — A gdzie byłeś wczoraj wieczorem? Nie było cię tu nawet dziś rano, kiedy wychodziłam do pracy.

— Na pewno nie byłem na wyspie tropikalnej — zawołał za nią.

— Więc gdzie byłeś?

— W biurze. Pracowałem do późnych godzin, a potem przespałem się na kozetce. Wolałem to, niż przedzierać się znów przez zaspy do domu. Wiesz przecież, że autobusy przestają kursować o północy.

— Spałeś na kozetce — gderała za progiem kuchni. — Z kim?

— Z tomem ludowych opowieści armeńskich, które muszę przetłumaczyć przed końcem semestru — wybuchnął. — Twoi przełożeni wymagają, bym dla nich tygodniami pracował, lecz nie przydzielają mi nikogo do pomocy.

Maria podeszła do drzwi kuchni z woreczkiem cebuli w dłoniach.

— Byłeś całą noc z jakąś zdzirą. Dzwoniłam do twojego biura, gdy wróciłam z pracy.

— Naprawdę, Mario, nie złapiesz mnie tym razem tak łatwo — powiedział, siląc się na uśmiech. — Byłem w biurze przez całą noc. Wcale nie dzwoniłaś.

Patrzyła nań długo bez słowa.

— Naprawdę tam byłem, Mario — mówił. — Sam jeden.

— I spodziewasz się, że w to uwierzę.

— Oczywiście. Czy okłamałem cię kiedyś, moja droga?

Na jej twarzy odmalowała się frustracja, której nie potrafiła wyrazić słowami. Odwróciła się i znów zniknęła w kuchni. Markow usłyszał, jak otwiera drzwiczki szafek, a potem dobiegło go stukanie wysypywanych z torby puszek.

„Na pewno coś stłucze” — pomyślał. Westchnął i podążył w stronę kuchni.

— Kwajalein? — zapytał.

Maria stała akurat na palcach, układając puszki z sokiem pomidorowym w szafce nad kuchnią gazową.

— Tak, Kwajalein — powtórzyła jak echo.

— Pozwól, niech ja to zrobię — powiedział, wciskając się obok niej między lodówkę i kuchnię gazową, po czym wziął do ręki dwie puszki, aby je postawić na jednej z najwyższych półek.

— Nie tam! — zawołała gniewnie i wyrwała mu z rąk puszki. — Tu jest ich miejsce.

Patrzył, jak stawiała je tam, gdzie chciała, aby leżały. Potem wziął z jej rąk dwie inne puszki i postawił je równo na najwyższej półce.

— Dlaczego muszę jechać na Kwajalein? — spytał. — Dlaczego nie mogę zostać w domu?

— Bułaczow bardzo zabiega o twój udział. Akademia wysyła ekipę naukowców do badań tego obiektu. Będą pracowali razem z Amerykanami.

— A on sam też tam pojedzie?

— Nie.

— Tak myślałem.

— Ale ty pojedziesz.

Markow oparł się o drzwi kuchennej spiżarni.

— Ale ja nie mam co wnieść do ich badań nad tym problemem! Czyż nie rozmawialiśmy już raz na ten temat?

— Będzie tam amerykański astronauta, Stoner.

— Ach, ten mój korespondent.

— Właśnie. Zna ciebie dzięki twojej reputacji. Dlatego Bułaczow wytypował ciebie do tej ekipy.

— Nie powinienem był nigdy napisać tej książki — mruknął Markow.

— Jesteś ekspertem o międzynarodowym uznaniu w sprawie języków pozaziemskich…

— A więc, praktycznie biorąc, niczym — powiedział.

— I wejdziesz w skład zespołu naszych naukowców, którzy jadą na Kwajalein, aby razem z Amerykanami badać ten pozaziemski statek.

Markow smutno potrząsnął głową.

— Najbardziej pragnę, Mario, pozostać tu, w Moskwie. W domu. Z tobą.

Zerknęła nań podejrzliwie.

— Z tego powodu nie musisz się przejmować — powiedziała. — Jedziemy razem na Kwajalein.

— Ty też jedziesz? — zawołał zaskoczony.

— Oczywiście. Jesteś osobą zbyt ważną, aby ci pozwolić na przebywanie poza Związkiem Radzieckim bez ochrony.

— Och, daj spokój, Mario — rzekł niecierpliwie. — Czy twoi przełożeni tak bardzo się niepokoją, że mógłbym zostać na Zachodzie? Jak ci tancerze baletowi? To nie w moim stylu.

— To jest potrzebne dla twojego własnego bezpieczeństwa.

— Oczywiście.

— A co, może nie? — spytała gniewnie. — Czy nie wiesz, że czuwam nad twoim bezpieczeństwem?

Pomacał się po kieszonkach koszuli, szukając papierosów.

— Przypuszczam, że bardziej martwisz się o siebie. Miałabyś sporo kłopotów, gdybym tam został.

— A ty się martwisz tylko tym, żeby sobie znaleźć jakąś dziwkę do adoracji.

Wyprostował się i popatrzył na nią.

— Powiedziałem ci już, że byłem wczoraj wieczorem sam w biurze.

— Tak. Powiedziałeś.

Minął ją i przeszedł z powrotem do salonu. Papierosy leżały na stole, obok jego ulubionego fotela.

— Ale zapomniałeś dodać — ciągnęła Maria, idąc za nim jak groźny buldog — że przyjechała tu za tobą ta krowiooka, pulchna cizia z Ośrodka Landaua.

— Co takiego? O czym ty mówisz?

— Ta bladź, Własowa… z którą sypiałeś w Ośrodku.

— Ach, Sonia! — Markowa ogarnęła jednocześnie radość i obawa. — Ona jest w Moskwie?