Шата Руставелі - Дрэва вечнасці

Развітанне з Тарыэлем апаліла Аўтандзіла,
Горам сэрцы іх смылелі, кожны слёз патокі ліў;
Інды плакалі няўцешна, белы свет ім быў нямілы.
Аўтандзіл сказаў: «Атрутай свет хлуслівы напаіў!»

Быў нядоўгім шлях супольны ў Прыдона з Аўтандзілам,—
Разышліся іх дарогі — кожны ў край падаўся свой;
Іх задумы-летуценні набылі жывую сілу,—
Аўтандзіл сустрэўся хутка з Аравійскаю зямлёй.

Выйшлі ўсе арабы дружна, каб з красою царства стрэцца.
Сонца ён сваё убачыў — знік тугі зацяты боль.
З Цінацін на царскім троне, шчаслівейшы ў цэлым свеце,
Быў прыгожы венцаносец — асяняў яго сам бог!

Тры цары паміж сабою дружбу шчыра шанавалі:
Часта ладзілі сустрэчы — свой трымалі запавет;
Хто іх волі супярэчыў, грозна тых мячы каралі,
І славутымі дзяржавы іх былі на цэлы свет.

Нібы снег, людзям даброты рассыпалі ўсім пароўну:
Сірацін і ўдоў кармілі; плач жабрачы ўсюды змоўк.
Каб маглі ягняткі ў полі матак ссаць сваіх спакойна,
Жыў з авечкамі ў згодзе ў тых краях драпежны воўк.

Вось і скончана аповесць, нібы сон уяўна-зменны.
Свет пакінулі героі. Не спыніць няўмольны час.
Хоць жыццё здаецца вечным, пралятае ж вокамгненна.
Як жа мне, з Руставі месху, не стварыць пра гэта сказ?

Сонцу Грузіі — Давіду, чый свяціў праменна розум,
Хто на Захад ад Усходу шлях магутнасці праклаў,
Хто — заступнік для адданых, хто для здраднікаў — пагроза,
Склаў я песню, каб навечна ў ёй жыла яму хвала.

Толькі веліч спраў Давіда хіба ж мог я ўславіць цалкам?
І таму пра край заморскі склаў аповесць гэту я,
Пра змаганне і пра бітвы, што вяліся без канца там,
І пра віцязяў адважных, што жылі ў чужых краях.

Свет не варт людской надзеі. Цяжкі троп зямное долі.
А жыццё — адна хвіліна, што як зрэнкі бляск відна.
Не дагнаць нам прывід шчасця — лёс кіруе нашай воляй.
Той шчаслівы, хто з ім ладзіць, і не ў страх яму — труна.

Песні пеў пра Амірана наш пясняр Масэ Ханэлі,
Пра Абдул-Месію вершы на вякі Шаўтэлі склаў.
Дыларгета звонкім словам узвышаў Саргіс Тмагвелі,
Руставелі — я скрозь слёзы Тарыэля апяяў.