Tess Gerritsen: Żniwo

Здесь есть возможность читать онлайн «Tess Gerritsen: Żniwo» весь текст электронной книги совершенно бесплатно (целиком полную версию). В некоторых случаях присутствует краткое содержание. категория: Триллер / на польском языке. Описание произведения, (предисловие) а так же отзывы посетителей доступны на портале. Библиотека «Либ Кат» — LibCat.ru создана для любителей полистать хорошую книжку и предлагает широкий выбор жанров:

любовные романы фантастика и фэнтези приключения детективы и триллеры эротика документальные научные юмористические анекдоты о бизнесе проза детские сказки о религиии новинки православные старинные про компьютеры программирование на английском домоводство поэзия

Выбрав категорию по душе Вы сможете найти действительно стоящие книги и насладиться погружением в мир воображения, прочувствовать переживания героев или узнать для себя что-то новое, совершить внутреннее открытие. Подробная информация для ознакомления по текущему запросу представлена ниже:

Tess Gerritsen Żniwo
  • Название:
    Żniwo
  • Автор:
  • Жанр:
    Триллер / на польском языке
  • Язык:
    Польский
  • Рейтинг книги:
    3 / 5
  • Ваша оценка:
    • 60
    • 1
    • 2
    • 3
    • 4
    • 5
  • Избранное:
    Добавить книгу в закладки

Żniwo: краткое содержание, описание и аннотация

Предлагаем к чтению аннотацию, описание, краткое содержание или предисловие (зависит от того, что написал сам автор книги «Żniwo»). Если вы не нашли необходимую информацию о книге — напишите в комментариях, мы постараемся отыскать её.

Trzymający w napięciu thriller medyczny mistrzyni tematu, głównej konkurentki Robina Cooka i Michaela Palmera. Doskonała lektura zwłaszcza dla tych, którzy mają wątpliwości co do funkcjonowania służby zdrowia… Dwie osoby gotowe do operacji i tylko jedno serce, które można przeszczepić. Gdy doktor Abby DiMatteo podejmowała decyzję, by dokonać przeszczepu u umierającego siedemnastolatka, nie przypuszczała, że wywoła tym lawinę wydarzeń. Kim jest czterdziestosześcioletnia, bogata kobieta, która, wedle przełożonych, winna była otrzymać narząd? Tego Abby nie wie. Wie jednak, że coś jest nie w porządku – jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki pojawia się drugie serce i operacja może się odbyć. Cud? To mało prawdopodobne. W wyniku podjętych decyzji, pracę traci przełożona kobiety, a sama Abby zaczyna stawiać sobie niewygodne pytania. Czy to możliwe, że narządy do transplantacji pochodzą z nie do końca legalnych źródeł? Gdzie leżą granice etyki lekarskiej? Dyrekcja nie życzy sobie rozgłosu, ale sumienie zmusza Abby do poprowadzenia prywatnego śledztwa.

Tess Gerritsen: другие книги автора


Кто написал Żniwo? Узнайте фамилию, как зовут автора книги и список всех его произведений по сериям.

Żniwo — читать онлайн бесплатно полную книгу (весь текст) целиком

Ниже представлен текст книги, разбитый по страницам. Система автоматического сохранения места последней прочитанной страницы, позволяет с удобством читать онлайн бесплатно книгу «Żniwo», без необходимости каждый раз заново искать на чём Вы остановились. Не бойтесь закрыть страницу, как только Вы зайдёте на неё снова — увидите то же место, на котором закончили чтение.

Tess Gerritsen


Żniwo

Tytuł oryginalny: Harvest

Przekład Agnieszka Jacewicz

Jakubowi,

mojemu mężowi

i najlepszemu przyjacielowi


Rozdział pierwszy

Był mały jak na swój wiek, mniejszy od innych chłopców, którzy żebrali w przejściu podziemnym w Nowym Arbacie. Miał jedenaście lat, a próbował już niemal wszystkiego. Od czterech lat palił papierosy, kradł od trzech i pół, a od dwóch robił sztuczki z kartami. Na tym ostatnim zajęciu specjalnie Jakowowi nie zależało, ale wujek Misza kazał mu to robić. Przecież musieli jakoś zdobyć pieniądze na chleb i papierosy. Jakow był najmniejszy i miał najjaśniejsze włosy ze wszystkich chłopców wujka Miszy, na niego spadała więc największa część roboty. Klienci zawsze woleli najmłodszych, jasnowłosych. Wydawało się, że nie przeszkadza im to, iż Jakow nie miał lewej ręki; większość nawet nie zauważała martwego kikuta. Byli oczarowani jego drobną figurką, jasną czupryną i śmiało patrzącymi niebieskimi oczami.

Jakow bardzo chciał wreszcie skończyć z tym zajęciem i zacząć zarabiać na utrzymanie drobnymi kradzieżami kieszonkowymi, tak jak więksi chłopcy. Codziennie rano, kiedy budził się w mieszkaniu Miszy i wieczorem tuż przed zaśnięciem, chwytał zdrową ręką za zagłówek łóżka. Wyciągał się i wyciągał, miał nadzieję, że dzięki temu urośnie chociaż o milimetr. Wujek Misza mówił mu, że to bez sensu. Jakow był mały, bo należał do tych, którym po prostu nie dane było urosnąć. Kobieta, która siedem lat temu porzuciła go w Moskwie, też była mała. Jakow ledwie ją pamiętał, niewiele pamiętał również z tego, co było, zanim trafił do miasta. Wujek Misza trochę mu opowiadał o tamtych czasach, ale Jakow wierzył tylko w część tych historii. Był mały, ale swój rozum miał.

Wrodzona nieufność sprawiała, że z niechęcią patrzył teraz na mężczyznę i kobietę, którzy przyszli omówić interesy z wujkiem Miszą i siedzieli naprzeciwko niego przy stole. Przyjechali dużym czarnym samochodem z przyciemnionymi szybami. Gregor miał na sobie garnitur, krawat i buty z prawdziwej skóry, Nadia była blondynką w kostiumie z cienkiej wełny, w ręku trzymała walizkę z okuciami. Nie była Rosjanką – co do tego nikt nie miał żadnych wątpliwości. Mówiła po rosyjsku płynnie, ale z wyraźnym obcym akcentem. Mogła być Amerykanką albo Angielką.

Gdy mężczyźni obgadywali interesy przy butelce wódki, ona rozglądała się po mieszkaniu. Były tam wojskowe prycze, ustawione rzędem pod ścianą, ze stertą brudnej pościeli. W końcu spojrzała na chłopców stojących w milczeniu blisko siebie. Jasnoszarymi oczami uważnie przyglądała się każdemu z osobna: najstarszemu, piętnastoletniemu Piotrowi, potem trzynastoletniemu Stiepanowi i dziesięcioletniemu Aleksiejowi. W końcu spojrzała na Jakowa. Był przyzwyczajony, że dorośli często mu się przyglądają, więc spokojnie stał i patrzył na Nadię. Zwykle dorośli ignorowali pozostałych chłopców. Ale tym razem większe zainteresowanie wzbudził chudy i pryszczaty Piotr.

– Postępuje pan właściwie, Michaile Iwanisewiczu – powiedziała Nadia do Miszy. – Dzieci nie mają tu żadnej przyszłości. My damy im szansę! – Uśmiechnęła się do chłopców.

Niezbyt bystry Stiepan odwzajemnił uśmiech jak zakochany idiota.

– Ale oni nie znają angielskiego – powiedział wujek Misza. – Najwyżej kilka słów.

– Dzieci szybko się uczą. Nie mają z tym żadnych trudności.

– Będą musiały mieć trochę czasu na naukę języka. Jedzenie…

– Nasza agencja ma doświadczenie w przystosowaniu dzieci do nowego środowiska. Pracujemy z mnóstwem dzieci z Rosji. Przeważnie są to sieroty, tak jak oni. Jakiś czas spędzą w specjalnej szkole, gdzie będą mogli przyzwyczaić się do nowej sytuacji.

– A jeżeli im się nie uda? Nadia przez chwilę milczała.

– Takie przypadki również się zdarzają, choć bardzo rzadko. Najczęściej są to dzieci, które mają problemy emocjonalne – jej wzrok prześliznął się po wszystkich czterech chłopcach. – Czy martwi się pan o któregoś z nich szczególnie?

Jakow wiedział, że to on miał problemy, o których rozmawiali dorośli. To on rzadko się śmiał i nigdy nie płakał, to jego wujek Misza nazywał „małym kamiennym chłopcem”. Jakow nie wiedział, dlaczego nigdy nie płakał. Inni chłopcy, kiedy ktoś ich skrzywdził, nie kryli łez. W takich chwilach on po prostu przestawał myśleć, wyłączał się, tak jak ekran telewizora późno w nocy, kiedy kończy się program. Żadnych myśli, żadnych obrazów, nic poza uspokajającą szarością.

– To dobrzy chłopcy. Wszyscy. Wspaniali chłopcy – powiedział wujek Misza.

Jakow spojrzał na swoich kolegów. Piotr miał nazbyt wystające łuki brwiowe i zawsze pochylone w przód ramiona. Uszy Stiepana były małe i dziwnie pofałdowane. Mózg umieszczony pomiędzy nimi nie mógł być większy od orzecha włoskiego. Aleksiej ssał kciuk. A ja – pomyślał Jakow, patrząc na przedramię zakończone kikutem – ja mam tylko jedną rękę.

Dlaczego oni mówią, że jesteśmy wspaniali? Tak właśnie twierdzi wujek Misza. A kobieta przez cały czas mu potakuje. Byli najwyżej jako tako zdrowymi chłopcami.

– Nawet zęby mają zdrowe! – zauważył wujek Misza. – Żadnych dziur. A popatrzcie, jaki wysoki jest mój Piotr.

– Ten mi wygląda na niedożywionego – Gregor wskazał na Jakowa – co się stało z jego ręką?

– Taki się już urodził.

– Promieniowanie?

– Poza tym wszystko z nim w porządku. Tylko dłoni mu brakuje.

– To nie powinno stwarzać jakichkolwiek problemów – stwierdziła Nadia i wstała z krzesła. – Musimy iść, już czas.

– Tak wcześnie?

– Musimy trzymać się planu.

– Ale – ich ubrania.

– Dostaną ubrania z agencji. Lepsze niż te, które mają na sobie.

Читать дальше

Похожие книги на «Żniwo»

Представляем Вашему вниманию похожие книги на «Żniwo» списком для выбора. Мы отобрали схожую по названию и смыслу литературу в надежде предоставить читателям больше вариантов отыскать новые, интересные, ещё не прочитанные произведения.


Tess Gerritsen: Harvest
Harvest
Tess Gerritsen
Jessica Hart: Serce wie najlepiej
Serce wie najlepiej
Jessica Hart
Tess Gerritsen: Czarna loteria
Czarna loteria
Tess Gerritsen
libclub.ru: книга без обложки
libclub.ru: книга без обложки
Tess Gerritsen
Отзывы о книге «Żniwo»

Обсуждение, отзывы о книге «Żniwo» и просто собственные мнения читателей. Оставьте ваши комментарии, напишите, что Вы думаете о произведении, его смысле или главных героях. Укажите что конкретно понравилось, а что нет, и почему Вы так считаете.