Ben Bova - Wędrowcy

Podczas gdy medyk składał starannie strzykawkę i zaczął ją wypróbowywać, Stoner usiadł na swym trzeszczącym krześle i podwinął rękaw koszuli. Jo i Markow kręcili się obok niego.

Nagłe jego wzrok padł na leżący na biurku nie dokończony list do syna. Chwycił długopis i pośpiesznie dopisał:

Już muszę iść. Prawdopodobnie zobaczysz start rakiety w telewizji. Mam nadzieję, że się niedługo zobaczymy. Proszę, napisz i poproś Elly, żeby też napisała.

Całuję was oboje mocno.

Podpisał się, złożył list wpół i wsunął go do zaadresowanej uprzednio koperty.

— Czy mógłbyś mi to nadać, Kirył? — spytał, podając list Markowowi.

Markow skinął głową.

Do Stonera podszedł felczer i umoczoną w spirytusie watką zdezynfekował jego ramię tuż nad łokciem. Markow odwrócił głowę, a Stoner zaraz poszedł za jego przykładem. Uczuł jedynie lekkie ukłucie i już felczer nacierał ponownie watką jego rękę.

— Już po wszystkim — powiedziała Jo.

— Jezu, jak ja nienawidzę zastrzyków — mruknął Stoner.

Felczer uśmiechnął się do nich, a najszerzej do Jo, po czym pokiwał im przyjaźnie ręką i wyszedł. Stoner wstał i zrobił lekki przysiad dla wypróbowania mięśni nóg.

— Nic, nie ma żadnego efektu.

Wie martw się, zaraz cię weźmie — zapewnił go Markow. — Lepiej się połóż od razu do łóżka.

— Aha. Chyba to zrobię.

Marków pogłaskał swą bródkę.

— Keith… jutro będziesz od rana otoczony lekarzami, technikami i innymi…

Stoner pokiwał głową. Markow chwycił go za ramiona, a potem objął Obaj poklepali się serdecznie po plecach.

— Dobranoc — rzekł Markow i odsunął się. — Wszystkiego najlepszego przyjacielu.

— Dobranoc, Kirył.

Markow pośpiesznie opuścił pokój. Stoner odwrócił się i zobaczył, że Jo wciąż stoi między nim a łóżkiem. Wyciągnął rękę, aby zamknąć drzwi, ale nie trafił na klamkę i zatoczył się.

— Ua! — mruknął, czując, że podłoga kołysze się pod jego stopami.

— Tutaj. Pozwól, że ci pomogę — usłyszał głos Jo.

— Dam sobie radę sam.

Chwycił za klamkę, ale zamiast zamknąć drzwi, otworzył je na oścież i przywarł do nich kurczowo. Dopiero po chwili udało mu się je zamknąć. Zwrócił twarz w stronę Jo.

— To ten zastrzyk, który dostałeś — powiedziała. — Jej głos dobiegał doń jakby z oddali.

— Mikstura dla dzieci. — Spróbował strzelić palcami, ale mu nie wyszło.

Poczuł, że Jo podtrzymuje go, prostuje i prowadzi w stronę łóżka. Wydawało mu się, że wykonanie tych paru kroków trwa nieskończenie długo.

— Moja ostatnia noc na Ziemi — mruknął. — Chcę ją spędzić z tobą.

— Oczywiście — powiedziała.

Lekki jak piórko spadał gdzieś w dół. Ześlizgiwał się wolno, bez wysiłku ku łóżku, które rozciągało się zapraszająco gdzieś daleko pod nim — Moja ostatnia noc na Ziemi — powtórzył i zwalił się na łóżko. Materac jęknął i ugiął się pod jego ciężarem.

— Wiem o tym.

Stała przy nim, a on ją przyciskał. Była ciepła, a woń wiosennych kwiatów uderzała mu do głowy.

— Jesteśmy gwiezdnym pyłem — rzekł do niej.

— Powiedziałeś mi to ostatniej nocy na Kwajalein. — Jej głos był w jego uchu odległym brzęczeniem.

— Tak, pamiętam, milion lat temu.

— Zamknij oczy, Keith. Zaraz zaśniesz.

Usiadła przy nim na łóżku.

— Chcę się z tobą kochać, Jo. Chcę, żebyś ty się kochała ze mną.

Jej cichy śmiech był jak szum wiatru. Stoner nie słyszał dźwięczącej w nim nuty smutku.

— Keith, za minutę będziesz nieprzytomny.

— Nie ma mowy. Zaraz będę… — Jego słowa ucichły, a powieki opadły w dół.

Jo siedziała przy nim jeszcze przez chwilę, aż wyraz jego twarzy powiedział jej, że Stoner zapadł w głęboki, spokojny sen. Wtedy pocałowała go lekko, a on się uśmiechnął.

— Powiedz, że mnie kochasz, Keith — wyszeptała do jego śpiącego ciała.

— Powiedz mi choć raz, że mnie kochasz.

Ale on był już daleko, pogrążony w zdrowym śnie, uśmiechnięty.

Jo wstała, wygładziła strój i skierowała się ku drzwiom, ale chwytając za klamkę, obejrzała się i jeszcze raz objęła go spojrzeniem; spał spokojnie w łóżku. Dopiero wtedy otworzyła drzwi i wyszła z pokoju.

Wichita, Teksas

— Harry, chodź no tu! Walter Cronkite jest na ekranie!

— Cronkite? Myślałam, że on już nie występuje.

— Z tej okazji wystąpił. Pospiesz się!

— Poczekaj no. Poczekaj minutkę. Nastaw głośniej.

— Głuchniesz czy co? Przecież jest głośno.

— Jeśli się zamkniesz choć na chwilę, może wreszcie usłyszę głos z telewizora.

— Nie krzycz na mnie, Harry! Pierwszy raz w tym roku Walter jest na antenie, a ty się musisz kłócić.

— Nastaw trochę głośniej, proszę, i usiądź.

— … a teraz łączymy się z Rogerem Muddem w Moskwie.

— Tu Roger Mudd. Jest tu godzina trzecia nad ranem, Walterze, i miasto jest jeszcze pogrążone we śnie. Ale okna biur na Kremlu, skąd prowadzony jest podgląd startu rakiety, są jasno oświetlone…

— Czy już się zaczęło, Harry?

— Nie widzisz? Przecież jest napisane: „Bezpośrednia transmisja satelitarna”.

… a na rosyjskim kosmodromie w Tiuratamie odbywają się w świetle reflektorów ostatnie przygotowania do odpalenia rakiety nośnej.

— Czy to jest naprawdę rosyjska rakieta?

— O rany! Wygląda zupełnie jak jedna z naszych.

Maria Markowa, leżąc obok pogrążonego we śnie męża, obserwowała, jak za oknem robi się coraz jaśniej. Dniało.

Kirył, mimo brody i siwiejących włosów, wyglądał we śnie jak dziecko. Jego twarz była wolna od zmarszczek; można było dostrzec na niej jedynie delikatne fałdy, które pojawiały się w momencie śmiechu. Spał twardo z na wpół otwartymi ustami, oddychając głęboko i miarowo.

Marię natomiast oczy piekły od bezsenności. Całą noc przeleżała nie zmrużywszy oka, stężała od napięcia, zamartwiając się o przyszłość. Wiedziała, że los Amerykanina jest przesądzony. Był niczym innym, jak tylko pionkiem w toczącej się na Kremlu walce o władzę.

Skoro jednak tak było, ona i Kirył liczyli się jeszcze mniej. Mogli oboje zostać zmieceni jednym ruchem niedbałej ręki.

„Muszę go ochraniać — mówiła do siebie. — Muszę ochraniać nas oboje.”

Powoli, ostrożnie uniosła kołdrę na tyle, by wyśliznąć się z łóżka. Podłoga była zimna, lecz ledwie to sobie uświadamiała. Podeszła do okna i poczuła na swej twarzy ciepłe promienie letniego słońca.

— Mario! — dobiegł ją od strony łóżka zaspany głos męża.

Nie odpowiedziała.

— Co robisz?

Odwróciła się i zobaczyła, że on siedzi na łóżku. Jego wyblakła, zielona koszula nocna była śmiesznie podwinięta na piersi, lecz Maria nie miała w tej chwili nastroju do śmiechu.

— Obserwuję wschód słońca — powiedziała. — Jest całkiem ładny.

Markow sięgnął po leżącą na nocnym stoliku paczkę papierosów.

— Co ci jest? — spytał, zapalając papierosa. — Dlaczego wstałaś o tej skandalicznej godzinie?

Wzruszyła ramionami. Nie było sensu rozmawiać na ten temat; tylko by się zdenerwował, wszedł na swoją wyniosłą trybunę i wygłosił jakąś durną maksymę.

Markow wstał z łóżka i stanął przy oknie, obok niej.

— Nie spałaś całą noc, prawda? Masz czerwone oczy.