Ben Bova - Wędrowcy

— Potrzebny byłby system do odbioru sygnałów laserowych — odparł Thompson.

— A to wymaga czasu i pieniędzy — dodał McDermott.

— Ale przecież oni mają na Maui system do odbioru takich sygnałów, prawda, Jeff? — przypomniał Thompsonowi Stoner. — Używają tego lasera do śledzenia satelitów.

„Urodzony siewca zamętu” — powtarzał sobie w duchu McDermott. Głośno jednak powiedział:

— Otrzymujemy dobre dane na temat kształtu i rozmiarów tego obiektu z odbić radarowych, prawda?

Thompson zerknął na Zworkina, który siedział naprzeciw niego po drugiej stronie stołu.

— Niech pan mówi — rzekł Rosjanin i zrobił zachęcający gest obiema rękami.

Płowowłosy Thompson odsunął nieco swe krzesło od stołu i nacisną guzik projektora.

— Tak, jak powiedział Keith — zaczął — używamy częstotliwości łącznościowych również w roli radaru: odbieramy potem odbite od statku echo. Wyniki, jakie dotąd otrzymaliśmy są… dość zagadkowe.

Na ekranie pojawiło się nowe przeźrocze. Przedstawiało owalny, zbliżony kształtem do jajka obiekt. W jego środku znajdował się inny owal, ale bardzo wydłużony, przypominający grube cygaro.

— Co to, u diabła, jest? — mruknął McDermott.

— Nasz gość z kosmosu — odparł Thompson. — Na niskich częstotliwościach obiekt wygląda jak rozmyte, dość nieregularne jajko. Pewne dane przemawiają za tym, że ten kształt pulsuje, ale może to być wina aparatury. Właśnie to sprawdzamy. W każdym razie, te pulsacje, jeśli istotnie występują, nie mają regularnego przebiegu. Wydaje mi się, że to raczej muszą być jakieś szumy naszej aparatury.

— Ale obiekt jest rozmyty, a nie stały — odezwał się Cavendish.

— Oczywiście.

— Coś, jak obłok plazmy — rzekł McDermott.

— To jest obłok plazmy — skorygował go Thompson. — Zjonizowany gaz, który odbija fale radiowe o niskiej częstotliwości.

— Jak duży jest ten obłok?

— Och, około stu, stu dwudziestu metrów średnicy. Mniej więcej tak długi jak boisko rugby.

— A to cygaro w środku?

— Daje takie odbicie jak ciało stałe, ale na wyższych częstotliwościach.

Ma rozmiary mniej więcej dwadzieścia na pięć metrów. Widmo odbicia, jak od metalu — według wstępnej analizy. Albo jak od skały o dużej zawartości metalu. Wygląda na to, że jest dość gładki.

— To mi wygląda na kometę — powiedział znów McDermott.

— Nie ma ogona — zauważył Thompson.

— A jak wyglądają zdjęcia z Wielkiego Oka?

Thompson zwrócił się ku Stonerowi.

— Czy można zgasić lampy na suficie? — zawołał Stoner dość głośno, aby mógł go usłyszeć operator projektora w sąsiednim pokoju.

„On zawsze musi się czymś wyróżniać” — mruczał McDermott do siebie.

Tymczasem Stoner wyświetlił przeźrocze przedstawiające słabo widoczną, rozmytą plamkę świetlną na czarnym tle. Wstał z krzesła i podszedł do sięgającego sufitu ekranu.

— Niewiele widać ze struktury…

— Wygląda jak cholerna kometa — powtórzył McDermott głośno swoje poprzednie orzeczenie.

Stoner zacisnął zęby, po czym rzekł:

— Istnieje pewien stary, astronomiczny trick. Jeff, mógłbyś wyświetlić moje następne przeźrocze?

Na ekranie pojawiło się to samo przeźrocze, ale tym razem w negatywie. Tło było teraz szarawobiałe, zaś obiekt — rozmytym, ciemnoszarym punktem.

— Na tym negatywowym zdjęciu widać trochę szczegółów struktury wewnętrznej — rzekł Stoner. — Zwłaszcza jeśli się popatrzy trochę z boku, można wyraźnie dostrzec kształt cygara, który wyszedł z pomiarów radarowych.

— Z czego składa się obłok wokół tego cygara? — zapytał Zworkin.

— Jak dotąd, analiza widmowa nie ujawniła jego składu — mówił Stoner.

Obłok odbija światło słoneczne tak, jakby był niemal doskonałym zwierciadłem.

— Rozmyte, pulsujące zwierciadło — mruczał pod nosem Cavendish.

Stoner wrócił na swoje miejsce i wyłączył projektor. Ekran na ścianie ściemniał, a na suficie zapaliły się znów świetlówki.

— To jest zagadka — powiedział Zworkin.

— To jest po prostu kometa — upierał się McDermott.

— Za małe, jak na kometę…

— No to odłamek komety — rzekł Wielki Mac. — Siedzimy tu i myślimy, że obserwujemy pozaziemski statek, a to jest zwykły okruch kometarny.

Markow potrząsnął przecząco głową.

— Nie mogę w to uwierzyć — rzekł.

— No to proszę mu się przyjrzeć — zagrzmiał McDermott. — To jest kula gazu, która otacza jądro z metalicznej skały.

— To nie zachowuje się jak kometa — zauważył Stoner. — Nie ma ogon Jest zbyt małe. Nie ma widma kometarnego.

— Bo to jest anomalny fragment — mówił McDermott. — Pozostałość po większej komecie. Pamięta pan kometę Kohoutka w roku 1973? Miała być „kometą, stulecia”, a na dobrą sprawę nie rozwinęła nawet porządnego ogona. To jest zwykły odłamek skalny w otoczce gazów. Gonimy za rajskim ptakiem, a to jest wrona.

— Nie zgadzam się z tym — rzekł Zworkin. — A nawet jeśli ma pan rację, profesorze, musimy dokładnie zbadać ten obiekt. Jeśli nawet jest naturalny, może nam wiele powiedzieć na temat powstania układu słonecznego.

— Trochę to za mało, żeby uzasadnić wydatkowanie tak ogromnych sum i angażowanie tylu utalentowanych ludzi — odparł McDermott.

— To nie jest kometa! — wybuchnął Stoner. — Żadna kometa nie rozwinęła nigdy otoczki gazów, które odbijałyby światło słoneczne, jak doskonałe zwierciadło! Żadna kometa nie zmieniła kursu tak gwałtownie podczas przelotu obok Jowisza.

McDermott wzruszył ramionami.

— Zmiana kursu była pewnie spowodowana ujściem gazu z wnętrza tego fragmentu. Zgodnie z zasadą akcji-reakcji nadało mu to dodatkową prędkość i skierowało go na kurs ku Ziemi. Dlaczego od razu wyciągać wniosek, że była to celowa zmiana kursu?

Thompson pochylił się do Stonera i coś powiedział, a ten pokiwał głową.

— Ten obiekt nie leci wcale prosto ku Ziemi — ciągnął McDermott. — Minie nas w odległości cztery razy większej niż stąd do Księżyca, czy nie tak, Stoner?

— O ile znów nie zmieni kursu.

— I nie wyląduje na murawie przed Białym Domem — rzekł szyderczo Wielki Mac. — Może się założymy?

— A co było z tymi pulsacjami z Jowisza? Co je wywołało?

— To był zbieg okoliczności. — McDermott machnął lekceważąco ręką. — Sygnały z Jowisza były zjawiskiem czysto naturalnym, a że akurat w tym czasie Wielkie Oko sfotografowało w pobliżu planety fragment kometarny, od razu wszyscy myślą, że to statek pozaziemski.

Stoner opadł ciężko na oparcie swego krzesła i spiorunował wzrokiem Wielkiego Maca. A tymczasem McDermott rozejrzał się spokojnie po sali, jak gdyby szukając następnego adwersarza, który ośmieliłby się zakwestionować jego wnioski. Widząc, że wszyscy milczą, rzekł:

— To, co powiedziałem, nie oznacza oczywiście, że zamierzam już teraz zawiadomić Waszyngton, iż obiekt jest pochodzenia naturalnego. Na to jeszcze za wcześnie. Mimo wszystko możemy się mylić, a projekt „Jupiter” mógłby w konsekwencji zostać wstrzymany.

Markow zabębnił palcami po stole.

— Jeśli nawet jest minimalna szansa — rzekł — że ten obiekt to wytwór innej cywilizacji, porzucenie projektu byłoby kryminalnym zaniedbaniem. Nawet jeśli ta szansa jest niemal równa zeru, dlaczego rezygnować, jeśli za kilka tygodni, najwyżej miesięcy, będziemy definitywnie wiedzieli, z czym mamy do czynienia. Dlaczegóż nie mielibyśmy kontynuować badań za pomocą wszystkich dostępnych środków w nadziei, że to jednak jest inteligentna istota i że odpowie na nasze sygnały? Gdybyśmy teraz zaniechali dalszych badań, obiekt przeleciałby obok nas i stracilibyśmy szansę porozumienia się z pozaziemską cywilizacją. To byłoby zbrodnicze!