Уладзімір Караткевіч - Леаніды не вернуцца да Зямлі

Здесь есть возможность читать онлайн «Уладзімір Караткевіч - Леаніды не вернуцца да Зямлі» — ознакомительный отрывок электронной книги совершенно бесплатно, а после прочтения отрывка купить полную версию. В некоторых случаях можно слушать аудио, скачать через торрент в формате fb2 и присутствует краткое содержание. Город: Мiнск, Год выпуска: 2014, ISBN: 2014, Жанр: literature_20, на белорусском языке. Описание произведения, (предисловие) а так же отзывы посетителей доступны на портале библиотеки ЛибКат.

Леаніды не вернуцца да Зямлі: краткое содержание, описание и аннотация

Предлагаем к чтению аннотацию, описание, краткое содержание или предисловие (зависит от того, что написал сам автор книги «Леаніды не вернуцца да Зямлі»). Если вы не нашли необходимую информацию о книге — напишите в комментариях, мы постараемся отыскать её.

У шосты том Збору твораў Уладзіміра Караткевіча ўвайшоў раман «Леаніды не вернуцца да Зямлі», які раней выдаваўся пад назвай «Нельга забыць».

Леаніды не вернуцца да Зямлі — читать онлайн ознакомительный отрывок

Ниже представлен текст книги, разбитый по страницам. Система сохранения места последней прочитанной страницы, позволяет с удобством читать онлайн бесплатно книгу «Леаніды не вернуцца да Зямлі», без необходимости каждый раз заново искать на чём Вы остановились. Поставьте закладку, и сможете в любой момент перейти на страницу, на которой закончили чтение.

Тёмная тема
Сбросить

Интервал:

Закладка:

Сделать

Яна ўсміхнулася:

Во каб гэта раптам ён узяў ды дарогу з ракою зблытаў. І пакаціў бы, пакаціў па вадзе…

Гэтыя мілыя жаночыя глупствы – ніколі б не стаміўся слухаць іх.

– Надзвычай добра жыць, Ірына Сяргееўна, – сказаў Андрэй.

Раптам яна злёгку спахмурнела.

– Так, – і пасля паўзы дадала: – Жыць надзвычай добра. Напэўна, ніхто гэтага не разумее так, як я.

Ад гэтай лёгкай зморшчынкі між броваў, ад суму ў голасе Андрэй яшчэ больш адчуў, што моцная сувязь дружбы звязвае іх, яшчэ нядаўна зусім незнаёмых. Дружбы спакойнай, дружбы, якая гарыць роўным і цёплым агнём.

Гэта была радасць, што яны жывуць на зямлі, што часам яны бываюць поруч. I гэта было зусім не так, як з другімі, бо гэтаму не трэба было канчацца інакш… і горш.

Проста расла ў грудзях хваля ўдзячнасці: у яго да гэтай добрай спадарожніцы, а ў яе – Андрэй амаль цвёрда ведаў гэта – да яго.

Грынкевіч працягнуў ёй цыгарэты.

– Я наогул… але добра, давайце, – сказала яна.

Курылі. Дым парывамі цягнуўся ў прыспушчанае акенца.

– Рублёва будзем глядзець? – спытаў у Горавай Яніс.

– Дзеля гэтага i едзем… ды яшчэ дзеля Нерлi.

Яніс пашкроб у патыліцы:

– Адкажыце вы мне, Ірына Сяргееўна, чаго гэта на старажытных абразах твары ў святых нейкія не рускія? Не славянскія.

– А нашто гэта вам спатрэбіўся мой адказ?

– Яны візантыйскія, гэтыя твары… Грэчаскія.

– Ну дык і што?

– Можа, i мастацтва гэта не рускае. Запазычанае.

Яна ўсміхнулася куточкамі пяшчотных вуснаў:

– Не, Янiс. Гэта ўсё ж чыста наша мастацтва. А аблiччы здаюцца чужымi таму, што сам этнiчны тып рускага чалавека змянiўся за стагоддзi. Столькі прыбыло іншай крыві… Цяпер гэта часцей за ўсё чалавек сярэдняга росту, з няправільным носам, шатэн… А калісь насы былі даўгаватыя, валасы – бялявыя або рудыя… Арабскi падарожнiк, якi ўпершыню пабачыў русаў, пiсаў, што яны, увесь натоўп, станiстыя, як пальмавы гай. У iх сапраўды былi доўгiя ногi, вузкiя тулавы, гожыя кiсці рук… Цяпер старажытнаславянскi тып, бадай што, лепей за ўсё збярогся там, дзе не было татар: на поўначы, а лепей за ўсё – на Беларусi. Паглядзiце вось на нашага Андрэя: ногi доўгiя, нос праменькi, вочы вялiзныя, як на iконах.

Андрэю стала няёмка, ён быў самай дрэннай думкі пра сваю вонкавасць. У гэтым заўсёды пераконвала яго і маці.

– Вочы ў мяне, як у саламандры, пукатыя, ногi – з-пад пахаў растуць. Не трэба, Iрына Сяргееўна.

Яна засмяялася:

– Няпраўда, Андрэй. Я не хлушу. Вы сапраўды… як анёл са старажытнай іконы. Гэтым і адрозніваецеся.

Яніс паглядзеў на іх, выцягнуў папяросы і пайшоў курыць у хвост машыны, да маленькай Анкі, якая замрэяна глядзела ў акно.

Вакол Андрэя і Ірыны стварылася невялічкая «зона пустаты».

– Давядзецца мне, відаць, вам паверыць, – ціха сказаў Андрэй, – таму што гэта вы не першая кажаце мне.

– Тая, што ў «Смерці на світанні»?

– Тая.

– Яна была харошы чалавек?

– Вельмі.

– Гэта жахліва, – сказала яна, – я калісь таксама страціла вельмі блізкага чалавека. Так па-дурному прыйшла смерць…

– Амаль хлапчукі… З вінтоўкамі супраць танкаў.

Яна знобка павяла плячыма:

– А я яшчэ думала, чаго гэта вы не ажэніцеся… Па тыпу вы зусім не належыце да старых кавалераў.

– Ну, а што б вы мне параілі?

– Не жаніцеся. Мастак павінен быць незалежным. Горшыя ворагі мастаку – хатнія яго.

– А калі каханне?

– Ну, вялікае пачуццё – гэта зусім іншая справа, – сумна сказала яна. – Але такое прыходзіць рэдка… I, на жаль, не да ўсіх.

Сцежка мільгнула ў баку ад дарогі, прытульна пацягнулася кудысьці ў лес, быццам запрашаючы пайсці па ёй.

– Добрая сцежка якая, – сказаў Андрэй. – Вось так бы й пайсці па ёй, каб вялікі груз быў на тваіх плячах, а маленькі – на плячах другой.

– Адам і Ева? – прыўзняла яна зламаныя бровы. – Але ж яны пакінулі рай даўно.

– Нічога, – сказаў Андрэй, – шлях яшчэ цягнецца. I невядома яшчэ, куды ён прывядзе іх.

Галіна Іванаўна ўбачыла вузкую стужку рачулкі і паляпала ў шкло да шафёра:

– Спыніцеся, Косця. Пабудзем тут хвілін дваццаць.

– Бачыце, – сказала Горава, – вашы жаданні збываюцца.

– Толькі Евы няма, – збянтэжана сказаў Андрэй, засаромеўшыся яшчэ больш, і з нейкай ненатуральнай фацэтнасцю прыбавіў: – Прысутнасць Еў робіць норавы больш мяккімі і высакароднымі.

Яна засмяялася:

– Божа, як велягурыста! Нельга ж дазволіць, каб чалавек, ды яшчэ паэт, гібеў у жорсткім і невысакародным стане.

…Аўтобус спыніўся. Хлопцы і дзяўчаты рассыпаліся па беразе. Хто смяяўся, хто спяваў, хто проста шпурляў у ваду каменне.

Читать дальше
Тёмная тема
Сбросить

Интервал:

Закладка:

Сделать

Похожие книги на «Леаніды не вернуцца да Зямлі»

Представляем Вашему вниманию похожие книги на «Леаніды не вернуцца да Зямлі» списком для выбора. Мы отобрали схожую по названию и смыслу литературу в надежде предоставить читателям больше вариантов отыскать новые, интересные, ещё непрочитанные произведения.


libcat.ru: книга без обложки
Уладзімір Караткевіч
libcat.ru: книга без обложки
Уладзімір Караткевіч
Уладзімір Караткевіч - Зямля пад белымі крыламі
Уладзімір Караткевіч
Уладзімір Караткевіч - Эсэ
Уладзімір Караткевіч
Уладзімір Караткевіч - Нямоглы бацька
Уладзімір Караткевіч
Уладзімір Караткевіч - Вужыная каралева
Уладзімір Караткевіч
Уладзімір Караткевіч - Млын на Сініх Вірах
Уладзімір Караткевіч
libcat.ru: книга без обложки
Уладзімір Караткевіч
libcat.ru: книга без обложки
Уладзімір Караткевіч
Отзывы о книге «Леаніды не вернуцца да Зямлі»

Обсуждение, отзывы о книге «Леаніды не вернуцца да Зямлі» и просто собственные мнения читателей. Оставьте ваши комментарии, напишите, что Вы думаете о произведении, его смысле или главных героях. Укажите что конкретно понравилось, а что нет, и почему Вы так считаете.

x