Ben Bova - Wędrowcy

— Zamiary Jego Świątobliwości wobec ciebie przerastają moją wyobraźnię — powiedział wówczas opat ze swą jastrzębią twarzą ściemniałą od samokontroli i z ogniem w swych przenikliwych oczach. — Gdyby Watykan uznał za stosowne zapytać mnie o radę w tej sprawie, spędziłbyś resztę swych dni, czyszcząc stajnie. Bo na to sobie zasłużyłeś.

Reynaud pokiwał głową na znak zrozumienia.

Niemniej jednak Watykan prosił o niego, o Reynauda, słynnego kosmologa, laureata nagrody Nobla. „A dostaną Reynauda, pijaka i dewiata — powiedział do swego odbicia w szybie samolotu. — Ruinę człowieka, którym był kiedyś.”

Młody człowiek obok niego poruszył się w fotelu, cicho westchnął i otworzył swe błękitne oczy.

— Spał pan dobrze? — spytał Reynaud po francusku.

Młodzieniec odpowiedział w jakimś germańskim języku i Reynaud Przypomniał sobie, że on wsiadł na pokład w Amsterdamie. Potrząsając głową, kosmolog zapytał:

— Może mówi pan po angielsku?

— Owszem. — Zapytany uśmiechnął się.

Z uczuciem, że jest stary i bardzo, bardzo zmęczony, Reynaud odwzajemnił uśmiech.

— Nazywam się Hans Schmidt — mówił młody człowiek. — Jestem z uniwersytetu w Lejdzie.

Reynaud skłonił się nieznacznie.

— A ja jestem Edouard Reynaud — przedstawił się. — Nie jestem związany z żadnym uniwersytetem, ale byłem…

— Edouard Reynaud! — wykrzyknął Schmidt. — Czytałem pana książki.

Czując się jak stulatek i bardzo niezgrabnie w swym wyświechtanym, czarnym garniturze, z nie ogoloną brodą, Reynaud rzekł:

— Napisałem je dawno temu. Dziś już są nieaktualne.

— Tak, oczywiście — odparł Schmidt z nieświadomym okrucieństwem młodości — ale były klasyczne w swej dziedzinie. Musieliśmy z nich zdawać egzaminy na studiach.

— Jest pan astronomem?

Entuzjazm młodzieńca natychmiast zgasł.

— Byłem — powiedział smutniejąc. — Teraz jestem więźniem.

— A więc wszyscy jedziemy na tym samym wozie — odparł Reynaud. — Ale proszę się nie martwić. Samolot niedługo wyląduje w Kwajalein i wtedy będziemy mogli sobie porozmawiać w świetle dziennym.

— Pan nic nie rozumie — ciągnął Schmidt. — Wszyscy inni pasażerowie tego samolotu, astronomowie i astrofizycy z całej Europy, zgłosili się ochotniczo do tych badań. Cieszą się, że lecą na Kwajalein badać sygnały obcego statku.

— A pan nie?

Schmidt wolno potrząsnął głową…

— Ja odkryłem te sygnały — rzekł. — Ale to nigdy nie zostanie uznane za moją zasługę.

— Nie będzie tak źle — pocieszył go Reynaud.

— Latem zeszłego roku pracowałem u profesora Voorne’a przy duży radioteleskopie w Dwingeloo. Zarejestrowałem te sygnały, zanim jeszcze zrobili to Amerykanie czy ktokolwiek inny — ciągnął Schmidt, a jego głos stawał się coraz smutniejszy. — Porównywaliśmy to z ich danymi. Ja odebrałem te sygnały przed nimi.

— W takim razie to powinno być panu uznane — rzekł Reynaud.

— Słaba nadzieja. Voorne jest powolniejszy i bardziej konserwatywny niż moja prababka. Nie pozwolił mi wysłać notatki do pisma astrofizycznego, zanim nie sprawdziliśmy wszystkiego trzy razy. Ale wtedy pojawili się biurokraci z NATO i przyłożyli pieczątkę „tajne” na każdym skrawku papieru, jaki miałem. Nie zezwolili mi nic opublikować. Ani słowa!

— Tak, to niezbyt przyjemne — powiedział Reynaud w zadumie.

— A teraz zesłali mnie na tę przeklętą wyspę — żalił się młodzieniec. — Nie chcę tam jechać! A oni mnie zmusili. Mam w Lejdzie dziewczynę. Za kilka tygodni mieliśmy się zaręczyć. Ale rząd powiedział, że albo pojadę do Kwajalein, albo pójdę do wojska, a potem też zostanę wysłany na Kwajalein.

Reynaud potrząsnął głową.

— To wszystko sprawka Amerykanów — mruczał Schmidt. — Oni stoją za tym wszystkim. Chcą, żeby cała zasługa przypadła im, a ja żebym został pominięty.

Reynaud zacisnął usta i rzekł:

— Czy nie sądzi pan, że poszukiwania inteligentnych istot poza Ziemią są sprawą ważną?

— Oczywiście, że są! Dlatego Amerykanie chcą, żeby cała zasługa za odkrycie przypadła w udziale im.

— No, cóż… Mnie też kazano lecieć na Kwajalein. Nie miałem takiego pragnienia. Ale moi przełożeni mimo to mnie wysłali. Dlatego lecę tym samolotem, razem z panem. Ale naprawdę nie sądzę, aby to był jakiś amerykański spisek.

Schmidt nic nie odpowiedział.

— Zostałem wysłany na tę misję przez samego Ojca Świętego — dodał Reynaud.

— Papieża?

— Tak.

— Dlaczego on się interesuje astronomią?

Reynaud zachichotał.

— Wcale się nie interesuje — rzekł z goryczą. — Kardynałowie, którzy go otaczają, też nie. Oni są jedynie zainteresowani utwierdzaniem swej władzy i trzymaniem prawdy z dala od ludzi.

Schmidt popatrzył nań zaskoczony.

— Jest pan kapłanem i mówi pan takie rzeczy? — W jego głosie zabrzmiało niedowierzanie.

— Ja? Kapłanem? Och, nie! Nie jestem właściwie nawet mnichem. Nie składałem żadnych ślubów.

— Sądziłem… chodziły słuchy, że obrał pan życie klasztorne.

— Tak, to prawda. Ale Ojciec Święty przerwał moje odosobnienie. Jestem więc znowu na świecie i widzę, że różni się on bardzo od tego świata, który porzuciłem przed laty.

Po niebie rozlały się poranne zorze i nad bezkresem szarych wód Pacyfiku wzeszło słońce, a oni wciąż rozmawiali. Inni pasażerowie zaczęli się z wolna budzić, wyprostowując skurczone nogi, ziewając, stękając, ustawiając się w kolejkach do łazienek.

Pojawili się stewardzi. Składali rozrzucone na siedzeniach koce i poduszki. Reynaud zauważył, że byli to sami młodzi mężczyźni. W końcu zaczęli roznosić tace ze śniadaniem, lecz Reynaud nie mógł się nawet zmusić, żeby zerknąć na postawione przed nim jadło. Było szare i wyglądało na zrobione z jakiegoś plastiku, podobnie jak pojemniki, w których zostało podane.

Przez pokładowy radiowęzeł pilot wesoło oznajmił, że za parę godzin będą lądowali na Kwajalein.

— O ile go znajdę — dodał śmiejąc się.

Reynaud lekko zadrżał. Zerknął na Schmidta, który spałaszował już wszystko, co było na jego tacy, i teraz zapadał w nową drzemkę.

Kosmolog, potrząsnąwszy smutno głową, zwrócił twarz ku oknu i zapatrzył się w szary, monotonny przestwór oceanu nisko pod nimi. Chciał, by zstąpił nań sen, ale bez koszmarów.

Obudził go głośny hałas i wstrząsy kadłuba samolotu.

— Podwozie się wysunęło — poinformował go Schmidt, który już otrząsnął się ze snu. — Właśnie miałem zamiar pana obudzić…

Reynaud podziękował mu i zerknął przez okno. Na tle morza rysował się pierścień zielono-białych wysepek.

Samolot okrążył największą wyspę grupy i zaraz wylądował z łomotem, który bardziej przypominał kontrolowaną kraksę niż prawdziwe lądowanie. Jednakże Reynauda przepełniała wdzięczność za cud, którego doznał: męki czyśćca dobiegły końca i mógł teraz wstąpić do raju.

Naukowcy wyszli z samolotu wprost na oślepiające słońce gorącej, tropikalnej wyspy. Lotnisko wydawało się być wypełnione Amerykanami. Większość z nich była w mundurach koloru khaki, pozostali w rozpiętych pod szyją koszulach i szortach.

Młodzi mężczyźni , uśmiechnięci i sprawni, o szerokich barkach, poprowadzili naukowców ścieżką, wysypaną koralowym żwirem, ku cementowemu budynkowi. Był klimatyzowany i to tak skutecznie, że panował w nim niemal mróz. „Ach, ci Amerykanie — myślał sobie Reynaud. — Zawsze tacy ekstrawaganccy.” Sprawdzono im dokumenty, odebrali swój bagaż. Reynaud pozwolił się zapakować do jeepa wraz ze Schmidtem i jeszcze innym mężczyzną .