Catherine Coulter: Ulica Cykuty

Здесь есть возможность читать онлайн «Catherine Coulter: Ulica Cykuty» весь текст электронной книги совершенно бесплатно (целиком полную версию). В некоторых случаях присутствует краткое содержание. категория: Триллер / на польском языке. Описание произведения, (предисловие) а так же отзывы посетителей доступны на портале. Библиотека «Либ Кат» — LibCat.ru создана для любителей полистать хорошую книжку и предлагает широкий выбор жанров:

любовные романы фантастика и фэнтези приключения детективы и триллеры эротика документальные научные юмористические анекдоты о бизнесе проза детские сказки о религиии новинки православные старинные про компьютеры программирование на английском домоводство поэзия

Выбрав категорию по душе Вы сможете найти действительно стоящие книги и насладиться погружением в мир воображения, прочувствовать переживания героев или узнать для себя что-то новое, совершить внутреннее открытие. Подробная информация для ознакомления по текущему запросу представлена ниже:

Catherine Coulter Ulica Cykuty
  • Название:
    Ulica Cykuty
  • Автор:
  • Жанр:
    Триллер / на польском языке
  • Язык:
    Польский
  • Рейтинг книги:
    3 / 5
  • Ваша оценка:
    • 60
    • 1
    • 2
    • 3
    • 4
    • 5
  • Избранное:
    Добавить книгу в закладки

Ulica Cykuty: краткое содержание, описание и аннотация

Предлагаем к чтению аннотацию, описание, краткое содержание или предисловие (зависит от того, что написал сам автор книги «Ulica Cykuty»). Если вы не нашли необходимую информацию о книге — напишите в комментариях, мы постараемся отыскать её.

Becky Matlock jest u szczytu profesjonalnej kariery – pisze przemówienia dla gubernatora stanu Nowy Jork. Pewnego dnia dzwoni telefon – nieznajomy mężczyzna żąda, aby natychmiast przestała sypiać ze swoim zwierzchnikiem. Chociaż Becky nigdy z gubernatorem nie romansowała, natarczywe telefony wciąż się powtarzają. Dla uwiarygodnienia swoich gróźb anonimowy rozmówca zabija niewinną kobietę. Becky powiadamia policję, nikt jednak nie wierzy w jej wersję wydarzeń. Kiedy jej prześladowca dokonuje zamachu na gubernatora, Becky próbuje się ukryć zarówno przed nim, jak i przed policją. Wyjeżdża do Riptide – małego, portowego miasteczka, skąd pochodzi jej przyjaciel z college'u. Niestety – romantyczny zakątek położony na wybrzeżu Maine nie jest dla Becky spokojną przystanią – niebezpieczeństwo dogania ją i…

Catherine Coulter: другие книги автора


Кто написал Ulica Cykuty? Узнайте фамилию, как зовут автора книги и список всех его произведений по сериям.

Ulica Cykuty — читать онлайн бесплатно полную книгу (весь текст) целиком

Ниже представлен текст книги, разбитый по страницам. Система автоматического сохранения места последней прочитанной страницы, позволяет с удобством читать онлайн бесплатно книгу «Ulica Cykuty», без необходимости каждый раз заново искать на чём Вы остановились. Не бойтесь закрыть страницу, как только Вы зайдёте на неё снова — увидите то же место, на котором закончили чтение.

Catherine Coulter


Ulica Cykuty

Tytuł oryginalny: Riptide

Tłumacz: Maj Zuzanna

1

Nowy Jork, 15 czerwca

Becky oglądała w popołudniowym programie operę mydlaną, regularnie pojawiającą się na ekranie od czasu, kiedy była jeszcze dzieckiem. Zastanawiała się, czy ona też mogłaby mieć dziecko, które w jednym miesiącu wymagałoby przeszczepu serca, a w następnym nerki, albo męża, zdradzającego ją za każdym razem, kiedy spojrzy na niego jakaś kobieta.

Wtedy zadzwonił telefon.

Zerwała się na równe nogi, ale zaraz zatrzymała się w miejscu, nie odrywając wzroku od aparatu. Jakiś facet w telewizorze jęczał, że życie zastawia na nas pułapki. Chyba nie wiedział, co mówi.

Stała bez ruchu, nie odbierając telefonu. Zabrzmiały trzy kolejne dzwonki. Nagle uświadomiła sobie, że matka leży w stanie śpiączki w szpitalu Lenox Hill, i nie mogąc dłużej znieść tego dzwonienia, podniosła słuchawkę.

Z trudem wykrztusiła jedno słowo:

– Halo?

– Cześć, Rebecca. To ja, twój chłopak. Tak cię wystraszyłem, że boisz się odebrać telefon, prawda?

Przymknęła oczy, kiedy ten nienawistny, niski głos przeniknął ją aż do głębi, i zatrzęsła się z przerażenia. Nie było w nim ani śladu charakterystycznego dla Atlanty przeciągania samogłosek, ani ich wyraźnego akcentowania, co wskazywałoby na Nowy Jork, ani typowego dla Bostonu braku „r”. To był głos człowieka wykształconego, z gładką wymową, z wyraźną dykcją, może nawet z leciutkim brytyjskim akcentem. Stary? Młody'.' Nic wiedziała, nie potrafiła rozróżnić. Musiała być czujna. Musiała słuchać uważnie, zapamiętać, jak on mówi i co mówi. „Możesz to zrobić. Bądź czujna. Prowokuj go, żeby mówił, nigdy nie wiadomo, co mu się wymknie”. Tak jej powiedział policyjny psycholog w Albany, kiedy ten mężczyzna zaczai do niej telefonować. „Słuchaj uważnie. Nie daj się zastraszyć. Przejmij inicjatywę. Nie pozwól mu kierować rozmową”.

Becky oblizała spierzchnięte wargi. W tym tygodniu powietrze na Manhattanie było gorące i suche, co w prognozie pogody określono jako anomalię. Powtórzyła w myśli litanię pytań, starając się panować nad głosem i przejąć inicjatywę.

– Nie powiesz mi, kim jesteś? Naprawdę chciałabym to wiedzieć. Może porozmawiamy o tym, dlaczego stale do mnie telefonujesz. Zgoda?

– Rebecco, nie potrafisz wymyślić jakichś innych pytań? Przecież dzwoniłem już do ciebie kilkanaście razy. Aha, to robota psychologa, prawda? Powiedzieli ci, żeby je zadawać, żeby mnie rozkojarzyć, to wyłożę karty na stół. Przykro mi,' ale to nie zadziała.

Sama nie wierzyła, że ten fortel przyniesie jakieś rezultaty. Ten facet wiedział, co robi, wiedział też, jak to robić. Chciała błagać go, żeby zostawił ją w spokoju, ale tego nie zrobiła. Nagle się wściekła. Zbyt długo tłumiona złość przebiła się przez pokłady panicznego strachu. Ściskając słuchawkę tak mocno, że aż zbielały jej nadgarstki, wrzasnęła:

– Posłuchaj, ty nędzny kutasie! Nie jesteś moim chłopakiem, tylko durnym psycholem! Chcesz inne pytanie? Proszę bardzo.' Dlaczego nie pójdziesz do diabła? Dlaczego się nie powiesisz? Nic dzwoń do mnie więcej, ty żałosny pętaku! Telefon jest na podsłuchu, rozumiesz?! Zaraz cię dopadną!

Tym razem go zaskoczyła. Poczuła nagły przypływ adrenaliny, ale jej radość nie trwała długo. Szybko doszedł do siebie i zaczął mówić spokojnie i rozważnie:

– Ależ Rebecco, kochanie, wiesz równie dobrze jak ja, że gliniarze nie wierzą w to, że ktoś cię śledzi, że jakiś pomylony facet stale do ciebie dzwoni i chce ci napędzić stracha. Sama musiałaś założyć podsłuch, bo policja nie chciała tego zrobić. A ja nigdy nie będę rozmawiać na tyle długo, żeby te twoje przestarzałe urządzenia mogły mnie zlokalizować. Tak, Rebecco, obraziłaś mnie. I drogo za to zapłacisz.

Odłożyła słuchawkę, przyciskając ją z całej siły, jakby starała się zasklepić krwawiącą ranę, jakby to przyciskanie mogło spowodować, żeby do niej nie zadzwonił, jakby mogło go od niej oddalić. Wreszcie odeszła od telefonu. W operze mydlanej żona błagała właśnie męża, żeby jej nie opuszczał dla młodszej siostry. Wyszła na mały balkon i spojrzała na Central Park, potem obróciła się trochę w prawo, żeby popatrzeć na Metropolitan Museum. Mnóstwo ludzi, większość w szortach, głównie turyści, siedziało na schodach, czytając, śmiejąc się, rozmawiając, jedząc hot dogi z wózka Teodolpha. Niektórzy pewnie palili trawę, kradli portmonetki. W pobliżu stało dwóch policjantów na koniach; wierzchowce podrzucały głowami, jakby były zdenerwowane. Słońce paliło niemiłosiernie. Była dopiero połowa czerwca, ale nienaturalny upał nie ustępował. W mieszkaniu było o wiele chłodniej. Za zimno, przynajmniej dla niej, ale nie udało się jej przesunąć termostatu ani w górę, ani w dół.

Telefon znowu zadzwonił. Słyszała go wyraźnie przez na wpół przymknięte szklane drzwi.

Odwróciła się nagle, omal nie wypadając przez balustradę. Nie dlatego, że to było niespodziewane, nie tylko dlatego, że ten dzwonek tak bardzo kontrastował z normalnym, spokojnym wyglądem ulicy.

Zmusiła się, żeby rzucić okiem na śliczny, pastelowy pokój matki, na szklany stolik przy kanapie i stojący na nim biały telefon, który dzwonił i dzwonił.

Przeczekała jeszcze sześć dzwonków. Wiedziała, że musi go odebrać, To mógł być telefon w sprawie matki, jej bardzo chorej, umierającej matki. Oczywiście, była pewna, że to ten In et, ale to nie miało znaczenia. Czy wiedział, dlaczego nie wyłączyła telefonu? Sprawiał wrażenie, że wszystko o niej wie, nie wspomniał jednak nigdy ojej matce. Wiedziała, że nie ma wyboru. Przy dziesiątym sygnale podniosła słuchawkę.

Rebecco, chcę, żebyś znowu wyszła na balkon. Popatrz w to miejsce, gdzie stoją gliniarze na koniach. Zrób to zaraz, Rebecco.

Odłożyła słuchawkę i wróciła na balkon, nie zamykając za sobą szklanych drzwi. Spojrzała na policjantów. Nie odrywała od nich wzroku. Czuła, że zdarzy się coś okropnego, czuła to i nie mogła zrobić nic innego, tylko patrzeć i czekać. Odczekała trzy minuty. W chwili gdy była już prawie pewna, że prześladowca wypróbowuje jakieś nowe sztuczki, żeby ją sterroryzować, nastąpił głośny wybuch.

Konie cofnęły się w panice. Jeden z policjantów zleciał z siodła i wpadł w krzaki. Po chwili gęsty dym zasłonił cały widok.

Kiedy dym trochę się rozrzedził, zobaczyła, że na chodniku leży stara, bezdomna kobieta, a obok niej pogięty wózek i porozrzucane drobne przedmioty. Wokół fruwały kawałki nadpalonego papieru. Po tenisówkach tej kobiety spływało piwo imbirowe ze stłuczonej butelki. Wydawało się, że czas stanął w miejscu.

Nagle wszystko się zakotłowało i zapanował ogólny chaos. Część osób siedzących na stopniach muzeum podbiegła do ofiary.

Pierwsi znaleźli się przy niej policjanci; ten, którego zrzucił koń. wyraźnie utykał. Wrzeszczeli, wymachiwali bronią – czy chodziło im o miejsce przestępstwa, czy o nadbiegających ludzi, tego Becky nie wiedziała. Zauważyła tylko, że konie są bardzo niespokojne z powodu dymu i zapachu materiałów wybuchowych. Stała jak wmurowana, nie odrywając wzroku od tej sceny. Stara kobieta leżała bez ruchu. Becky była pewna, że ona nie żyje. Wiedziała, że ten, kto ją śledził, zdetonował bombę i zabił tę biedną kobietę. Ale dlaczego? Żeby ją jeszcze bardziej sterroryzować? Była już tak przerażona, że nie potrafiła normalnie funkcjonować. Czego jeszcze chciał? Wyjechała z Albany, opuściła sztab gubernatora beż żadnego uprzedzenia, nawet nie zadzwoniła, żeby się wytłumaczyć.

Читать дальше

Похожие книги на «Ulica Cykuty»

Представляем Вашему вниманию похожие книги на «Ulica Cykuty» списком для выбора. Мы отобрали схожую по названию и смыслу литературу в надежде предоставить читателям больше вариантов отыскать новые, интересные, ещё не прочитанные произведения.


Отзывы о книге «Ulica Cykuty»

Обсуждение, отзывы о книге «Ulica Cykuty» и просто собственные мнения читателей. Оставьте ваши комментарии, напишите, что Вы думаете о произведении, его смысле или главных героях. Укажите что конкретно понравилось, а что нет, и почему Вы так считаете.