Франц Сіўко - Цымант

Па настойлівасці, з якою гаварыла Нана, было зразумела: клопат жан­чына ўзяла да галавы грунтоўна і ад намеру свайго ўжо наўрад адступіцца.

“Вось і ў каго такая ўдалася ўпірыстая? Як надумаецца што - кроў з носу, а да канца задуманае давядзе”, - падумала Ала і сказала няўпэўнена ўслых:

- Хлопцам хутка ў школу, турботаў так шмат, што і хвіліны вольнай, ведаеш, не выпадае. Сюды во, да вадаспада, выбрацца ледзь-ледзь часу вымеркавалі...

- Ну, глядзі сама, як хочаш. І адна магу з’ездзіць, не такая ўжо праблема. Адно што аўтобусамі круціцца не хочацца, на сваім аўто - зусім іншы быў бы, канечне, цымус. І ямчэй яно было б, і хутчэй, і весялей у добрай кампаніі.

- Канечне, весялей. Ну, дык паглядзім, можа, яшчэ што і атрымаецца ў мяне, - пераймаючы юрлівую ўсмешку Паўла, які ўсё больш настойліва завіхаўся ў вадзе ля адной з маладзіц, сказала Ала і пачала асцярожна - бераг быў гэтым месцам занадта стромы - спускацца з тэлефонам пры вуху з пагурка да ўзножжа вадаспада. Хацела яшчэ спытаць у Наны напрыканцы размовы пра завяшчаныя Станіславам Мікалаевічам грошы, але не паспела. Пакуль мулялася ў няпэўнасці, ці не будзе такое пытанне занадта абразлівым для сястры, тая перарвала выклік.