John Ringo - Tam będą smoki

— Nie. — Herzer czuł się zafascynowany wywodem.

— Dwie dzikie krowy, jemy je teraz przy ognisku, sześć dzików, pięć saren, kupę futrzaków, trzy indyki i emu. To za mało mięsa dla trzech tysięcy ludzi, i zdecydowanie za mało skóry.

— Nie wspominając o innych rzeczach — z uśmiechem dodała Shilan.

— Tak! Słusznie! — zgodził się Augustus. — Kopyta na klej! Kości na narzędzia i nawóz! Doskonała głowizna dla ślicznej pani?

— Głowizna? — zapytała Shilan.

— Świńskie mózgi — odruchowo wyjaśnił Herzer. — Zazwyczaj podawane w sosie.

— Ble!

— Czyli potrzebujemy więcej zwierząt — stwierdził Herzer. — Wielkie Łowy.

— Tak i… — włączyła się Rachel — jest wiele osób, które przygotowują się już, żeby zostać rolnikami. Jedną z rzeczy, która znacznie ułatwia pracę na roli jest posiadanie na farmie zwierząt hodowlanych. W lasach są zdziczałe zwierzęta, więc pomysł polega na tym, żeby przy okazji i je zebrać.

— Ale, jak zauważyła moja była… — Herzer na chwilę zwiesił głos — przyjaciółka, są tam też tygrysy.

— Jasne! — potwierdził Augustus, mrugając nerwowo. — I tu się to zaczyna robić ciekawie!

— Ooo — powiedziała Shilan. — Teraz rozumiem ten komentarz o pracy dla lekarzy.

— Och, zapomnij o tygrysach. — Rachel wzruszyła ramionami, siadając tak, że jej piersi znalazły się tuż pod powierzchnią wody. Herzer bardzo starał się nie zauważać interesujących efektów fal, które powstawały od ruch jej ramion. — Są tam, ale znacznie więcej jest dzikich świń.

— Świń? — zapytała Shilan, marszcząc czoło. — I w czym problem ze świniami?

— Och, jasne. Chrum, chrum, zobacz, jaka śliczna mała świnka, kizi mizi. Różowa i milutka. Poczekaj, aż je zobaczysz.

— Och, nie widziałem ich, ale słyszałem dość — roześmiał się Herzer. — Czterysta kilo kłów i szczeciny. To będzie świetna zabawa. Na kiedy to planujemy? Wydaje mi się, że złamię sobie nogę.

— Jeśli będziesz miał złamaną nogę, wyślą cię do obdzierania ich ze skóry — poinformowała go Rachel.

— Złamana ręka?

— Dźwiganie wiader z pomyjami.

— Ugh, widziałem filmy z obdzierania ze skóry. Nie, dziękuję. Fuj!

— Powinieneś był uciec ze swoją przyjaciółką — stwierdziła Rachel.

— Z którą? — ze złośliwym uśmieszkiem zapytała Shilan.

— Przepadnij, chłopcze! — zakrzyknął Augustus. — Ile ich masz?

Herzer tylko jęknął i zsunął się niżej, aż jego głowa znalazła się pod wodą.

Daneh podniosła wzrok znad zlanego potem młodzieńca na leżance i kiwnęła głową Edmundowi i towarzyszącej mu kobiecie. Nie widziała jeszcze tej rekreacjonistki, ale od dawna znała typ. Kobieta miała około dwadzieścia kilo nadwagi, co — biorąc pod uwagę zarówno warunki aktualne, jak te sprzed Upadku — wymagało świadomej pracy, i obwieszona była srebrną biżuterią. Większość przedstawiała znaki zodiaku i inne obiekty okultystyczne, a pozostałe wykonane były z kryształów.

— Daneh, to Sharron, jest zielarką — przedstawił ją Edmund.

— Nie wydaje mi się, żeby to była dobra chwila, Edmundzie — ostro odpowiedziała Daneh, ściągając bandaż z ramienia młodzieńca i krzywiąc się na to, co zastała pod spodem. Chłopak nieszczęśliwie uderzył się toporem, a rana prawie natychmiast się zaogniła. Współcześni ludzie mieli bardzo sprawny system odpornościowy, ale jedną z jego najsłabszych stron była skóra, do której trudno się było dostać krążeniu. Teraz zainfekowany obszar przybrał już zielonobrązową barwę gangreny i jeśli nie wymyśli szybko jakiegoś sposobu na jej powstrzymanie, choroba go zabije. I to błyskawicznie.

— Gangrena — orzekła kobieta, nachylając się, wąchając i zdegustowanym ruchem potrząsając głową. — Nie ma na ziemi rośliny, która mogłaby to wyleczyć, potrzebujesz sulfamidów albo którejś cyliny.

Daneh odwróciła się i ostro spojrzała na kobietę, na co zielarką zareagowała uśmiechem.

— Nie spodziewałaś się, że będę znała takie terminy, co, pani doktor? Ale penicylina to nic więcej jak pleśń, a sulfamidy, to tylko przetworzona smoła, prawda?

— Masz coś z tego? — zapytała Daneh.

— Nie. Ale dopiero tu dotarłam — odpowiedziała zielarka. — I nie sądzę, żeby któreś się tu sprawdziło. Próbowałaś opracowywać ranę?

— Tak, ale to nas wyprzedza — burknęła, machnięciem odganiając muchę. Cholerne owady wciskały się do środka niezależnie od tego, co się zrobiło i przejawiały wyraźną tendencję do lądowania na otwartych ranach.

— Zostaw ją — powiedział nagle Edmund, gdy zamachnęła się na kolejną, która próbowała wylądować na zepsutym ciele.

— Co? — zapytały równocześnie obie kobiety, a potem spojrzały na siebie bezradnie.

— Wyjdźmy na zewnątrz — zaproponował Edmund, wskazując na dalszy koniec szpitala.

Szpital był nieduży, zaledwie jednoizbowy budynek z kilkoma pryczami i „salą operacyjną” na jednym końcu, w znacznej części składającą się ze starannie wyszlifowanego stołu i zestawu narzędzi, które przywodziły na myśl bardziej inkwizycję niż medycynę. Ale sytuacja poprawiała się. A jeśli ta zielarka faktycznie znała się na tym, co robi, mogło być jeszcze lepiej. Daneh dobrze zdawała sobie sprawę, że jej znajomość leków, ich produkcji i dozowania była czysto teoretyczna. Jeśli jednak kobieta faktycznie miała jakąś wiedzę, mogły razem stworzyć przyzwoitego lekarza ery przedindustrialnej. Pomimo protestów mężczyzny odgoniła muchę i osłoniła ranę świeżym bandażem, po czym wyszła w ślad za Edmundem.

— Co jest dobrego w muchach, Edmundzie? — zapytała ostro, gdy tylko wyszli. — Przenoszą każdą możliwą chorobę!

— Tak, to prawda — zgodził się. — A w gnijącym mięsie składają jajeczka, z których wykluwąją się larwy. A co jedzą larwy much?

Daneh namyśliła się przez chwilę, a potem potrząsnęła głową.

— Chcesz, żebym dopuściła larwy do ciała?

— Tak, martwego ciała — trochę niepewnie odpowiedział Edmund. — Słuchaj, wiem, że brzmi to okropnie. I tak naprawdę powinny to być hodowlane larwy, hoduje sieje na czystym, martwym mięsie. Ale nie mamy na to czasu, prawda?

— Nie — przyznała Daneh. — Stracimy go, jeśli tego nie powstrzymamy. Tradycyjnym podejściem byłaby wysoka amputacja, żeby wyprzedzić rozwój infekcji.

— Czy możesz szybko zrobić coś z rzeczy, o których mówiłaś? — Edmund zapytał Sharron.

— Nie — odpowiedziała. — Najpierw muszę znaleźć pleśń penicylinową, jedną z milionów odmian. Potrzebuję szalek na hodowle. Często można znaleźć pleśń tetracylinowąna starych grobach, ale tych też tutaj nie mamy.

— Pył z cmentarza? — Edmund pokręcił głową. — No cóż, larwy działają — Musimy się tylko martwić o wtórne infekcje.

— A co z… — Sharron zmarszczyła czoło. — Co ze znalezieniem garści… w czymś… i wymyciu ich?

— Fuj! — zareagowała Daneh. — Chyba wolałabym już pozwolić lądować muchom.

— Gangrena i tak jest wywoływana przez bakterie anaerobowe — stwierdził Edmund. — Trzymanie rany odsłoniętej może raczej pomóc, niż zaszkodzić.

— Czy jest jakiś sposób na doprowadzenie do niej… więcej tlenu? — zapytała Sharron.

— Nie, poza komorą hiperbaryczną — zaprzeczyła Daneh. — Albo jakimś sposobem na izolację tlenu, co wymaga wysokich ciśnień i niskich temperatur. Nawet nie jestem pewna, czy nie naruszyłoby to protokołów ciśnieniowych.