Ben Bova - Wędrowcy

— Ale ktoś inny może nas uprzedzić z publikacją pracy o tych sygnałach — zauważył smutno Thompson.

McDermott potrząsnął głową.

— Kto? Haystack? Goldstone? Oni nie pracują na częstotliwościach poniżej 600 megaherców, a my owszem.

— A co z Arecibo? — spytał Stoner. — To jest największy radioteleskop z tych wszystkich. A Sagan jest z nim w kontakcie. On i Drake. Dokładnie w dziesięć minut będą mieli wszystko wydrukowane.

— Sięgnij sobie do efemeryd planet — odparł McDermott z triumfalnym uśmieszkiem. — Radioteleskop z Arecibo nie da się wycelować w pobliże Jowisza przez następne cztery miesiące. Ma nieruchomą czaszę.

Stoner zamrugał oczami i przypomniał sobie, że gigantyczny radioteleskop w Arecibo, mający trzysta metrów średnicy, został zainstalowany między zboczami doliny i nie może być sterowany czy wymierzony w niebo w sposób, w jaki czyni się to z czaszami mniejszych radioteleskopów.

— Ale jesteśmy zobowiązani wobec całej społeczności naukowców, aby ją poinformować o naszym odkryciu — upierał się. — To jedyny uczciwy…

— Powiedziałem już, że nie mam zamiaru narażać na szwank mej reputacji, reputacji obserwatorium czy uniwersytetu — powiedział McDermott — z powodu szansy, jak jeden do miliona, że ma pan rację.

— I jest koniecznością wojskową, aby to wszystko utrzymywać w sekrecie — dodał Tuttle. — Czy pan tego nie rozumie?

„Rozumiem, do diabła!” — pomyślał Stoner. Nic jednak nie powiedział.

— Jest jeszcze dodatkowy czynnik — wtrącił się Thompson. — Te sygnały mógł odebrać ktoś za granicą: Australijczycy, Rosjanie, Voorne w Dwingeloo…

Tuttle dworsko skinął głową.

— Zajmujemy się tą sprawą.

— I co tymczasem robimy? — pytał Stoner. — Jedziemy do Leavenworth i czekamy, aż Marynarka pozwoli nam powrócić do pracy?

— Nie, proszę pana — sprzeciwił się Tuttle. — Obserwatorium będzie pracowało normalnie. Cały personel złożył pisemną przysięgę, a my uczuliliśmy wszystkich na potrzebę utrzymywania informacji o sygnałach w absolutnej tajemnicy. Pan będzie też musiał się na to zgodzić.

— Nie, ja się nie zgodzę — rzekł Stoner stanowczo. — Pełnię w obserwatorium tylko funkcję konsultanta. Pensję wypłaca mi NASA, nie Marynarka Wojenna.

— Doktorze Stoner, jest pan rezerwistą Lotnictwa Stanów Zjednoczonych. Może pan zostać powołany do czynnej służby. A zaistniały okoliczności nadzwyczajne. Prawdziwa sytuacja alarmowa.

McDermott chrząknął.

— Jako czynnego żołnierza mogą pana posłać na Grenlandię. Albo nawet na biegun południowy — rzekł.

— Oczywiście, jeśli odmówi pan współpracy — dodał Tuttle. — Jeśli natomiast zgodzi się pan z nami współpracować, urządzimy pana tu, w tym domu. Przez jakiś czas będzie pan nieosiągalny dla nikogo, aż ulokujemy cały personel pracujący nad projektem w jakiejś bezpiecznej placówce naukowej.

Stoner zdał sobie sprawę, że tkwi głęboko w ich sieci. Nie było sensu dłużej się opierać.

Tuttle zerknął na zegarek.

— Czas nagli — rzekł. — Muszę wracać do Waszyngtonu. Mam tam mnóstwo pracy. Mam nadzieję, że doceni pan powagę sytuacji, doktorze Stoner.

Nie czekając na odpowiedź, malutki oficer Marynarki wymaszerował dziarsko z salonu. Za nim wyszedł McDermott.

Stoner przechylił się na oparcie sofy, czując, jak zalewają go lodowate fale gniewu. Zwrócił głowę w stronę Thompsona i zapytał:

— Powiedz, Jeff, czy to ja jestem stuknięty, czy oni.

— Być może żaden z was — odparł astronom i wzruszył ramionami. — Albo może wszyscy mamy nie po kolei w głowach. Nie wiem. Za mało mam danych.

— Ten McDermott to łajdak — mówił Stoner. — Nie wolno mu tak pomiatać ludźmi! On wykorzystuje tego mikrusa do własnych celów. Gdyby prawdziwy oficer Marynarki dowiedział się, co oni tu robią…

Thompson uśmiechnął się blado.

— Ten mikrus jest prawdziwym oficerem Marynarki. A McDermott traktuje tak ostro tylko ciebie. My wszyscy złożyliśmy przysięgę, że nie piśniemy o tym ani słowa. Żaden z nas się nie stawiał.

— Ty też?

— Oczywiście. Nie mogę ryzykować utraty pracy. Wiesz, że nie ma za wiele wolnych posad dla radioastronoma drugiej kategorii. Musiałbym zaczynać wszystko od nowa. Od samego dna. — Potrząsnął stanowczo głową.

— I zamierzasz się pozbawić wolności publikowania tylko dlatego, żeby utrzymać stanowisko na uniwersytecie?

— Słuchaj, Keith. Mam do wykarmienia troje dzieci… i żonę, a do tego psa, który żre nie mniej niż oni wszyscy razem wzięci.

Stoner nic nie odpowiedział i cały pogrążył się w myślach. On też miał żonę, choć z nią nie żył. Miał też dwoje dzieci. Gdyby teraz stracił pracę, zostaliby pozbawieni jego alimentów. Dzieciaki mogłyby chodzić głodne.

Klepnięcie w ramię przywołało go do przytomności.

— Czemu jesteś taki diabelnie smutny? — dobiegł go jakby z oddali głos siedzącego obok Thompsona. — To są wszystko zwykłe środki ostrożności. Wszystko się samo wyklaruje. Prędzej czy później będziemy publikowali na ten temat.

— Ale jak Wielki Mac wywęszył tak wiele o mnie? — zastanawiał się głośno Stoner. — Skąd wiedział, że wybieram się do Waszyngtonu?

— Czy prosiłeś którąś z sekretarek, żeby zarezerwowała ci miejsce w samolocie?

Stoner zmarszczył brwi.

— Nie. Celowo nie skorzystałem z ich pomocy. Wiedziałem, że zaraz wypaplałyby wszystko McDermottowi. Poprosiłem o to jedną ze studentek… Zaraz… jak się ona nazywa? Ta, wysoka, zgrabna.

— Jo Camerata?

— Mhm. To ona.

Thompson wydał z siebie ciche gwizdnięcie.

— W takim razie ona sama musiała powiedzieć o tym Macowi albo którejś z sekretarek.

— Specjalnie ją prosiłem, żeby tego nie robiła.

Thompson wzruszył ramionami.

— Sądziłem, że ona lata za tobą — rzekł.

— Co takiego?

— Miała na ciebie oko od dawna. Przechadzała się po obserwatorium, opuszczała ćwiczenia. Pewnie próbowała zwrócić na siebie twoją uwagę.

— Nie bądź durny — zaśmiał się Stoner. — To jeszcze dziecko.

— Ale całkiem do rzeczy — zauważył Thompson. — I czuje do ciebie miętę.

Kirył Markow stał w swojej futrzanej czapie i przymrużał oczy przy każdym porywie wiatru. Wiedział, że bez względu na to, jak długo będzie żył, nigdy nie przywyknie do zimna. Lodowate podmuchy przenikały z łatwością przez jego cienki płaszcz i mroziły go do szpiku kości.