Robert Jordan - De Naderende Storm
Здесь есть возможность читать онлайн «Robert Jordan - De Naderende Storm» весь текст электронной книги совершенно бесплатно (целиком полную версию без сокращений). В некоторых случаях можно слушать аудио, скачать через торрент в формате fb2 и присутствует краткое содержание. Жанр: Фэнтези, на нидерландском языке. Описание произведения, (предисловие) а так же отзывы посетителей доступны на портале библиотеки ЛибКат.
- Название:De Naderende Storm
- Автор:
- Жанр:
- Год:неизвестен
- ISBN:нет данных
- Рейтинг книги:5 / 5. Голосов: 1
-
Избранное:Добавить в избранное
- Отзывы:
-
Ваша оценка:
- 100
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
De Naderende Storm: краткое содержание, описание и аннотация
Предлагаем к чтению аннотацию, описание, краткое содержание или предисловие (зависит от того, что написал сам автор книги «De Naderende Storm»). Если вы не нашли необходимую информацию о книге — напишите в комментариях, мы постараемся отыскать её.
De Naderende Storm — читать онлайн бесплатно полную книгу (весь текст) целиком
Ниже представлен текст книги, разбитый по страницам. Система сохранения места последней прочитанной страницы, позволяет с удобством читать онлайн бесплатно книгу «De Naderende Storm», без необходимости каждый раз заново искать на чём Вы остановились. Поставьте закладку, и сможете в любой момент перейти на страницу, на которой закончили чтение.
Интервал:
Закладка:
Dit leken geen onderdrukte mensen. Er was geen onderstroom van wrok. De Seanchanen hadden een veel steviger greep op Ebo Dar dan Rhand had op Bandar Eban, en de mensen hier waren gelukkig, zelfs welvarend! Natuurlijk was Altara – als koninkrijk – nooit erg sterk geweest. Rhand had van zijn leermeesters geleerd dat het gezag van de Kroon zich niet ver buiten de stadsgrenzen uitstrekte. Dat gold in bepaalde mate ook voor de andere plekken die de Seanchanen hadden veroverd. Tarabon, Amadicia, de Almothvlakte. Sommige waren evenwichtiger dan Altara, andere minder, maar ze zouden allemaal blij zijn met veiligheid.
Rhand bleef staan en leunde tegen een ander wit gebouw, de winkel van een hoefsmid. Hij hief zijn stomp naar zijn hoofd en probeerde zijn gedachten op een rijtje te krijgen. Hij wilde niet onder ogen zien wat hij bijna had gedaan in de Steen. Hij wilde niet onder ogen zien wat hij had gedaan: Lucht weven en Tam tegen de grond duwen, hem bedreigen, tieren.
Rhand kon zich daar niet op richten. Hij was niet naar Ebo Dar gekomen om als een boerenjongen om zich heen te gapen. Hij was hier om zijn vijanden te vernietigen! Ze weerstonden hem en moesten worden uitgeschakeld. Voor de bestwil van alle landen. Maar als hij zoveel kracht putte via de toegangssleutel, wat voor schade zou hij dan aanrichten? Hoeveel levens zou het kosten? En zou hij dan niet alleen maar een baken vormen voor de Verzakers, zoals toen hij saidin reinigde?
Laat ze maar komen. Hij rechtte zijn rug. Hij kon ze wel aan. Het werd tijd om aan te vallen. Tijd om de Seanchanen van het land te branden. Hij zette zijn wandelstok opzij en pakte de sleutel van de lus aan zijn riem, maar hij kon zich er niet toe zetten hem uit het linnen te halen. Hij hield hem in zijn hand en staarde er een tijdje naar, en toen liep hij door en liet achteloos de stok achter. Het voelde zo vreemd om gewoon een buitenlander te zijn. De Herrezen Draak liep te midden van zijn volk, en ze herkenden hem niet. Voor hen was Rhand Altor ver weg. De Laatste Slag was ondergeschikt aan het feit of ze hun kippen naar de markt konden krijgen, of het hoesten van hun zoon zou overgaan, of ze dat nieuwe zijden vest dat ze graag wilden hebben konden kopen.
Ze zouden Rhand pas kennen als hij hen vernietigde. Het zal een genade zijn, fluisterde Lews Therin. De dood is altijd een genade. De waanzinnige klonk niet meer zo gestoord als vroeger. In feite was zijn stem opvallend veel gaan klinken als Rhands eigen stem.
Rhand bleef op een brug staan en keek naar het reusachtige witte paleis in de stad, waar het Seanchaanse hof huisde. Het was vier verdiepingen hoog, met gouden ringen onder aan de vier koepels en nog meer goud boven op de vele spitsen. De Dochter van de Negen Manen zou daarbinnen zijn. Hij kon die muren een puurheid, een volmaaktheid schenken die ze nooit hadden gekend. Dat zou het gebouw voltooien, in het laatste ogenblik voordat het in het niets verdween.
Hij pakte de toegangssleutel uit, gewoon een buitenlander die op de modderige brug stond. Na het vernietigen van het paleis zou hij snel moeten zijn.
Hij zou stralen lotsvuur afschieten om de schepen in de haven te verwoesten, en dan iets gewoners gebruiken om vuur op de stad zelf te laten regenen, paniek te zaaien. De chaos zou de reactie van zijn vijanden vertragen. Daarna zou hij naar de garnizoenen bij de stadspoorten Reizen en die vernietigen. Hij herinnerde zich vaag de verslagen van verkenners over proviandkampen in het noorden, met vele soldaten en voedsel. Die zou hij daarna vernietigen. Van daaraf zou hij door moeten gaan naar Amador, dan naar Tanchico en verder. Hij zou snel Reizen, nooit lang genoeg op één plek blijven om zich te laten vangen door de Verzakers. Een flakkerend licht van de dood, als een brandende sintel, die eerst hier opvlamde en dan weer daar. Velen zouden sterven, maar de meesten daarvan zouden Seanchanen zijn. Indringers.
Hij staarde naar de toegangssleutel. Toen greep hij saidin. De misselijkheid overspoelde hem erger dan ooit tevoren. De kracht ervan sloeg hem met een lijfelijke klap tegen de grond. Hij slaakte een kreet en merkte het amper toen hij de stenen raakte. Hij kreunde, greep de toegangssleutel vast, kromde zich eromheen. Zijn ingewanden leken in brand te staan en hij draaide zijn hoofd, rolde op zijn schouder en gaf over op de brug. Maar hij hield saidin vast. Hij had de Kracht nodig. Die heerlijke, prachtige Kracht. Zelfs de stank van zijn eigen braaksel scheen hem echter en zoeter toe door de Kracht binnen in hem.
Hij opende zijn ogen. Mensen verzamelden zich bezorgd om hem heen. Een groep Seanchaanse soldaten naderde. Dit was het ogenblik. Hij moest toeslaan. Maar hij kon het niet. De mensen keken zo bezorgd. Zo ongerust. Ze gaven om hem.
Schreeuwend van frustratie maakte Rhand een Poort, waarop de omstanders geschrokken achteruit deinsden. Hij kwam struikelend overeind en dook erdoor, kruipend op handen en knieën terwijl de Seanchaanse soldaten hun zwaarden trokken en onbekende woorden riepen.
Rhand belandde op een grote, zwart-witte stenen schijf, en de lucht om hem heen was een leegte van duisternis. De Poort sloot zich achter hem, sloot Ebo Dar buiten, en de schijf begon te bewegen. Hij zweefde door de leegte, in een vreemdsoortig omgevingslicht. Rhand rolde zich op op de schijf, wiegde de toegangssleutel en haalde diep adem.
Waarom ben ik niet sterk genoeg? Hij wist niet of het zijn eigen gedachte was of die van Lews Therin. De twee waren hetzelfde. Waarom kan ik niet doen wat ik moet doen?
De schijf bleef korte tijd bewegen, en het enige geluid in de leegte was zijn ademhaling. De schijf leek op een zegel op de kerker van de Duistere, in tweeën gedeeld met een kronkelende lijn die het zwart van het wit scheidde. Rhand lag er pal bovenop. De zwarte helft noemden ze de Drakentand. Voor de mensen stond die voor het kwaad. Vernietiging.
Maar Rhand was noodzakelijke vernietiging. Waarom had het Patroon hem zo onder druk gezet als hij niet hoefde te vernietigen? Oorspronkelijk had hij geprobeerd het doden te vermijden, maar er was weinig kans geweest dat dat zou lukken. Toen had hij zichzelf gedwongen geen vrouwen te doden. Dat was onmogelijk gebleken. Hij was vernietiging. Dat moest hij onder ogen zien. Iemand moest toch hard genoeg zijn om te doen wat nodig was? Een Poort ging open en hij kwam wankel overeind, met de toegangssleutel tegen zich aan gedrukt. Hij stapte van het draaiende platform een verlaten weiland op. De plek waar hij een keer met Callandor tegen de Seanchanen had gestreden. En had gefaald.
Hij staarde lange tijd naar die plek, in en uit ademend, en maakte toen een volgende Poort. Deze gaf toegang tot een sneeuwveld, waar een ijzige wind over hem heen raasde. Hij stapte erdoor, zijn voeten knerpend op de sneeuw, en liet de Poort dichtgaan. Hier spreidde de wereld zich voor hem uit. Waarom zijn we hier? dacht Rhand.
Omdat, antwoordde Lews, wij dit hebben gemaakt. Hier zijn we gestorven.
Hij stond op het hoogste punt van de Drakenberg, de eenzame bergtop die was verrezen op de plek waar Lews Therin drieduizend jaar geleden zelfmoord had gepleegd.
Opzij kon hij honderden voet omlaag kijken naar waar de helling van de berg overging in een ontplofte kloof. De opening was reusachtig, groter dan zij er vanaf de zijkant uitzag. Een groot rood ovaal van gloeiend, kolkend steen. Het leek wel alsof een deel van de berg ontbrak, weggescheurd, en de top nog omhoogstak maar de hele zijkant van de berg verdwenen was.
Rhand staarde in die ziedende kloof. Het leek wel de muil van een beest. De hitte beneden gloeide en asvlokken vlogen dwarrelend de lucht in. De grijsbruine hemel boven hem was bewolkt, De grond leek even ver weg, amper zichtbaar, als een lappendeken met patronen. Hier een vlek groen die een bos was. Daar een naad die een rivier was. Ten oosten zag hij een klein vlekje in de rivier, als een drijvend blad op de verre stroming. Tar Valon.
Читать дальшеИнтервал:
Закладка:
Похожие книги на «De Naderende Storm»
Представляем Вашему вниманию похожие книги на «De Naderende Storm» списком для выбора. Мы отобрали схожую по названию и смыслу литературу в надежде предоставить читателям больше вариантов отыскать новые, интересные, ещё непрочитанные произведения.
Обсуждение, отзывы о книге «De Naderende Storm» и просто собственные мнения читателей. Оставьте ваши комментарии, напишите, что Вы думаете о произведении, его смысле или главных героях. Укажите что конкретно понравилось, а что нет, и почему Вы так считаете.