16
Гарадскую бальніцу Юля знайшла хутка. Распытала, даехала з вакзала аўтобусам i прайшла крыху.
Убачыўшы бальніцу, разгубілася — не ведала, як сустрэцца з Генадзем, што сказаць яму. Ды як ён выглядае, трымаецца цяпер?
Прыпынілася ля варот, удыхнула на поўныя грудзі паветра, пастаралася аддыхацца, супакоіцца, прыдумаць, што сказаць. Тое, што прыходзіла ёй у галаву за дарогу, здавалася цяпер няёмкім, нядобрым, а то i недалікатным.
Юля пастаяла, так i не супакоіўшыся пайшла ў бальніцу. Яна думала, што цяпер на яе глядзяць з усіх акон, але хворыя, урачы хадзілі спакойна па двары i на яе не зважалі.
Юля зайшла ў бальніцу, патапталася. Убачыла маладую прыгожую дзяўчыну, якая сядзела за сталом i пісала,
— Добры дзень! — нясмела павіталася Юля.— Выбачайце, скажыце, як мне ўбачыць Генадзя Матусевіча?
— З якой палаты? — спытала дзяжурная.
— Я здалёку прыехала, не ведаю, — адказала Юля.
— Як прозвішча хворага?
Юля паўтарыла.
— А, ведаю, — ажывілася сястра, палажыла ручку, — гэта шафёр той.
— Скажыце, што з ім? — падалася да яе Юля.
— Не бойцеся, нічога страшнага, — заспакоіла яе дзяўчына, — звычайны пералом нагі.
— А я абы-што думала, — сказала Юля, села i выцерла лоб хустачкаю.— Ну, дзякуй богу, што добра ўсё.
— Вылечым вашага мужа, — прамовіла сястра.— Ваш чалавек сумаваў толькі, што да яго ніхто не прыходзіць.
— Я не ведала...— сказала Юля i апусціла вочы.— Сяброўка толькі на днях напісала...
— Вы хочаце яго пабачыць?
— Хачу, — сказала Юля, адзела белы халат, бальнічныя тапачкі i не сваімі, як драўлянымі, нагамі пайшла ўслед за сястрой...
— Вось, — сказала сястра i піхнула нечакана дзверы. Юля зайшла ў палату, адразу ўбачыла з правага боку пакоя накрытага прасціною чалавека, які ляжаў тварам уніз.
— Матусевіч! — паклікала сястра.
Хворы i не варухнуўся.
— Спіць, — сказала дзяўчына.— Вы пасядзіце, адпачніце.
Калі сястра выйшла i зачыніла за сабою дзверы, Юля ўзяла крэсла, ціхенька паставіла яго ля ложка, села.
Генадзь павярнуўся, прасціна спаўзла з яго плячэй, i Юля ўбачыла знаёмы твар, толькі ёй здалося, што на ім з'явілася болей маршчынак. Паўглядаўшыся, яна ўбачыла на яго скронях сівую валасінку.
— Спі, Генка, — прашаптала яна, нахілілася i пацалавала мужа ў скронь.
Генадзь падняў галаву, глянуў на яе. Юля таксама глядзела на Генадзя, але паступова бачыла яго менш i менш: вочы засцілалі слёзы, яна нават сама не ведала, чаго плакала.
— Юля! — выдыхнуў Генадзь.
— Я, Генка, — сказала яна, падалася, i яны модна пацалаваліся.
— Калі ты прыехала?
— Толькі што, — прамовіла Юля.— Прыехала ў Вішнёўку, хата на замку. Сказалі суседкі, што тут ты... Напалохаў ты мяне...
— Адкуль ты ўведала?
— Суседка напісала, — сказала Юля.— Што ты зрабіў з нагою?
— Дрэвам прыціснула ў лесе. Ты адна прыехала?
— Адна. Пашкадавала Пецьку разводдзем цягаць.
— Як ён там?
— Добра. Гуляе з бабаю, а я на работу ў школу хаджу.
— Нядобра ў нас выйшла, — сказаў Генадзь.
— Пецька падрос, поўненькі такі, — Юля дастала з сумачкі здымак i падала мужу.— Усё не можа дачакацца, калі татка прыедзе i веласіпедзік прывязе.— Пасля яна не вытрымала i хліпнула: — Толькі крыўдзяць яго дзеці...
Генадзь узяў здымак, моўчкі глядзеў на свайго сына, і відаць было, як у яго калаціліся рукі. Ён пазіраў доўга, з нейкім добрым замілаваннем.
— Чаму крыўдзяць? — спытаў ён.
— Бязбацькавіч...
— Ляжаў я тут i думаў: папраўлюся, стану хадзіць — паеду да вас, трэба разабрацца... — гаварыў Генадзь, i Юля адчула, што перадумаў шмат за тэты час i ён.— А я ўжо i забыўся, які Пецька... Ляжу, успамінаю i не магу ўбачыць...
— Вялікі. Спрабуе маляваць, — усміхнулася Юля.— Ca мною ў лес ездзіць, пілуе дровы.
— Нашто ты яго мучыш?
— Сам просіцца. Кажа: «Мама, вырасту, падужэю, буду за цябе рабіць, не дазволю крыўдзіць цябе...» — Юля расказвала i расчулена плакала.— Каб не ён, то мне i цяжка было б, а так пагаворым, загуляемся — лягчэе на душы...
— А я адзін быў, — прамовіў Генадзь, i Юлі стала шкода яго, як i сына.
— Ты, Генка, i цяпер верыш таму, што гаварылі пра мяне? — спытала яна.
Генадзь пачырванеў, не ведаў, што сказаць.
— Не было нічога, — сказала Юля. Хваліўся Толя, а людзі паўтаралі яго словы, прыбольшвалі.
— Вінаваты я моцна... Не магу табе ў вочы глядзець...
— Разлюбіў ці другую маеш? — насцярожылася яна.
— Не маю я другой, — сказаў Генадзь, — але што гаварыць. На, пачытай вось, — i ён выхапіў з-пад падушкі ліст i падаў Юлі.
Читать дальше