Ben Bova - Wędrowcy

Później zauważył dwóch mężczyzn siedzących w salonie przed pustym, zimnym kominkiem. Na widok Stonera i McDermotta podnieśli się ze swych krzeseł. Stoner szybko rozpoznał w jednym z nich Jeffa Thompsona z obserwatorium.

— A więc i ciebie w to wciągnęli, Jeff — powiedział potrząsając z niedowierzaniem głową.

— Niezupełnie — odparł Thompson z uśmiechem zdradzającym lekkie poczucie winy. — Przyjechałem tu dobrowolnie.

— Wszyscy zabiegamy dobrowolnie, aby utrzymać tę sprawę w tajemnicy — burknął McDermott zza pleców Stonera. — Jedynie pan stwarza nam kłopoty.

— Jestem jedynym pracownikiem obserwatorium nie figurującym bezpośrednio na pańskiej liście płac — odparł chłodno Stoner.

Drugi z mężczyzn, których zastali w salonie, wyciągnął rękę na powitanie.

— Jak się pan miewa? Jestem Fred Tuttle.

— Komandor porucznik Tuttle jest naszym oficerem kontaktowym w Biurze Badań Marynarki — pośpieszył z wyjaśnieniem McDermott.

Tuttle był w cywilu. Miał na sobie brunatny sztruksowy garnitur ze skórzanymi łatkami, naszytymi na łokciach. Był niewysokim mężczyzną o owalnej piegowatej twarzy, przypominającej któregoś z bohaterów powieści Marka Twaina. Ale uścisk jego ręki, gdy się witał ze Stonerem, był mocny, zdradzający pewność siebie. Uścisk sprzedawcy z charakterystycznym, perswadującym uśmiechem, jakiego uczą na kursach tego zawodu.

— Pan jest z lotnictwa, nieprawdaż? — spytał komandor.

— Ale nie w czynnej służbie — odparł Stoner. — W bardzo mało aktywnej rezerwie.

Tuttle uśmiechnął się szerzej, ukazując białe zęby.

— Kto wie, czy nie będziemy musieli pana teraz dać do czynnej służby.

— Nic mi o tym nie wiadomo. Zupełnie nie rozumiem, co się tu, u diabła, dzieje.

Tuttle zrobił gest w stronę wyściełanych mebli i wszyscy usiedli. Stoner usadowił się na sofie obok zimnego kominka, który pachniał jeszcze węglami i mokrymi liśćmi. Obok niego usiadł Thompson. McDermott wybrał duży fotel z poduszką, zaś Tuttle z uwagi na pełnione obowiązki, pozostał w pozycji stojącej.

— Zebraliśmy się tutaj — rzekł przybierając poważny wyraz twarzy — w sprawie, która może mieć węzłowe znaczenie dla bezpieczeństwa naszego kraju.

— Bezpieczeństwa kraju? — powtórzył Stoner z niedowierzaniem — Jak kosmici mogą…?

— Kosmici? — Tuttle powiódł pytającym spojrzeniem po twarzach zebranych.

— Pozaziemska inteligencja — wyjaśnił mu Thompson. — Astronomiczny żargon.

— Nie odbiegajmy od tematu — burknął McDermott. — Wszystko, co jak dotąd mamy, to te anomalne sygnały radiowe o niskiej częstotliwości i kilka zdjęć, które pokazują najprawdopodobniej szesnasty księżyc Jowisza.

— Nawet jeśli na tym rzecz miałaby się zakończyć — zauważył lodowato Stoner — powinniśmy opublikować informację na ten temat… w „Science” albo w „Naturę”, zanim zrobi to ktoś inny.

W pokoju zapanowała lekka konsternacja. McDermott spojrzał na Stonera spode łba i wypuścił z fajki kłąb dymu, zaś Tuttle założył sobie ręce na kark i jął się przypatrywać szpicom swych butów.

Stoner poczuł, że wstępuje w niego lodowaty spokój, zawsze poprzedzający wybuch gniewu.

— Co się, u diabła, stało z wolnością słowa w tym pokoju? — wycedził przez zęby. — Macie sobie za nic maksymę Faradaya, że „Fizyka to dokonywanie doświadczeń i publikowanie danych na ich temat”?

— Nie zamierzam narażać na szwank mojej reputacji dla jakichś paru sygnałów i zdjęć — warknął McDermott. — Nie będę się wystawiał na durnia, twierdząc, że odkryliśmy pozaziemską cywilizację, a potem będąc zmuszonym się wycofać, gdy się okaże, że jest to jakieś naturalne zjawisko.

— A więc niech pan opublikuje to, co mamy! — syknął Stoner. — Nie musimy tego nazywać życiem pozaziemskim. Ale niech Jeff opublikuje informację na temat tych pulsacji. On na to zasługuje. Niech zapewni nam pierwszeństwo. W druku.

Thompson podniósł z nadzieją brwi.

— Problem jest następujący. — Odezwał się znowu Tuttle. — Jeśli istnieje jakaś szansa, że odkryliśmy pozaziemską cywilizację na planecie Jowisz, musimy to trzymać w tajemnicy. To jest ważne dla narodowego bezpieczeństwa.

— Jaki wpływ może mieć życie na Jowiszu na narodowe bezpieczeństwo? — spytał Stoner.

Tuttle nie pozwolił mu ani chwili czekać na odpowiedź.

— Jeśli istnieją na Jowiszu istoty inteligentne, musiały one osiągnąć poziom techniki znacznie wyższy niż my. Aby wysłać z Jowisza statek kosmiczny, trzeba przecież pokonać znacznie silniejsze pole grawitacyjne niż ziemskie. Nie możemy dopuścić, aby taka technika wpadła w ręce innych krajów, takich jak Rosja czy Chiny. Musimy dopilnować, aby zdobyły ją wolne kraje zachodu.

Stoner poczuł, że opadają mu ręce.

— Zawsze te same brednie — mruknął.

Tuttle nie dał się jednak zbić z tropu.

— Co więcej — mówił — musimy się liczyć z możliwością, że Jowiszanie, kimkolwiek są, nie żywią wobec nas pokojowych zamiarów. Być może zamierzają … na przykład napaść na nas.

— Na pewno — rzekł drwiąco Stoner. — Te latające talerze, które różni ekscentrycy widują od trzydziestu lat, to pewnie też zwiad z Jowisza. Tylko czekać, jak przylecą tu ich całe eskadry, żeby gwałcić i łupić.

— UFO istnieją — rzekł poważnie Tuttle. — A jeśli na Jowiszu są istoty inteligentne…?

— Zaczynam , wątpić, czy są takie istoty na Ziemi — powiedział Stoner tym samym tonem.

Wstał z sofy i ruszył w stronę schodów.

— Doktorze Stoner! — krzyknął za nim Tuttle. — Pan chyba nie wie, że nie wolno panu opuszczać tego domu.

Stoner obejrzał się i zobaczył, że Dooley wychodzi z basenu. Zatrzymał się tam, gdzie stał, i kipiał z gniewu.

Nagle u jego boku znalazł się Thompson.

— Daj spokój, Keith. Usiądź i wysłuchaj ich. To wszystko da się załatwić w taki czy inny sposób.

Stoner, zacisnąwszy zęby tak mocno, że aż jego szczęka zaczęła drgać, powrócił z Thompsonem do salonu.

— Musisz sobie zdać sprawę, synu — rzekł McDermott, gdy Stoner znów usiadł na sofie — że jeśli tak, jak powiedziałeś, odkryliśmy życie pozaziemskie, znaczenie tego faktu jest ogromne. Ogromne!

— Reakcja społeczna byłaby niesamowita — zauważył Thompson.

— I skutki psychologiczne — dodał McDermott — Nie mówiąc już o religijnych.

— Zapomnieliście o skutkach wojskowych — przypomniał im Tuttle.

Stoner spojrzał na niego gniewnie.

— Siła ciążenia na Jowiszu jest ponad dziesięć razy większa niż na Ziemi, czy nie tak? — ciągnął komandor.

— Niecałe trzy razy — poprawił go Thompson. — U szczytu pokrywy chmur.

— Niech będzie — rzekł Tutlle. — Ale na powierzchni przyciąganie musi być silniejsze. Czy ma pan pojęcie, jaka technika byłaby potrzebna, aby przy takim ciążeniu wysłać satelitę na orbitę? A ten statek, który pan odkrył, jest, zdaje się, na orbicie bardzo odległej od Jowisza.

— Tak — przyznał Stoner.

— My nie bylibyśmy zdolni do czegoś takiego. Może mi pan wierzyć na słowo. Znam się trochę na tym.

Na twarzy Stonera pojawił się grymas zniecierpliwienia.

— A teraz, gdy tu siedzimy i przystawiamy wszędzie pieczątkę „Tajne”, jakieś inne obserwatorium natknie się na te pulsacje i opublikuje swe dane. Na kogo wtedy wyjdziemy?

— Ale my jesteśmy jedynymi, którzy wiedzą o statku — rzekł Tuttle drżącym z przejęcia głosem. — Nikt inny nie ma dostępu do Wielkiego Oka i nikt go miał nie będzie. Ręczę za to.