Ben Bova - Wędrowcy

— Ale ja nie sądzę, aby to był kod.

— A oni sądzą, że jest!

Markow wzniósł ręce ku górze.

— A jeśli oni sądzą, że księżyc zrobiony jest z zielonego sera, czy powieszą kosmonautów, którzy przywiozą skały?

Nie poruszyła się nawet na swym krześle. Wydała się Markowowi otępiałą, nieustępliwą mulicą. Słowa odbijały się od jej grubej skóry.

— To nie jest kod! To nie jest żaden kod! — zawołał gniewnie. — Jeśli coś nie jest językiem, jakże może nim być?!

Wzrok żony wydawał się przewiercać go na wylot.

— A więc mam powrócić do Moskwy i powiedzieć moim przełożonym, że mój mąż spędził dwa miesiące na badaniu sygnałów z Jowisza i doszedł do wniosku, że są one całkiem naturalnego pochodzenia? A gdy zapytają mnie, jakiego rodzaju badania mąż przeprowadził, powiem im, że spędził większość tego czasu z cycatą krową, która powinna być wysłana na jakieś syberyjskie pastwisko.

— Och, nie! — zawołał Markow. — Nie zrobisz tego!

— Jeśli ty się nie sprawdzisz, ja też się nie sprawdzę — powiedziała. — Ale zanim się to stanie, ta mała kurewka wyląduje w piekle.

— Mario, czy nie rozumiesz…?

— To ty nie rozumiesz. Nie przyjmę od ciebie żadnych wyjaśnień na ten temat. Przynajmniej dopóki będę wiedziała, że bawisz się, zamiast pracować. Bo to jest igranie z moją karierą. Z moim życiem. I z twoim.

Markow w desperacji przeczesał palcami swe przerzedzające się włosy.

— Słuchaj, dokonałem sumiennej analizy tych sygnałów. Słowo honoru. Uwierz mi. Pozwól mi pokazać wyniki mej pracy akademikowi Bułaczowowi. Czy będziesz zadowolona, jeśli zgodzi się on z moimi wnioskami?

Maria popatrzyła nań ponuro, po czym sięgnęła do stojącej na podłodze torby i wyjęła z niej kartkę zapisaną ręcznym pismem.

— Przeczytaj to — powiedziała.

Markow zerknął na list, pomacał się po kieszeniach, aż znalazł okulary i włożył je. W miarę, jak czytał, jego twarz wydłużała się, a jego ręce poczęły lekko drżeć.

W końcu spojrzał na żonę.

— Kto… kto to jest ten Stoner?

— Amerykański naukowiec, astrofizyk. Pomagał zbudować teleskop, który Amerykanie umieścili na orbicie w tym roku.

Markow na niepewnych nogach przeszedł kilka kroków dzielących go od łóżka i usiadł na rozrzuconej pościeli.

— On twierdzi, że to jakiś statek kosmiczny w okolicy Jowisza jest źródłem tych sygnałów — powiedział.

— Dlaczego napisał taki list? — zdziwiła się Maria.

— Pisze, że przeczytał moją książkę o językach pozaziemskich.

— Twoją głośną książkę.

— Ale… ale czy wierzysz w to, co on napisał? Może to jakiś trick ze strony Amerykanów?

— Wielu Amerykanów nie rozumie istoty walki komunizmu z kapitalizmem. Oni wierzą, że możliwe jest pokojowe współistnienie dwóch ustrojów.

Markow skinął w zadumie głową.

— Ten Stoner to idealista — mówiła. — Ponadto jest naukowcem, który chce zdobyć rozgłos i uznanie za odkrycie życia pozaziemskiego. Dlatego do ciebie napisał.

— Ale dlaczego właśnie do mnie? Dlaczego nie do Międzynarodowej Federacji Astronomicznej? Albo do naszej Akademii Nauk? Dlaczego wybrał mnie?

— Któż to może wiedzieć? — odparła. — Nasi agenci w Ameryce próbują rozgryźć tę sprawę.

Markow zrobił wysiłek, by zebrać się w garść. Tak wiele się wydarzyło podczas tych kilkunastu minut, że był zupełnie rozklejony.

— Nadal uważasz, że te sygnały nie są językiem? — spytała po chwili Maria.

Markow westchnął.

— Nie są — rzekł. — W każdym razie nie są rodzajem języka, który ja mógłbym zrozumieć.

Wyciągnęła rękę i wyjęła kartkę z jego bezwładnej dłoni, po czym ostrożnie włożyła list z powrotem do torby.

— Przed chwilą wyraziłeś życzenie zobaczenia się z akademikiem Bułaczowem — powiedziała. — To się dobrze składa, bo on też chce cię widzieć. I to niezwłocznie. Jeszcze dziś wracamy do Moskwy.

— To jest zbyt fantastyczne, aby w to uwierzyć!

— Zapewniam pana, panie prezydencie, że to prawda.

Prezydent wstał od połyskującego mahoniowego stołu i podszedł do kominka. Rutynowe posiedzenie gabinetu zakończyło się, jak zwykle, ostrą kłótnią, więc z przyjemnością zamienił chłodną oficjalność Sali Posiedzeń na przytulność mniejszego Pokoju Roosevelta.

Prezydent, gdy stał teraz oparły o gzyms kominka, obok odlanej z brązu statui Teddy’ego Roosevelta, sprawiał wrażenie kompletnie wyczerpanego; rozluźniony węzeł krawata, rozpięty kołnierzyk koszuli, zmierzwione włosy, dłonie, zaciśnięte w pięści, wsunięte głęboko w kieszenie marynarki.

Rzecznik prasowy spoglądał nań zmartwiony. Ten stary przyjaciel i doradca wiedział dobrze, że nawał spraw i zajęć nieubłaganie popychał prezydenta ku desperacji.

Prezydent zerknął tęsknie na wiszący nad sobą obraz; przedstawiał Theodora Roosevelta z lat poprzedzających I Wojnę Światową.

— Wszystko było wtedy znacznie prostsze, nieprawdaż? — powiedział na wpół do siebie, na wpół do swych gości.

Sekretarz obrony potrząsnął głową zwieńczoną grzywą srebrnych włosów.

— Tak się tylko wydaje z perspektywy czasu, panie prezydencie — rzekł.

— Człowiek pracuje tak ciężko, żeby zdobyć ten urząd — mówił prezydent — a gdy go zdobędzie, dziwi się, dlaczego w ogóle próbował.

— Ktoś to musi robić — zażartował rzecznik. — Wybory są co cztery lata.

Prezydent uśmiechnął się doń łagodnie, po czym nachylił się ku swej doradczyni do spraw nauki i powiedział:

— Inteligentne istoty na Jowiszu? Jest pani pewna?

— Nie, panie prezydencie — rzekła z naciskiem. — Nie jestem tego całkiem pewna. Ale istnieje dość duża szansa, że powinniśmy się przygotować na taką ewentualność.

Prezydent westchnął głęboko.

— Dlaczego to się musiało zdarzyć w czasie mojej kadencji?

Sekretarz obrony, były przemysłowiec, chrząknął głośno, jak to miał zwyczaj robić przed wygłoszeniem jakiejś opinii.

— Panie prezydencie — powiedział przez nos, jak przystało na kogoś rodem z Oklahomy. — Sally i ja nie zawsze widzimy sprawy tak samo…

Doradczyni spiorunowała go wzrokiem ze swego miejsca w przeciwległym kącie pokoju.