Ben Bova - Wędrowcy

McDermott wciąż trzymał w rękach złamaną fajkę. Wrzucił ja do popielniczki i wziął drugą, po czym w milczeniu jął ją nabijać tytoniem — powoli i metodycznie. Obserwował ją, a ona obserwowała jego. Czekał, kiedy ona przerwie przedłużające się milczenie.

— Czy nie mógłby pan… czegoś zrobić? Pomóc mu? — dobiegł go wreszcie jej głos.

— On złamał przepisy bezpieczeństwa — powiedział wolno. — Najpierw podpisał umowę o dochowaniu tajemnicy, a potem wysłał list do Rosji Radzieckiej.

— Może to jakiś jego dawny list? Mógł go napisać jeszcze przed podpisaniem umowy.

McDermott skończył nabijać fajkę i włożył ją między zęby.

— To jest wciąż przestępstwo ścigane przez FBI.

Jo powiodła wzrokiem po pokoju, jakby szukając gdzieś pomocy.

— Coś mógłby pan jednak zrobić w tej sprawie — szepnęła.

McDermott, drżąc cały z przejęcia, usłyszał swe własne słowa:

— Przypuszczam, że mógłbym dać do zrozumienia Marynarce, iż Stoner jest zbyt cenny dla projektu, aby go posyłać do więzienia.

Jo skinęła radośnie głową.

— Ale nie rozumiem, dlaczego miałbym to uczynić — ciągnął McDermott. — Po co miałbym narażać z jego powodu na szwank cały projekt? Co z tego będę miał?

Przez chwilę milczała, a McDermott czuł, że serce bije mu coraz mocniej. Wreszcie nie wytrzymał.

— Gdybym ocalił jego skórę? — spytał drżącym głosem. — Co by pani zrobiła?

W jej oczach zaświtało zrozumienie. Wyprostowała się na swym krześle.

— Co bym zrobiła? — spytała.

— Dla mnie.

— A cóż by pan chciał, abym dla pana zrobiła? — W jej oczach zapaliły się wesołe iskierki.

— Aby pani przestała się z nim widywać — wyrzucił z siebie, wyjmując z ust nie zapaloną wciąż fajkę. — Aby pani spędzała czas ze mną.

Skinęła wolno głową.

— A co ja będę z tego miała? — spytała.

Zmieszał się.

— Co pani chce przez to powiedzieć…?

— Potrzebny jest mi list polecający od pana do NASA. List polecający mnie na kurs przygotowawczy dla astronautów.

— Pani chce…?

— Dam panu to, co pan chce ode mnie, jeśli pan mi da to, co ja chcę od pana — A Stoner?

— On zostanie przy projekcie. Przestanę się z nim widywać. Proszę napisać list.

McDermott poczuł, że ma zupełnie sucho w ustach. Z trudem przegnał ślinę.

— Gdy… gdy projekt zostanie zakończony. Wtedy napiszę ten list — rzekł. — Przed nami jeszcze mnóstwo pracy. Rozumie pani?

— Może pan jednak wysłać list do NASA. Teraz. Ja pozostanę przy projekcie, dopóki nie zostanie zakończony.

Poczuł, że huczy mu w skroniach.

— To nie takie proste, młoda damo — rzekł. — Jeśli spodziewa się pani, że…

— Zrobię, co pan zechce — przerwała mu. — Ale najpierw napisze pan ten list.

— Ja… zobaczymy, co się da zrobić. Muszę to jeszcze przemyśleć.

Jo wstała i mocniej przycisnęła do piersi trzymane pod pachą książki.

— Dobrze. Proszę nad tym pomyśleć — rzekła. — Gdy mi pan da ten list i zagwarantuje, że Stoner pozostanie przy projekcie, ja też wywiążę się z mojej części umowy.

Ruszyła w kierunku drzwi, ale zaraz odwróciła się znów w stronę McDermotta.

— A więc rozumiemy się wzajemnie — rzekła. — Nie jestem w niewoli… Ale wszystko inne, co pan chce, mogę panu dać.

McDermott siedział nieruchomy i cały zlany potem, a ona wyszedłszy z gabinetu, mocno zamknęła za sobą drzwi.

Markow siedział w pokoju sekretarki Bułaczowa, niby ukarany uczeń i czekał bez końca. Sekretarka, korpulentna dama w wieku co najmniej pięćdziesięciu lat, co chwila rzucała mu groźne spojrzenia. Ludzie wchodzili i wychodzili z gabinetu akademika, lecz nikt nie zamienił z Markowem nawet jednego słowa.

Na dworze padał śnieg. Markow obserwował, jak za każdym podmuchem wiatru przylepia się do szyby biały puch. Moskwa z wolna znikała z oczu za zasłoną tumanów śniegu. Nawet kremlowskie wieże i mury ledwie majaczyły w oddali.

„Prawdziwa śnieżyca — pomyślał. — Będzie długa droga do domu.”

W końcu, gdy jego oczy zaczęły się już kleić pod wpływem widoku za oknem, wyrwał go z odrętwienia ostry głos sekretarki:

— Kirył Wasiliewicz Markow?

Drgnął i natychmiast oprzytomniał. W pokoju nie było nikogo prócz niego, ale sekretarka nie mogła sobie najwyraźniej odmówić przyjemności wywołania go po nazwisku.

— Tak, to ja — powiedział.

— Akademik Bułaczow prosi.

Markow wstał i lekko chwiejąc się na nogach, skierował się ku białym, pozbawionym wszelkich ozdób drzwiom gabinetu akademika.

„Bułaczow to kluczowa osoba — zabrzmiało mu w uszach ostrzeżenie żony. — Musisz go zadowolić. Jeśli go przekonasz, że te sygnały nie są językiem, być może wszystko skończy się dobrze. Jeśli jednak będzie on niezadowolony z twojej pracy…” — słowa żony zawisły w powietrzu niczym pętla nad jego głową.

Gabinet Bułaczowa nie był ani duży, ani imponujący, ale sprawiał miłe wrażenie dzięki samowarowi, który pomrukiwał wesoło w kącie tego niewielkiego, schludnego pomieszczenia. Na widok Markowa akademik wstał zza biurka i ciepło go powitał.

— Kirył Wasiliewicz! Jak to miło z waszej strony, że zjawiliście się tu osobiście. Mam nadzieję, że nie ugrzęźniecie w śniegu w drodze do domu.

Markow uśmiechnął się, skinął głową i wymamrotał kilka grzecznościowych zwrotów. Pomyślał sobie jednak w głębi duszy, że przecież musiał się tu osobiście zjawić. Że został wezwany. Wiedział też, że o ile nie zostanie tu do wiosny, będzie musiał przedzierać się do domu przez zaspy.

— Przeczytałem wasz raport — rzekł akademik i usiadł znów za biurkiem.

— Bardzo interesujący, bardzo interesujący. — Zerknął na Markowa, po czym sięgnął do dolnej szuflady swego biurka i wyjął z niej butelkę wódki i dwa maleńkie kieliszki. — Niestety, nie jest schłodzona — usprawiedliwił się.

— Proszę się tym nie przejmować — rzekł Markow z uśmiechem. — Jestem skostniały z zimna.

Bułaczow wskazał mu ręką wytartą skórzaną sofę przy ścianie. Wisiały nad nią w złocistych ramach portrety: Mendelejewa, Łobaczewskiego, Oparina i Kapicy. Nad biurkiem akademika zobaczył Markow nieodzowny portret Lenina, lecz nie było nigdzie podobizny żadnego ze współczesnych polityków.

Zaakceptował mały, jak naparstek, kieliszek wódki i usiadł na sofie.

— Za zrozumienie! — wzniósł toast Bułaczow.

Obaj wypili trunek jednym haustem, a Bułaczow zaraz podjechał do Markowa na swym obrotowym fotelu i ponownie napełnił kieliszki wódką.

— To bardzo miło z waszej strony, że znaleźliście czas dla mnie — rzekł Markow. — Zapewne jesteście bardzo zajęci.

— Naprawdę się cieszę, że was widzę — rzekł akademik. — Chciałbym przedyskutować sprawę tego obiektu i tych sygnałów z kimś, kto nie jest Członkiem Akademii i nie należy do żadnego z oficjalnych gremiów.

— Och!

Bułaczow z uśmiechem zakłopotania wrócił wraz ze swym fotelem za biurko.

— Na takim stanowisku, jak moje, łatwo znaleźć się w izolacji — powiedział. — Wszyscy, z którymi się widuję, to członkowie Akademii lub rządu Czasem zasklepiamy się zbytnio w zagadnieniach, które akurat wypłynęły, i tracimy z oczu ważne rzeczy.

— Rozumiem — rzekł Markow, trzymając wciąż w ręku swój pełny kieliszek.

— Dobrze byłoby przedyskutować tę sprawę… — Bułaczow zawiesił głos i odruchowo zerknął w stronę sufitu. — Sprawę życia pozaziemskiego raczej z człowiekiem nauki niż z jakimś aparatczykiem.