Ben Bova - Wędrowcy

— Jak jest tam sok pomarańczowy, napiję się i ja. Z odrobiną lodu.

— Czemu nie — powiedział Stoner. — Pracuję niedrogo — dodał już po cichu.

Przyrządzając drinki, słyszał ich, jak dyskutują o czymś z ożywieniem, a gdy pojawił się znów w salonie z trzema szklankami na tacy, zobaczył, że rozłożyli na dywanie dużą mapę i studiują ją uważnie. Zerknął na legendę mapy i przeczytał: „Atol Kwajalein”.

— Czy wy nie macie rodzin? — spytał, biorąc z tacy swojego „Jacka Danielsa”. — Przecież jest popołudnie w niedzielę, na pięć dni przed Bożym Narodzeniem. Na litość boską!

— Mamy do wykonania pracę — odparł Tuttle, nie odrywając wzroku od mapy.

— Chce pan obejrzeć mecz rugby w telewizji? — spytał kpiąco McDermott.

— Chcę zobaczyć się z moimi dzieciakami w Palo Alto — rzekł Stoner.

— Będzie pan miał szczęście, jeśli pozwolimy panu zadzwonić do nich na Wigilię — powiedział oschle McDermott.

Stoner rzucił się na sofę.

— A więc jednak wysyłają was na Kwajalein — zauważył. — Doskonale. Nie zasługujecie na Arecibo. Porto Rico jest za bardzo luksusowe dla takich łajdaków jak wy.

— Nie ma potrzeby używać takiego języka — rzekł Tuttle.

— Pozbawiliście mnie już wolności poruszania się — wybuchnął Stoner. — Nie próbujcie odebrać mi teraz wolności słowa!

— Wysłał pan utajnioną informację do Związku Radzieckiego — powiedział Tuttle, a na jego twarzy pojawił się lekki rumieniec. — To jest pogwałcenie przepisów bezpieczeństwa. Gdybyśmy chcieli, moglibyśmy to potraktować jako próbę szpiegostwa.

— A ja już wam powiedziałem, że każdy, nawet bardzo mierny adwokat, dałby wam porządnie w dupę. Za nielegalne zatrzymanie, za przymus, za dręczenie… do diabła, nikt nawet nie przeczytał mi moich praw.

Tuttle spojrzał nań spode łba i Stoner zdał sobie sprawę, że nieprzyzwoite słowo, jakiego użył, zbulwersowało małego oficera bardziej niż sytuacja prawna, w jakiej się znajdował.

Przez chwilę mierzyli się wzajemnie wzrokiem, po czym odezwał się McDermott:

— Niech pan słucha, Stoner. Musi pan zdać sobie sprawę, że to, czym się teraz zajmujemy, jest tak ważne, iż nie dopuścimy, aby przeszkadzały nam w pracy jakieś niuanse prawa.

— Niech pan to spróbuje powiedzieć sędziemu. Albo ławie przysięgłych.

— Pan nie będzie zawierał znajomości z sędzią — rzekł Tuttle. — Pojedzie pan na Kwajalein i będzie pan tam siedział dopóty, dopóki nie pozwolimy panu odejść.

— To znaczy tak długo, jak długo będzie trwała realizacja projektu Jupiter” — wtrącił McDermott. — Słuchaj, synu. Możesz albo być z nami, albo przeciw nam, ale nie zmieni to faktu, że pojedziesz na Kwajalein.

— Jakiż więc mam wybór?

— Bardzo duży! Jeśli będziesz z nami współpracował, Marynarka zapewne zapomni ci, że naruszyłeś przepisy bezpieczeństwa, i nie oskarży cię o szpiegostwo. Mam rację, Fred?

Tuttle skinął głową.

— A jeśli nie zachce pan z nami współpracować — rzekł komandor — wtedy zwołamy na Kwajalein posiedzenie sądu federalnego, osądzimy pana i będziemy trzymali na korwecie tak długo, aż nastaną odpowiednie warunki, aby pana przewieźć do więzienia federalnego na kontynencie.

Stoner popił nieco swego „Jacka Danielsa”.

— Czyli że zawsze wy będziecie górą? — spytał.

— Nie inaczej — powiedział McDermott.

— Wojskowa sprawiedliwość.

— Prawo jest po naszej stronie — upierał się Tuttle. — Już to sprawdziłem.

Stoner zaśmiał się.

— Co wy wiecie o prawie? — rzekł. — Wojskowa sprawiedliwość ma się tak do sprawiedliwości, jak wojskowy wywiad do drobnych cwaniaczków.

— Czemu się pan czepia wojskowego wywiadu? — obruszył się Tuttle. — Pracowałem w wywiadzie Marynarki.

— Tak, wiem. Jesteście tak sprytni, że wygraliśmy wojnę w Wietnamie — rzekł szyderczo Stoner.

— To był wywiad armii lądowej! Westmoreland! Jemu zależało tylko na dobrych wieściach. Znam wielu oficerów z wojskowej dwójki, których za karę wysyłano na coraz trudniejsze misje, jeśli tylko napisali jakiś realistyczny raport wywiadowczy. Dopiero gdy Viet Kong wykończył większość z nich, zorientowali się, że Westmorelandowi zależało jedynie na unikaniu strat w ludziach i optymistycznych fantazjach, zamiast raportów. Dlatego słali takie raporty i byli nagradzani łatwymi zadaniami, niedaleko kwatery głównej, gdzie było bezpiecznie.

— I przegraliśmy wojnę.

Tuttle skinął głową z niechętnym wyrazem twarzy.

— Tak, ale tam walczyła Armia Lądowa, nie my — rzekł. — Przecież gdyby nie moje doświadczenie w sprawach wywiadu, cały ten projekt „Jupiter” prawdopodobnie nigdy by nie powstał. Kiedy profesor McDermott powiedział mi o pulsacjach radiowych, od razu pomyślałem sobie, żeby użyć Wielkie Oko do dokładniejszych obserwacji Jowisza. To był mój pomysł.

Na twarzy McDermotta pojawił się rumieniec, lecz profesor nie zaprzeczył słowom komandora.

— I dlatego zostałem wciągnięty w tę sprawę, prawda? — spytał Stoner.

— Tak jest — zgodził się Tuttle. — I siedzi pan w tym na dobre. Nie wydostanie się pan.

— Więc jak? — spytał McDermott. — Będzie pan z nami czy przeciw nam?

Stoner patrzył na rozłożoną na dywanie mapę, lecz oczyma wyobraźni był gdzie indziej; obserwował tarczę Jowisza, a w jej pobliżu małą plamkę świetlną — statek kosmiczny, który wtargnął do układu słonecznego.

„Wtargnął?” — Stoner aż się zdziwił, że takie pojęcie nawiedziło go w myślach. Potem zdał sobie sprawę z wagi postawionego w ten sposób problemu. „Co to diabelstwo tu robi? Skąd przyleciało? Dlaczego przyleciało? Kto go wysłał?”

— No więc? — niecierpliwił się McDermott. — Jaka jest pańska decyzja?

Zamiast odpowiedzi Stoner wstał i ruszył w kierunku kuchni.

— Włóżcie palta — rzucił przez ramię. — Coś wam pokażę.

Zaintrygowani, mrucząc coś, poszli za nim ku tylnemu wyjściu.

W kuchni włożyli palta, a Stoner wśliznął się do ocieplanej wiatrówki.

Na dworze było zimno, ale sucho i bezchmurnie. Słońce świeciło mocno, lecz nie grzało z uwagi na wiatr, przed którym osłonięty był jedynie niewielki, ogrodzony teren za kuchnią.

— Czołem, Burt — pozdrowił Stoner strażnika stojącego nie opodal.

McDermott i Tuttle przystanęli w milczeniu.

Burt był cywilnym pracownikiem Marynarki i normalnie pracował w biurze w Bostonie. Za pilnowanie Stonera płacono mu jednak podwójnie. Stał więc przy ogrodzeniu z siatki, okalającym podwórze domu, i czuwał. Stoner uśmiechnął się do niego. Burt był tęgawym pięćdziesięciolatkiem. Jego ciało było niegdyś jednym mięśniem, lecz obecnie zawierało więcej piwa niż muskułów.

— Burt pilnuje domu w niedzielę — wyjaśnił Stoner McDermottowi i Tuttle’owi. — Kiedy Dooley i młodzi faceci mają wolne.

— Jak pan się miewa, doktorze Stoner — pozdrowił go Burt z uśmiechem. — Wciąż nie mogę zapomnieć o tych deskach, które złamał pan w zeszły weekend gołymi rękami. Następnym razem, jak będę musiał narąbać drew do kominka, będę wiedział, do kogo iść.

— Nie ma sprawy, Burt — odparł wesoło Stoner.

Stanął w pozycji na baczność i rozluźnił się zupełnie. „Tae kwon do” oznacza dyscyplinę — powiedział do siebie. — Prawdziwy uczeń nie szuka walki.”

Ruszył powoli do przodu ku siatkowemu ogrodzeniu, starannie regulując tempo oddychania. Trzej pozostali mężczyźni obserwowali go z ciekawością. Zbliżywszy się do stalowego słupa ogrodzenia, Stoner zatrzymał się, i nagle, z najdzikszym okrzykiem, na jaki mógł się zdobyć, podskoczył i podeszwą buta kopnął słup na wysokości swej głowy.