Ben Bova - Wędrowcy

— Zdawało mi się, że chcecie aby was nazywano kobietami, nie dziewczynami.

— Ja mogę powiedzieć „dziewczynami”, ale ty powinieneś nazywać nas „kobietami”.

— Taaa — mruknął. — To niegłupie.

Jej twarz stała się poważna.

— Keith, czy ty wciąż jeszcze masz do mnie jakąś urazę? — spytała.

— Wciąż śpisz z Wielkim Makiem?

— Och, Boże! Ty nigdy tego nie zrozumiesz, prawda?

— Ja już ciebie zrozumiałem, Jo.

Zacisnąwszy z frustracji pięści, wypaliła:

— Czy nie rozumiesz, że ja gwiżdżę na niego? On mnie zupełnie nie obchodzi!

— A jakże, rozumiem — wycedził lodowato przez zęby. — I dlatego tak mi to wszystko śmierdzi!

Już otwierała usta, żeby coś powiedzieć, lecz zawahała się i opuściła ręce na biodra. Bez słowa przeszła obok niego i skierowała się w stronę budynku administracji.

„Idzie do McDermotta” — pomyślał Stoner, stojąc samotnie w pyle drogi i obserwując, jak Jo oddala się od niego.

Jo zadrżała z zimna w ciemnościach.

— Dlaczego zrobiłeś z tego pokoju taką lodownię? — zapytała McDermotta, odpinając stanik i opuszczając majteczki wzdłuż swych smukłych nóg.

— Dlatego, żebyś się bardzo szybko do mnie przytuliła i ogrzała mnie — rozległo się z tapczana basowe skrzeczenie McDermotta.

Jo była rada, że nie zapalił światła i szczelnie zasunął zasłony w oknach swej przyczepy. Nie mógł więc widzieć wyrazu jej twarzy. „Przeklęta prycza — myślała idąc ku tapczanowi. — Za mała na jego tłusty tyłek, a cóż dopiero na nas dwoje.”

Odchyliła kołdrę i położyła się obok niego na kilku calach twardego, gumowego materaca, jakie pozostawały wolne. „Uszkodzę sobie kręgosłup” — powiedziała do siebie.

— Jak się dziś czuje moje słodkie stworzenie? — spytał McDermott, sięgając po jej pierś.

Te same ruchy, ta sama gra, wszystko możliwe z góry do przewidzenia, jak wschód słońca. Trudno było wszakże przewidzieć, kiedy nastąpi u McDermotta wzwód. Potrzebował wiele pomocy ze strony Jo, aby zademonstrować swą męskość. A nieraz bywało, że nawet i ona nie mogła mu w tym pomóc.

Jo pracowała nad nim spokojnie i beznamiętnie, jak świeżo upieczony magister pracuje nad jakimś eksperymentem, aby zyskać sobie uznanie profesora. Czuła, jak pod wpływem jej masażu i pieszczot napięcie powoli ustępuje z ciała McDermotta.

— Robisz to wspaniale — zagruchała. — Duży, silny tatuś pokazuje swą klasę.

McDermott cicho jęczał, leżąc na plecach z rękami po bokach, a Jo zginając się nad nim, szeptała:

— Dobry chłopiec… Robisz się coraz większy i silniejszy dla mnie…

Wreszcie usiadła na nim okrakiem i kiwała się do przodu i do tyłu, aż ogarnęły go spazmy rozkoszy. Gdy położyła się znów obok niego, wciąż cicho kwilił, a po twarzy ciekły mu łzy.

— Co ci jest? — spytała z niekłamanym zdziwieniem. — Czujesz się dobrze?

— Chcą mi go odebrać — rzekł przez nos McDermott — A to jest przecież mój projekt, ja jestem szefem. A oni chcą go zmienić w jakiś kosmiczny cyrk.

— Nikt nie chce ci go odebrać — uspokajała go. — Jesteś dyrektorem całego projektu.

— To ten Stoner tak mi bruździ. — Głos McDermotta był teraz wysoki i drżący, jak głos małego chłopca. — Bez przerwy się mnie czepia. A teraz chce wzlecieć na spotkanie z tym statkiem…

— Nawet jeśli to zrobi, ty pozostaniesz nadal szefem projektu. — Jo pogłaskała go po piersi. — Cóż więc ci przeszkadza, że on chce lecieć?

Poczuła, że jego ciałem wstrząsnął dreszcz.

— Lecieć mu na spotkanie? — spytał z sarkazmem. — A może również dotknąć? Przypuśćmy, że są tam jakieś zabójcze zarazki. Albo jakiś oślizły, okropny stwór?

— Nie martw się, nie ma. Wszystko skończy się dobrze, zobaczysz. Wszystko będzie w porządku.

— To coś może być złośliwe… niebezpieczne. Przecież to jest obca istota… nie taka jak my.

— Tylko spokojnie. Wszystko będzie dobrze. Nikt nie chce twojego zła. Spróbuj się rozluźnić i zaśnij.

Jo wydało się, że upłynęły całe godziny, zanim Wielki Mac zapadł wreszcie w sen. Patrzyła jeszcze przez chwilę na jego pokrytą siwymi włosami pierś, miarowo unoszącą się i opadającą w rytmie pochrapywania, po czym wyśliznęła się spod kołdry i zerknęła w stronę wnęki prysznica „Zaraz by się obudził” — pomyślała i zaczęła wkładać szorty, a potem bluzkę. Zdecydowała, że przed powrotem do swego hotelowego pokoju wykąpie się jeszcze w lagunie.

— Ależ to jest dobry pomysł — rzekł Markow do żony. — Bardzo potrzebny.

Na zewnątrz panowały już ciemności, a oni wciąż siedzieli i rozmawiali w pokoju gościnnym swego małego bungalowu. Amerykanie przydzielili bowiem każdemu małżeństwu osobny betonowy domek. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiła Maria po wprowadzeniu się do niego, było dwugodzinne poszukiwanie ukrytych mikrofonów.

Każde z nich trzymało na kolanach tacę z gotową kolacją, podgrzaną w mikrofalowej kuchence — jakieś rozmiękłe, amerykańskie warzywa i cienkie plasterki trudnego do zidentyfikowania mięsa.

— Mówisz, że dobry? — wymamrotała, nie przestając żuć białej bułki z masłem.

— Tak — rzekł Markow. — Doskonały pomysł.

— Technicznie może i nie najgorszy — zauważyła ze swego wyściełanego fotela. — Ale politycznie — beznadziejny.

— Politycznie?

Skończyła jeść bułkę. Wyraz jej twarzy świadczył, że jest, jak zwykle, zdenerwowana i rozczarowana tym, co mówi jej mąż.

— Zdaje się, że nie rozumiesz — powiedziała — dlaczego Amerykanie wysunęli pomysł kosmicznego spotkania z obcym statkiem.

— Aby nim zawładnąć i sprowadzić go na Ziemię dla zbadania.

— A kto ma to zrobić?

— Stoner, były astronauta — odparł wzruszając ramionami. — Przypuszczam, że chce wziąć w tym udział…

— Ano właśnie! Amerykański astronauta.

— Przecież razem pracujemy nad tym projektem.

— Ha! Razem nie zawsze znaczy to samo.

Markow popatrzył jeszcze raz na swą tacę i zdecydował, że nie weźmie już do ust ani jednego kęsa mdłego jadła. „Może ona ma i rację — pomyślał — Jeżeli chodzi o żywienie, zdecydowanie nie możemy ufać Amerykanom.

— Odkąd powstał ten projekt — mówiła tymczasem Maria — Amerykanie próbują za wszelką cenę zatrzymać przy sobie całą wiedzę o tym statku.

— My robimy to samo — zaprotestował niepewnie Markow, ale żona zignorowała go.

— Teraz jeden astronauta z ich ekipy sugeruje — ciągnęła — żebyśmy wylecieli w przestrzeń i wprowadzili ten statek na orbitę wokół Ziemi!

— To jest przecież doskonały pomysł — upierał się Markow.

— A w jaki sposób oni to zrobią? — miażdżyła go. — Użyją swoich promów orbitalnych, swoich wyrzutni, swoich astronautów?

— Podzielą się informacjami z nami.

— Skąd o tym wiadomo? Jak możemy być pewni, że oni się podzielą z nami wszystkimi danymi, jakie uzyskają?

— Zworkin uważa, że sprawa jest warta przemyślenia.

— Zworkin! — Maria omal nie splunęła. — Ten Żyd! On prawdopodobnie idzie ręka w rękę z kapitalistami.

— Mario!

— To prawda — upierała się. — Naszym zadaniem jest dopilnować, aby ludzie, którzy dotrą do tego statku, byli nie amerykańskimi, lecz radzieckimi kosmonautami. Nie możemy dopuścić, aby Amerykanie ukradli ten statek i przywłaszczyli go sobie. I nie możemy pozwolić, aby Związek Radziecki był zdradzany przez naiwnych naukowców i nieświadomych zdrajców.