Ben Bova - Wędrowcy

Przez chwilę Stoner nie wiedział, co powiedzieć.

— Ej, Kirył — rzekł wreszcie. — Czuję to samo w stosunku do ciebie. Ale przecież to jeszcze nie koniec naszej przyjaźni. To dopiero początek.

— Mam nadzieję. — Markow westchnął. — Ale od chwili, gdy wylądujemy, ani moje, ani twoje życie nie będzie wyłącznie pod naszą kontrolą. Wydarzenia pochwycą nas i uniosą na swych barkach. I całkiem możliwe, że ja już nigdy nie będę miał szansy wyjechać z Rosji, aby odwiedzić ciebie czy któregoś innego cudzoziemca.

Stonera zaskoczyło to stwierdzenie Rosjanina.

— A ja może nigdy nie wrócę z misji spotkania — pomyślał głośno.

— Ach, nawet nie pomyślałem o tej możliwości — rzekł Markow smutniejąc.

Stoner odetchnął głęboko.

— Ale jedno mogę ci przyrzec — ciągnął Markow, nie czekając na odpowiedź.

— Cóż takiego?

— Że polecisz na spotkanie z tym statkiem. Nikt ci w tym nie przeszkodzi. Trzymaj mnie za słowo.

Stoner skinął głową i uśmiechnął się. Pomyślał sobie w głębi duszy, że Rosjanin jest wprawdzie ożywiony najlepszym zamiarami, ale nie jest w stanie dotrzymać obietnicy.

Markow odwzajemnił mu uśmiech, a jego oczy znów zaszły mgiełką. Bez słowa wstał i skierował się ku swemu fotelowi.

Stoner zwrócił się znów w stronę okna i nawet nie wiedział, kiedy zapadł w sen. Obudził go nagły przechył samolotu i hałas wysuwanego podwozia. Maszyna zatrzęsła się i położyła na skrzydło, jakby miała zaraz runąć na trawiasty teren daleko pod spodem.

W kabinie nastąpiło poruszenie. Stoner, zapinając pas bezpieczeństwa, zauważył, że Zworkin — już całkiem obudzony — z przerażeniem w oczach przywiera do poręczy fotela.

Potem samolot wyrównał lot i trzęsąc się oraz podskakując, opadał w półmroku wieczornym ku płycie lotniska. Stoner zerknął znów w okno i zamarł z wrażenia.

Tiuratam.

Na tle jasnego jeszcze nieba baza wyglądała jak nowojorski Manhattan, z tym, że zamiast drapaczy chmur, wznosiły się tu wysokie ażurowe wieże. Rusztowania ze stalowych rur i belek do utrzymania rakiet w pozycji pionowej do chwili ich odpalenia. Ciągnęły się całymi kilometrami. Jedna obok drugiej. Całe miasto wyrzutni rakietowych. Obok nich Cape Canaveral wyglądałby jak licha, podmiejska zabudowa. Skromny w swej skali i chwilowy w czasie trwania. To miasto było zbudowane, aby trwać. Jak huty Pittsburgha czy podchicagowskiego Gary, jak hektary innych instalacji przemysłowych, Tiuratam był potężnym działającym kompleksem wielkich budynków i wielkich maszyn, obsługiwanym przez pracowitych ludzi.

Ich zadaniem było wysyłanie w przestrzeń rakiet. Ich przemysł stanowiła astronautyka. Kosmodrom był portem, niby Bassra, wyjęta z „Bajek z tysiąca i jednej nocy”, niby nowoczesna Marsylia, Nowy Jork czy Szanghaj. Z tego portu wypływały statki na długich, ryczących językach ognia, udając się na kosmiczny zwiad, przywożąc ze sobą coraz to nowe skarby wiedzy.

Stoner wiedział, że któregoś dnia zaczną przywozić surowce i energię a wysoko na orbicie powstaną fabryki.

Teraz jednak statki sondowały nie oznakowane kosmiczne morza; szukały wiedzy i wytyczały szlaki satelitom, przekazującym na Ziemię informacje.

Samolot był już nisko nad lotniskiem. Wokół jednej z wyrzutni Stoner zobaczył krąg reflektorów; oświetlały srebrzystą rakietę, stojącą na pomoście w stalowym uścisku wieży startowej.

„To na pewno wyrzutnia Sojuza — pomyślał. — Tym ptakiem polecę.”

Nie zauważył, że daleko, na drugim końcu rozległego kompleksu wież i rakiet, stały obok siebie dwa olbrzymie pociski rakietowe. Były pomalowane na wojskowy, szarozielony kolor, a każdy z nich tępo zakończony głowicą megatonowej śmierci.

Religia

USPOKAJANIE OBAW PRZED KOŃCEM ŚWIATA

Rudolfo kardynał Benedetto podniósł oczy na jarzące się niebo i na jego twarzy zagościł uśmiech. Jego brązowe oczy były jasne i czujne minio morderczego tempa pracy, jakie sobie narzucił.

— Teraz już wiemy, że nie jesteśmy jedynymi stworzeniami Boga — rzekł z miękkim akcentem, typowym dla swej rodzinnej Lombardii, — Teraz, jeśli taka będzie wola Pana, nawiążemy kontakt z przybyszem z gwiazd.

Watykański sekretarz stanu, kardynał Benedetto, dzielnie stawiał czoła bardziej konserwatywnym członkom rzymskiej Kurii od owego pamiętnego, kwietniowego dnia, kiedy to świat oszołomiła wiadomość o zbliżaniu się do Ziemi gwiezdnego statku. Papieski sekretarz bronił tezy papieża, że statek „nie stanowi duchowego zagrożenia” dla dusz katolików /patrz artykuł: „Papież zabiera głos”, str. 22/.

Do Rzymu dochodziły słuchy, że miliony katolików na całym świecie ogarnia panika na myśl, iż kosmiczna wizyta może oznaczać przyjście antychrysta. Według niektórych doniesień, znajdowało to wyraz w nocnych nabożeństwach o bardzo zróżnicowanej formie — od mszy katolickich po okrutny, pogański rytuał. Z krajów Trzeciego Świata dochodziły wieści o przypadkach składania ofiar z ludzi, a nawet w amerykańskich miastach frekwencja na nabożeństwach wzrosła wielokrotnie od dnia ogłoszenia komunikatu o przybyszu z gwiazd…

Stoner siedział zgarbiony nad kartką papieru i zastanawiał się, co by tu jeszcze napisać. Nie odkładając długopisu, zaczął przebiegać oczyma tekst:

Pan Douglas Stoner

28 Rainbow Way

Palo Alto, Kalifornia 94302

Drogi Synu!

Jak się miewasz? Gdybyś się interesował prasą, przypuszczam, że wiedziałbyś już o moim przybyciu do Rosji. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, niedługo wzlecę rakietą na spotkanie z przybyszem z gwiazd. Rosjanie zapewnili nam tu miły pobyt. Jesteśmy zakwaterowani w barakach — czymś w rodzaju bursy czy internatu. Każdy z nas ma jednak osobny pokoik. Nie spędzam w nim zbyt wiele czasu.

Przez ostatnie tygodnie odbywałem bardzo intensywny trening z udziałem kosmonautów i personelu wyrzutni. Szkoda, że nie widziałeś, jak próbowali mnie wsadzić w jeden ze swoich skafandrów kosmicznych! Jestem wyższy i szczuplejszy niż większość rosyjskich kosmonautów i musieli na prędce uszyć dla mnie nowe kosmiczne ubranie. Ich medycy też mi się dali trochę we znaki. Badali mnie tak szczegółowo, jakbym to ja był tym przybyszem z gwiazd.

Wszyscy są tu dla nas bardzo mili, choć nie wolno nam samowolnie opuszczać baraków i kilku innych budynków, gdzie pracujemy. Rosjanie nie chcą, żebyśmy się włóczyli po kosmodromie. Przypuszczam, że my również postępowalibyśmy podobnie z cudzoziemcami odwiedzającymi nasz ośrodek lotów kosmicznych na Florydzie.

Jest tu ze mną dwunastu naukowców z zagranicy, a ponadto…

Stoner odłożył długopis. „Co to ma za znaczenie, kto tu ze mną jest — pomyślał. — Douglas nie będzie tym zainteresowany.”

Odsunął się wraz z krzesłem od stołu i splótł ręce z tyłu za głową.

„Czym on byłby w ogóle zainteresowany?” — pytał sam siebie. Zdał sobie sprawę, że wie bardzo niewiele o własnym synu. Chłopiec był dlań prawie jak ktoś obcy. A swoją młodszą od Douglasa córkę znał jeszcze mniej.

Z pomrukiem niezadowolenia z samego siebie, wstał zza drewnianego biurka i skierował się ku drzwiom. Szedł wolno wąskim korytarzem. Choć nie było jeszcze późno, wszystkie inne drzwi były pozamykane. Kolacja skończyła się przed godziną.

„Za to jutro będzie wielki dzień — pocieszył się w duchu. — Dzień startu w kosmos.”