Walter Williams - Rozpad

Obrzydliwa substancja iarogiit, tania i wszędzie dostępna. Ulubiona wódka najpoważniejszych alkoholików we flocie, Wszystkich nieokrzesanych, starych przygiętych z podkrążonymi oczyma, poobcieranymi knykciami i popękanymi żyłkami w nosie. Kiedy Sulę wyznaczono do statkowej żandarmerii, zgarniała takie typy z lokalnych więzień i pędziła z powrotem na ich statki, by tam wymierzono im karę.

Jeśli mam pić, myślała Sula, nie ma sensu zaczynać ostrożnej jazdy od wybornych win i słodkich likierów. Potrzebny był jej rynsztok, a iarogiit właśnie mógł ją tam zabrać.

Pieśniarka derivoo wydała głośny lament bólu, który przeszedł w łkanie. Mężczyzna, ojciec jej dzieci, odszedł. Pieśniarka uniosła dłoń, palce jakby zwinięte wokół rękojeści sztyletu. Rozważała, czy nie poderżnąć dzieciom gardeł, by sprawić mężowi cierpienie.

Sula odstawiła kieliszek na stół. Wódka zadygotała, liżąc brzegi kieliszka, jakby chciała z niego uciec. Niewidzialny sztylet zdawał się błyszczeć w powietrzu.

Martinez grał w podwójną grę — Sula zobaczyła to z doskonałą jasnością. Zawsze trzymał Terzę w rezerwie, a kiedy Sula się zawahała, od razu przełączył się na swój plan rezerwowy.

Zastanawiała się jednak, postukując palcem w marmurowy blat, o co naprawdę chodziło Martinezowi? Może jego ojciec po ślubie podwyższyłby mu kieszonkowe? Może istniało jakieś lukratywne stanowisko, dostępne jedynie dla żonatych oficerów?

Jakakolwiek byłaby przyczyna, nie mogło chodzić o pieniądze, prestiż czy poparcie we flocie, w takim bowiem wypadku Martinez traktowałby Terzę jako swój pierwszy, a nie drugi wybór. Musiała istnieć jakaś przyczyna, że zwrócił się do Suli jako pierwszej.

I wtedy wpadło jej do głowy, że jedyna przyczyna to wstrętna gierka — Martinez po prostu bawił się uczuciami kobiet. Wiele miesięcy temu kadeci opowiadali o jego sukcesach miłosnych; czy możliwe, że ktoś jest uwodzicielem i nie pogardza obiektem uwodzenia? Może Martinez igrał z Sulą dla zabawy? Przecież to Sula wznowiła kontakt z Martinezem po miesiącach separacji i teraz zastanawiała się, czy Martinez nie potraktował tego jako okazji do uwiedzenia jednej kobiety podczas spokojnych zalotów do innej.

Muzyka zabrzmiała teraz stanowczo; Sula przeniosła wzrok na scenę. Chwila decyzji nadeszła. Pieśniarka opuściła sztylet, dłonie jej drżały. W oczach skrzyły się łzy. Wargi pieściły imiona dzieci.

Potem pieśniarka zawołała imię mężczyzny, a sztylet znowu zabłysnął wysoko przy akompaniamencie następnych dźwięków.

A może, pomyślała Sula, Terza też w to grała. Terza widywała Sulę w towarzystwie, powiedziała, że Sulę podziwia. Czy w tamtym czasie wiedziała już o negocjacjach w sprawie ślubu z Martinezem? A może nawet zainicjowała te negocjacje?

Dłoń Suli na stole zwinęła się w pięść, kostki palców zbielały. Napięcie w jej ręce wywołało drżenie płynu w kieliszku. Przypuśćmy, pomyślała, że to wszystko wina Terzy.

W mózgu Suli uformowała się wizja przepysznego łoża, satynowych prześcieradeł, splecionych rąk i nóg oświetlonych świecami. Przez chwilę widziała siebie, jak wyłamuje drzwi i dokonuje masakry…

Ze sceny zabrzmiał następny akord, pieśniarka derivoo opuściła drżącą dłoń i wbiła sobie w brzuch wyimaginowany sztylet. Krzyknęła, potknęła się i umarła, śpiewając, z imieniem mężczyzny na wargach.

Wybuchły oklaski. Artystka się kłaniała. Istnieje różnica między prawdą i melodramatem, myślała Sula, a pieśniarka ją przekroczyła.

Sula też.

Podniosła chłodny kieliszek do ust, przez chwilę wciągała ostry zapach, potem trzasnęła kieliszkiem o blat. Ciecz oblała jej palce.

Sula wstała, zostawiła pieniądze na stole i wyszła w noc.

O tym, że Konwokacja miała Wormholem Dwa udać się na Zarafan, zdecydował przypadek: bieżące położenie Zanshaa na orbicie sprawiło, że obecnie wormhol Zanshaa Dwa był najbliższym z ośmiu wormholi Zanshaa i dlatego wykorzystanie go zwiększało prawdopodobieństwo, że gdy nadciągną Naksydzi, Konwokacji nie będzie już w układzie.

Jednak Zarafan znajdował się tylko o dziesięć dni ostrego przyśpieszania od Zanshaa, zbyt blisko, by zapewnić Konwokacji bezpieczeństwo. Siły ekspedycyjne Naksydów mogły po prostu polecieć w tę stronę. I właśnie wtedy lord Chen w pełni zasłużył sobie na każdego septyla, którego zapłaciła mu rodzina Martinezów. Stanął przed Wspólnym Komitetem Ewakuacyjnym (w którego skład wchodził Zarząd Floty) i po prostu złożył wniosek, żeby Konwokacja nie zatrzymywała się w Zarafanie, tylko leciała dalej, aż do Laredo.

Laredo znajdowało się w odległości trzech miesięcy przy rozsądnie wygodnym przyśpieszeniu, wetknięte w nieznany kąt imperium. Poszukując Konwokacji, Naksydzi mieli do wyboru mnóstwo bardziej perspektywicznych, z ich punktu widzenia, miejsc. Gdyby natomiast Naksydzi ruszyli w kierunku właściwym, musieliby temu poświęcić sporo zasobów, Konwokacja zostałaby ostrzeżona odpowiednio wcześnie, a flota miałaby czas na zablokowanie postępów przeciwnika.

W dodatku mała eskadra fregat, budowana obecnie w stoczniach Laredo przez lorda Martineza, powinna zostać już wtedy ukończona i gotowa do wsparcia ochrony Konwokacji. Konwokacja będzie się wycofywać w kierunku swej odsieczy.

Wniosek lorda Chena został przyjęty przez komisję. Lordowie Said i Tork nalegali na zachowanie tajemnicy, nawet przed innymi członkami Konwokacji; lady Seekin zasugerowała nawet, żeby rozsiewać fałszywe pogłoski na temat celu podróży.

I tak następnego dnia w Konwokacji niespodziewanie poddano pod głosowanie projekt ewakuacji w miejsce trzymane w sekrecie nawet przed samymi konwokatami. Towarzyszyły temu utyskiwania, ale pogłoska, że Konwokacja ma się zebrać na Esley, planecie o spektakularnym krajobrazie i z luksusowymi uzdrowiskami, pogodziła lordów konwokatów z ich zbiorowym wygnaniem.

Przynaglona przez lorda Saida Konwokacja przegłosowała ewakuację za trzy dni i uchwaliła, że każdy konwokat, który pozostanie, będzie ogłoszony zdrajcą. Każdy mógł zabrać dwóch służących lub członków rodziny, a reszta domowników będzie musiała sobie znaleźć własny transport.

Na Esley. Albo na Harzapid, kwaterę główną Czwartej Floty. Nagle pojawiły się aż dwie pogłoski.

Lord Chen na szczęście nie musiał się martwić, że w całym tym zamieszaniu zgubi córkę. Terza miała polecieć samodzielnie na Laredo, na jachcie rodzinnym lorda Martineza, nieświadoma faktu, że jej ojciec prawdopodobnie przybędzie tam przed nią.

Właśnie w dniu poprzedzającym odlot, podczas debaty na temat finansów, lord Chen odniósł triumf osobisty. Ewakuacja Zanshaa oznaczała, że wojna nie skończy się szybko jedną wielką bitwą, która zmiażdży Naksydów i przywróci porządek w całym imperium. Przeciwnie, wojna będzie się ciągnąć, a wraz z nią problem pozyskiwania funduszów, niezbędnych do jej prowadzenia. Dotychczas imperium funkcjonowało dzięki serii wydatków specjalnych, opartych na rezerwach walutowych i dodatkowych emisjach obligacji. Ale rezerw już nie było, cena obligacji załamała się po podaniu nowin z Magarii do wiadomości publicznej i obecnie rząd po prostu drukował pieniądze, by z dnia na dzień sprostać zobowiązaniom. Nie spodziewano się żadnych dochodów z jednej trzeciej imperium, opanowanej przez Naksydów.

Inflacja osiągała poziom niemal dwucyfrowy. Kiedy imperium zostanie poinformowane, że rząd uciekł z Zanshaa, kto wtedy przyjmie jego walutę? Obligacje byłyby wówczas warte więcej jako papier na tapety niż jako papier rynkowy.