«...Я тож, Гена, надумаўся выязджаць адсюль, — чытала Юля.— Ты, стары, не памыляешся: трэба пачынаць жыць інакш, па-чалавечы. Жыццё даецца нам адзін раз, i трэба яго добра пражыць.
Заехаць развітацца да цябе не магу. Прызнацца, часу хапае, i гадзін колькі пахадзіў ля тваёй бальніцы. Рашыў перадаць гэта пісьмо, не магу асмеліцца сустрэцца з табой. Ты прабач, стары; мы былі добрымі сябрамі, нямала разам папрацавалі, але я не заеду паціснуць табе лапу.
Многа гадоў я быў вялікім дурасліўцам, такім жа, як i ты, я зайздросціў табе i пa зайздрасці адпаліў адну агіднасць. Ты, канечне, помніш, не забыў яшчэ Юлю. Ты хадзіў з ёю, ажаніўся, а я кіпеў, праклінаў цябе, бо яна i мне падабалася. Адбіць яе ў цябе я не мог, дык вось па дурной галаве я рашыў звесці вас. Я наўмысна аднойчы пры выпіўцы, ведаючы твой гарачы характар, тваю помслівасць, нагаварыў пры хлопцах на Юлю...
I на тую сустрэчу яна прыйшла не дзеля мяне, а дзеля цябе; ёй я сказаў, што выклікаеш ты, а цябе я падкалоў: прыходзь, глянь, як буду сустракацца з тваёй «улюблёнай, чэсненькай...»
Юля не стала далей чытаць, успомніла Толіка, рыжага шафера, Генадзевага сябра, які сапраўды спрабаваў, калі яна была ў леспрамгасе, бегаць за ёю.
— Ну, вось i добра, — сказала Юля.— З крыўды я не выскачыла замуж, а ты ведаеш, што я не вінавата, што не падманьвала цябе.
— Думаеш, мне лягчэй ад гэтага? — спытаў Генадзь.
— Я тож добрая была...— сказала Юля.— Не пагаварыла з табою, сабрала манаткі i з'ехала.
— Не варты я цябе, Юля.
— Ты пра сына не думаеш, — папракнула Юля.— Каб думаў, шкадаваў, то не дапусціў бы, каб яго бэнсем называлі. — Юля закусіла вусны, адвярнулася.— Пра мяне тож падумаць не хочаш... Гавару ж табе, знаходзіліся людзі, заступаліся, бралі, а мне так хацелася, каб у дзіцяці родны бацька быў, каб i я, маладая, шчасця паглядзела. А аднаму — сам ведаеш, як жыць...
— Прабач, Юля! — Генадзь схапіў яе пасівераныя, паабдзіраныя таркаю, не раз парэзаныя нажом рукі i стаў цалаваць ix, закрыў імі свой твар. I яна ўпершыню ўбачыла, як скупа, але моцна можа плакаць мужчына.
— Ой, я i забылася! — схапілася Юля, узяла сумку i дастала адтуль кольца каўбасы, булку хлеба, агуркі i слоік соку.
Генадзь расчулена ўсміхаўся, выціраў вочы i дзякаваў.
— Спрабуй, сама рабіла, — частавала яго каўбасою Юля.— Мацуйся, каб хутчэй стаў на ногі. Я ў цябе i не спытала, — працягвала яна i складала ў столік прыпасы, — як ты падлез пад тое дрэва?
— Засела машына, нахілілася, я аглядаў яе, а ланцуг ў гэты час не вытрымаў.
— О божа! I ты адзін толькі быў у лесе?
— Адзін, — усміхнуўся Генадзь.
— Мог бы i змерзнуць пад бярвеннем, — сказала Юля, i ёй стала страшна.
— Я сам амаль выбраўся, ды i хлопцы, не дачакаўшыся мяне, выехалі насустрач.
— Дзякуй богу, што ўсё так добра абышлося, — узрадавалася Юля.— Магло i горай быць. Аж страшна падумаць.
— Спачатку дома ляжаў, — расказваў Генадзь, — пасля, калі нядобра ступіў i разбалелася нага, сюды забралі, сказалі ляжаць.
— I сам есці варыў сабе? — здзівілася Юля.
— Надзя карміла. Зварыць дома булёну i мне ў місачцы нясе... Грошы пасля даваў, не ўзяла.
— Надзя — добрая жанчына, — сказала Юля — ведала сваю суседку, — Ну, а я, мусіць, паеду, бо на цягнік спазнюся.
— Куды паедзеш? — спытаў Генадзь i захваляваўся.
— Паеду ў Вішнёўку, пагляджу кватэру, пасля з'езджу да мамы, забяру Пецьку.
— Толькі хутчэй, Юлька, не затрымлівайся, — Генадзь прыцягнуў яе i абняў.— Надакучыла мне аднаму...
— I мне, — прызналася Юля, — i па табе засумавала...
— А я, каб ты ведала...— Генадзь моцна пацалаваў яе i не адпускаў ад сябе.
— Ну, добра, Генка, — прашаптала яна, — я хуценька. Толькі хацелася б маме памагчы бульбу садзіць i дроў навазіць.
— Паздаравею — удваіх тады паедзем.
— Ну, добра, не затрымаюся. На гэтым жа тыдні з сынам у цябе будзем, — абяцала Юля.— Хопіць, набылася адна...
Генадзь аддаў ключы ад кватэры, якую ім летась даў леспрамгас, i Юля выйшла з палаты.
...Разгубленая, радасная, Юля стаяла ў сваёй кватэры, на кухні, у якой не была з восені. Трымала ў руках сумку i не здагадвалася яе пакласці, як не надумалася i сесці, i глядзела на ўсё знаёмае, сваё.
На тым жа месцы, на цвічку ля дзвярэй, вісела яе фуфайка, без аднаго гузіка, з вышмальцаванымі локцямі, ледзь вышэй яе звінеў лічыльнік, на якім ляжала парудзелая разліковая кніжка.
На лаве стаяў посуд; кантэйнер быў адчынены, у ім ляжала булка сухога хлеба.
Юля зайшла ў другую палавіну хаты, убачыла такія ж, як i на кухні, цёмныя фіранкі, запыленую накрыўку на тэлевізары.
Читать дальше