Albert Baantjer - De Cock en de moord in extase
Здесь есть возможность читать онлайн «Albert Baantjer - De Cock en de moord in extase» весь текст электронной книги совершенно бесплатно (целиком полную версию без сокращений). В некоторых случаях можно слушать аудио, скачать через торрент в формате fb2 и присутствует краткое содержание. Город: Baarn, Год выпуска: 2003, ISBN: 2003, Издательство: De Fontein, Жанр: Детектив, на нидерландском языке. Описание произведения, (предисловие) а так же отзывы посетителей доступны на портале библиотеки ЛибКат.
- Название:De Cock en de moord in extase
- Автор:
- Издательство:De Fontein
- Жанр:
- Год:2003
- Город:Baarn
- ISBN:978-90-261-0170-8
- Рейтинг книги:4 / 5. Голосов: 1
-
Избранное:Добавить в избранное
- Отзывы:
-
Ваша оценка:
- 80
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
De Cock en de moord in extase: краткое содержание, описание и аннотация
Предлагаем к чтению аннотацию, описание, краткое содержание или предисловие (зависит от того, что написал сам автор книги «De Cock en de moord in extase»). Если вы не нашли необходимую информацию о книге — напишите в комментариях, мы постараемся отыскать её.
De Cock en de moord in extase — читать онлайн бесплатно полную книгу (весь текст) целиком
Ниже представлен текст книги, разбитый по страницам. Система сохранения места последней прочитанной страницы, позволяет с удобством читать онлайн бесплатно книгу «De Cock en de moord in extase», без необходимости каждый раз заново искать на чём Вы остановились. Поставьте закладку, и сможете в любой момент перейти на страницу, на которой закончили чтение.
Интервал:
Закладка:
‘Misschien toch Peter Shot. Misschien was het plan wel van hem afkomstig en heeft men voor de uitvoering een ander genomen toen bleek dat Peter Shot daartoe lichamelijk niet meer in staat was.’
De Cock schudde wrevelig zijn hoofd.
‘Als Peter Shot werkelijk bij de overval was betrokken, dan had Monique van het Veer ons nooit zijn naam genoemd.’
Vledder reageerde verrast.
‘Ze noemde toch ook,’ riep hij verontwaardigd, ‘de naam van Richard van Slooten.’
De Cock kneep zijn lippen samen.
‘Zeker, maar wel op een moment,’ sprak hij bitter, ‘dat zij wist dat Richard van Slooten met twee kogels in zijn nek dood op een bospad bij Doldersum lag.’
Vledder keek hem verbijsterd aan.
‘Wat?’
Marijn Stoops kwam dreunend de recherchekamer binnen en liep naar het bureau van De Cock.
‘Ik heb gisteravond aan die griet in Duivendrecht die foto’s laten zien.’
‘Monique van het Veer.’
Marijn Stoops knikte.
‘Wat een meid… wat een kapsones… als ik per jaar verdiende wat die zich per uur verbeeldt, dan had ik een knap salaris.’
De Cock lachte.
‘Hoe reageerde ze?’
Marijn Stoops gebaarde wat nonchalant.
‘Ze leek me een tikkeltje nerveus. Maar dat zegt niets. Dat wordt mijn vrouw ook als je die een stelletje foto’s van een dooie vent onder haar fraaie neus schuift.’ Hij trok uit de rechterzijzak van zijn colbert een bruine envelop met foto’s en wierp die op het bureau van De Cock. ‘Dat is Peter Shot.’
‘Dat zei ze?’
‘Ja.’
‘Meer niet?’
Marijn Stoops grijnsde onder zijn snor.
‘Ik ben blij dat die viezerik zich eindelijk heeft doodgespoten.’
‘Had je haar verteld dat hij een overdosis had gekregen?’
Marijn Stoops schudde resoluut zijn hoofd.
‘Ik heb haar alleen die foto’s laten zien en gevraagd of ze die man kende.’
‘Ze vroeg dus niet hoe hij om het leven was gekomen?’
Marijn Stoops frunnikte aan zijn snor.
‘Nee… gek… het leek alsof ze dat al wist.’
Vledder stuurde de politiewagen behendig door het drukke verkeer van de oude binnenstad. De Cock zat met het schilderij op zijn schoot naast hem. Opnieuw genoot hij van de speelse lijnen en de tintelende kleuren… de witte open blouse met pofmouwen, rouches en volanten… een uitbundige roos met fleurige linten… een wijde korenbloemenblauwe rok met randen vol kleurrijk borduursel…
‘Peter Karstens,’ sprak hij bewonderend, ‘is een groot kunstenaar.’
Vledder blikte opzij.
‘Wat verwacht je van dat schilderij?’
Het klonk schamper.
De Cock reageerde niet direct.
‘De vraag waarom de moordenaar die pop uit het kamertje van mevrouw Van Slooten wegnam, heeft mij nooit losgelaten. Het was volgens mij een fout.’
Vledder trok zijn wenkbrauwen op.
‘Waarom?’
De Cock hield het schilderij met beide handen iets omhoog.
‘Hij was te zorgvuldig.’
‘Dat begrijp ik niet.’
De Cock zakte wat onderuit.
‘Ik denk,’ sprak hij traag, ‘dat de moordenaar bang is geweest dat de pop een spoor kon vormen in zijn richting. Maar als hij die pop gewoon op het dressoirtje had laten staan, dan had ik er nooit enige betekenis aan gehecht. Het is niets bijzonders. In veel woningen zie je poppen in klederdracht staan.’
Vledder vond een parkeerplaatsje bij het bronzen beeldje, voorstellende een baldadig straatjochie, dat door de Amsterdammers vertederend het Lieverdje werd genoemd.
Ze stapten uit en liepen het Duitse reis- en informatiebureau binnen. Vanuit een kantoortje kwam een jonge vrouw naar hen toe.
De Cock tilde het schilderij op de balie.
‘Waar dragen ze dit?’
De jonge vrouw reageerde verwonderd. ‘U bedoelt die klederdracht?’
‘Ja.’
Ze maakte een onzeker gebaar.
‘Dat weet ik niet. Ik zal het aan mijn chef vragen.’
Ze liep weer naar het kantoortje en kwam terug met een kleine, wat gezette man. Hij zette zijn bril op en bekeek het schilderij aandachtig.
‘Dat is Bohemen.’
‘Is dat Duits?’
De man schudde lachend zijn hoofd. ‘Het behoorde vroeger aan Oostenrijk, maar sinds de Eerste Wereldoorlog is het een deel van Tsjecho-Slowakije.’
20
De Cock zat wat onwennig achter het stuur van de oude Volkswagen. Hij reed niet graag, maar hij had geen andere keus. Naast hem zat Peter Karstens. Op zijn knieën stond het schilderij, gewikkeld in lappen en samengebonden met een rafelig touw. Het had de grijze speurder heel wat moeite gekost om de kunstschilder te bewegen zijn medewerking te verlenen. Hij had eerst aan Smalle Lowietje gedacht, daarna aan Handige Henkie, maar beiden achtte hij voor de missie minder geschikt.
Peter Karstens mokte.
‘Als ik het aan mijn vrienden vertel, verklaren ze mij voor gek.’ De Cock keek grinnikend opzij.
‘Dan vertel je het ze niet.’
Op de Gooiseweg verhoogde De Cock de snelheid van de wagen. Duivendrecht, overdacht hij plotseling, had vanaf het begin een belangrijke rol in deze affaire gespeeld. Hij hoopte vurig dat het allemaal zou lukken. Feitelijk was het een pure gok. Hij vertrouwde op zijn mensenkennis. In de vele lange jaren dat hij het speurwerk nu al bedreef, had hij enig inzicht gekregen in de reacties van mensen in een gespannen situatie. Die kennis hoopte hij vanavond uit te buiten.
Hij had voor zijn actie van het hoofdbureau drie wagens weten los te peuteren: een Volvo, bemand met Marijn Stoops en Hans Rijpkema, de collega met wie Marijn zei het liefst samen te werken. Dan had hij een Renault 18 met Vledder en een Ford Taunus met Fred Prins. Hoewel hij er geen notie van had wat hem stond te wachten, dacht hij het met die paar ervaren mannen wel te klaren.
Hij stuurde de wagen de Duivendrechtsebrug over naar de oude Rijksstraatweg. In verboden richting reed hij links de Plataanstraat in en stopte aan de trottoirband. Hij schakelde de motor uit en draaide zich half om naar Peter Karstens.
‘Het is hier bijna pal om de hoek, het flatgebouw De Hazelaar. Ken je je tekst?’
De kunstschilder grijnsde.
‘Ik heb,’ acteerde hij spottend, ‘dit fraaie schilderij speciaal in opdracht van rechercheur De Cock van het politiebureau aan de Warmoesstraat vervaardigd en hij heeft mij bevolen het aan u te overhandigen.’
De Cock knikte goedkeurend.
‘Het klinkt wel wat stijfjes, maar ik kan niet zo gauw een betere tekst bedenken.’
Peter Karstens deed het portier open.
‘En als ze het schilderij niet aanneemt?’
De Cock glimlachte bemoedigend.
‘Ze zal nieuwsgierig zijn.’
De kunstschilder verdween met het schilderij onder zijn rechterarm. Gespannen bleef De Cock in de wagen achter. Na vijf minuten was Peter Karstens terug. Hij stapte in. Zijn ademhaling was wat in de war.
‘Ze heeft het.’
De Cock startte de wagen en reed terug naar de Gooiseweg. Hij had de kunstschilder uitdrukkelijk beloofd hem veilig thuis te brengen. Intussen zette hij de mobilofoon in de wagen aan. Hij had voor zijn actie van de Centrale Post aan het hoofdbureau een eigen frequentie bedongen.
Ze waren net aan het einde van de Wibautstraat toen de mobilofoon kraakte. Het was de stem van Vledder.
‘Monique van het Veer heeft zojuist met een pak onder haar arm het flatgebouw verlaten en loopt naar haar wagen.’
Peter Karstens keek naar De Cock en peilde de spanning op diens gezicht.
‘Je behoeft mij niet helemaal thuis te brengen, De Cock. Zet me hier maar ergens af. Ik besef dat je erbij wilt zijn.’
De grijze speurder schonk hem een dankbare blik. Hij reed bij het Waterlooplein het smalle tunneltje door, hield rechts aan en draaide voor het politiebureau IJtunnel. De kunstschilder drukte hem de hand en stapte uit.
Читать дальшеИнтервал:
Закладка:
Похожие книги на «De Cock en de moord in extase»
Представляем Вашему вниманию похожие книги на «De Cock en de moord in extase» списком для выбора. Мы отобрали схожую по названию и смыслу литературу в надежде предоставить читателям больше вариантов отыскать новые, интересные, ещё непрочитанные произведения.
Обсуждение, отзывы о книге «De Cock en de moord in extase» и просто собственные мнения читателей. Оставьте ваши комментарии, напишите, что Вы думаете о произведении, его смысле или главных героях. Укажите что конкретно понравилось, а что нет, и почему Вы так считаете.