Ben Bova - Wędrowcy

„Szuka pomocy w niebie lub ukrytych mikrofonów na suficie” — zaśmiał się w duchu Markow, ale nie dał tego poznać po sobie.

— Istotnie, to kwestia wielkiej wagi — rzekł poważnie.

— Tak — zgodził się Bułaczow. — A Amerykanie i tym razem bardzo nas wyprzedzili.

— Co pan chce przez to powiedzieć?

— Ten Stoner… ten idealista, który do pana napisał… Czy pan wie, kim on jest?

Markow potrząsnął przecząco głową.

— Nasza ambasada w Waszyngtonie — ciągnął akademik — dowiedziała się, że jest to jeden z astronomów, którzy pomogli zaprojektować i zbudować teleskop umieszczony niedawno przez Amerykanów na orbicie. Tak zwane „Wielkie Oko”.

— Teleskop orbitalny? — zdziwił się Markow. — Coś jak sputnik?

— Dokładnie. Nie wątpię, że Amerykanie obserwują teraz z jego pomocą Jowisza. I to znacznie dokładniej od nas. Nie mamy jeszcze takiego urządzenia na orbicie.

Markow pogłaskał się po brodzie wolną ręką.

— A więc zobaczyli rzeczy, których my nie możemy dojrzeć.

— Właśnie! Oni mają oczy, a my jesteśmy ślepi.

— To… nie jest wesołe.

Bułaczow wychylił swój kieliszek i ostrożnie postawił go na biurku.

— Nauka jest uzależniona od polityki — rzeki. — Zawsze tak było. W socjalizmie i w kapitalizmie, bez różnicy. Jeśli chcemy badać wszechświat, musimy żebrać o pieniądze u polityków.

Markow z aprobatą skinął głową.

— Nawet w zaraniu rozwoju nauki — zauważył — wielcy ludzie, tacy jak Galileusz czy Kepler, musieli stawiać horoskopy swym mecenasom, jeśli chcieli zyskać ich wsparcie dla swych prawdziwych badań.

— Tak — rzekł akademik. — A dziś musimy wymyślać dla nich nowe bronie.

Markow spojrzał nań niepewnie, potem przeniósł wzrok na sufit.

— Ale to jest niezbędne dla obrony ojczyzny — rzekł.

— Oczywiście — zgodził się skwapliwie Bułaczow. — I dla triumfu socjalizmu.

Przez chwilę obaj milczeli, po czym Markow rzekł:

— Szkoda, że nie mamy na orbicie własnego teleskopu.

— Realizacja takiego projektu trwałaby dziesięć lat. Z tego dziewięć trzeba by poświęcić na podlizywanie się i żebranie.

— Ciekawe… Czy nie udałoby się w jakiś sposób uzyskać dostępu do tego amerykańskiego teleskopu? Albo do zdjęć zrobionych za jego pomocą?

Bułaczow spojrzał nań badawczo swymi małymi oczkami.

— Oni nawet nie chcą się publicznie przyznać, że coś znaleźli. Trzymają całą sprawę w tajemnicy.

— Hmm… Tak, to byłoby trudne. — Markow wypił połowę zawartości swego kieliszka i przez chwilę czuł, jak ognisty płyn rozgrzewa mu wnętrzności.

— Gdyby nie niebezpieczeństwo wybuchu wojny, zwróciłbym się może z prośbą do władz, by wysłać brygadę kosmonautów i przejąć teleskop siłą — mruknął Bułaczow.

Markow omal nie wybuchnął śmiechem, lecz zdołał jakoś zachować powagę.

— To tylko takie mrzonki — rzekł po chwili akademik. — Naszą jedyną szansą jest współpraca z Amerykanami. Ale w obecnej sytuacji międzynarodowej nasi przywódcy nigdy nie zgodzą się na to, by prosić Waszyngton o jakąś przysługę.

— Tak, to byłoby upokarzające — zgodził się Markow.

— Ale musi istnieć jakaś droga do załatwienia tej sprawy.

Markow przyglądał się przez chwilę małemu człowieczkowi siedzącemu w obrotowym fotelu. Choć sprawiał wrażenie osoby kruchej i wątłej, w jego głosie dźwięczała stalowa determinacja, a jego oczy jarzyły się nie tylko pod wpływem alkoholu.

— Jeśli chodzi o mój raport — zaczął Markow powoli, czekając, aż akademik mu przerwie.

— Ano właśnie.

— Przypuszczam, że pan go przeczytał?

— Od deski do deski.

Markow pokiwał głową.

— Otóż jeśli te sygnały z Jowisza nie są żadnym językiem, czyż nie wygląda na to, że szansa istnienia tam inteligentnych istot jest raczej… hm… równa zeru?

— Zgodziłbym się z tym w zupełności — rzekł akademik, garbiąc się nieco w fotelu lub raczej wzruszając ramionami — gdyby nie fakt, że Amerykanie pracują jak opętani nad tym problemem.

— Poważnie?

Bułaczow jął stukać palcami po blacie biurka, a Markow zauważył, że akademik ma delikatne, szczupłe dłonie o długich palcach, typowe dłonie pianisty.

— Po pierwsze, pański przyjaciel Stoner pracuje nad tym zagadnieniem — rzekł stary uczony. — Porzucił pracę w Amerykańskiej Agencji Kosmicznej, by zadekować się w małym obserwatorium przy przestarzałym teleskopie.

— On wcale nie jest moim… — zaczął Markow.

— Po drugie — mówił Bułaczow, jakby nie dosłyszał jego słów — Stoner ma przyjaciół w Agencji, która prowadzi badania z pomocą Wielkiego Oka. Wygląda na to, że ci ludzie przysyłają mu tajnymi kanałami zdjęcia wykonane za pomocą tego teleskopu.

Markow skinął głową ze zrozumieniem, a Bułaczow kontynuował:

— Po trzecie, cały personel tego radioobserwatorium, z pańskim przyjacielem Stonerem włącznie, został zmuszony do złożenia nowej przysięgi lojalności wobec Marynarki Wojennej. Chodzi o dochowanie jakiejś tajemnicy.

— Wobec Marynarki Wojennej?!

— Tak. — Bułaczow uśmiechnął się sztucznie. — Amerykanie są bardzo niezdarnymi administratorami. W jakiś sposób ich Marynarka Wojenna uzyskała kontrolę nad całym projektem.

— Zupełnie nie rozumiem.

— Nie szkodzi. Wniosek jest ten, że oni pracują w sekrecie nad jakąś sprawą związaną z Jowiszem. Wydaje się, że dlatego nadali temu projektowi kryptonim „Jupiter”. — Zdaje się, że poinformowali o tym sztab NATO.

— Być może podadzą sprawę do wiadomości publicznej, gdy tylko zdobędą dowody…

Bułaczow potrząsnął przecząco głową.

— Nie podadzą — rzekł stanowczo. — Będą chcieli nawiązać kontakt z kosmitami. I trzymać nas poza zasięgiem wszelkich informacji na ten temat.

— Może my powinniśmy w takim razie ogłosić światu, że odebraliśmy te same sygnały?

Bułaczow rzucił krótkie spojrzenie na sufit.

— To byłoby sprzeczne z polityką naszego rządu.

— Ale nie możemy tego przecież wiecznie trzymać w tajemnicy — upierał się Markow. — A ponieważ Amerykanie już o tym wiedzą i wyprzedzają nas w badaniach, byłoby dla nas korzystne, gdybyśmy podali sprawę do publicznej wiadomości i w ten sposób wymogli na nich międzynarodową współpracę w tej sprawie.

— Zgadzam się z wami, Kiryle Wasiliewiczu — rzekł Bułaczow. — Rozważyłem już tę możliwość.

Markow uśmiechnął się z zadowoleniem.

— Nasz ambasador przy Narodach Zjednoczonych mógłby ujawnić nasze odkrycie sygnałów z okolic Jowisza — mówił Bułaczow. — A więc to my zostalibyśmy uznani przez cały świat za odkrywców pozaziemskich inteligentnych istot.

— I moglibyśmy zainicjować międzynarodowy program badań nad tymi sygnałami — dodał Markow, czując, że jego serce bije coraz szybciej. — Amerykanie musieliby się wtedy zgodzić na współpracę z nami.

— Ale to nie znaczy, że udostępniliby nam zdjęcia z Wielkiego Oka Mogliby twierdzić, że nigdy nie obserwowali Jowisza za pomocą tego teleskopu. Mogliby zachować dla siebie najważniejsze dane.

— Och, nie pomyślałem o tym — powiedział Markow, zgaszony.

— Dlatego jesteście tak ważni dla nas — rzekł Bułaczow.

— Czyżby?

— Oczywiście! Ten Amerykanin, Stoner, najwyraźniej ufa wam, skoro zdecydował się do was napisać i wyjawić wam, że pracuje nad tym zagadnieniem.

— Nigdy mi tego wyraźnie nie napisał…