John Ringo - Tam będą smoki

— Choć nikt by tego nie kwestionował — stwierdziła Sheida. — A w każdym razie nie głośno.

— Jasne, ale to nie prawo, to anarchia. U swoich podstaw każdy rząd sprowadza się do zapewnienia ludziom przestrzegania umów. McCanoc naruszył niepisaną umowę, że nie zmusza się kobiet do seksu ani nie kradnie się im odzieży przeciwdeszczowej, zwłaszcza gdy jest zimno i mokro. Ale przy zerwaniu autorytetu Rady, nie ma jak wymusić umowy. Nie jest to też spisane prawo. Przyjrzyj się niektórym modelom historycznym, wciąż masz do nich dostęp. Potem napisz konstytucję. A jeśli któryś z watażków odmówi podpisania się pod nią, cofnij mu swoje wsparcie.

— Nie jestem w stanie udzielić wielkiego wsparcia — przyznała Sheida.

— Ale w miarę upływu czasu będziesz to robić. Jesteś jedynym dostępnym źródłem energii, chyba że przejdą na stronę Paula.

— A jeśli to zrobią?

— Będziesz sobie z tym radzić wtedy — szczerze odpowiedział Edmund. — To jest wojna. Jeśli ktoś chce zostać neutralny, jego sprawa. Jeśli staną po stronie twojego wroga, staną się twoim wrogiem. Niech to też będzie jasne.

— Jednym z nich jest Rowana. Martin ustanowił się tam lokalnym przywódcą. Wprowadził… harem, tak byś to chyba nazwał. Nie byłam w stanie stwierdzić, na ile jest to dobrowolne, na ile wynika z desperacji i z przymusu. Ale wiem, że te wszystkie kobiety nie poszły na to dlatego, że jest darem Boga dla kobiet.

— A jeśli Rowana opowie się za Paulem, będziemy mieć nóż skierowany prosto w nasze plecy — podsumował w zamyśleniu Edmund. — Cóż, to nie szkodzi, do czasu, gdy będzie w stanie podjąć jakieś działania, my będziemy w stanie się obronić, jeśli do tego dojdzie. Jedną z rzeczy, które musisz wpisać w konstytucję jest to, w jaki sposób będą przyjmowane nowe grupy. W jaki sposób ustanawia się granice geograficzne, kto ma pełne prawa wyborcze, tego rodzaju rzeczy.

— Hmmm… — odezwała się Sheida z nieobecnym spojrzeniem. — Właśnie przeglądam kilka z bardziej znanych dokumentów historycznych.

— I jeszcze jedno. — Tak?

— Pierwsza konstytucja Stanów Zjednoczonych Ameryki, Druga Poprawka. Cokolwiek napiszesz, jeśli chcesz mojego poparcia dla tego, musisz mieć coś podobnego albo mocniejszego.

Uśmiechnęła się do niego i kiwnęła głową.

— Da się zrobić.

— Czy istnieje możliwość, żebyś zabrała ze sobą Harry’ego? — zapytał nagle.

— Może. Czemu?

— Cięcie, które zrobiłem mu w nodze nigdy nie wyleczy się poprawnie, o ile nie odbudują tego nanity — Edmund wzruszył ramionami. — W tym społeczeństwie stał się praktycznie kaleką. To nie dobrze, ale druga strona tego jest taka, że on ma dobre podstawy wiedzy w zakresie przedindustriałnej wojny i rządów. Gdyby mógł trafić gdzieś, gdzie nie będzie odbierany jako kaleka, albo gdyby mógł zostać naprawiony, mógłby się przydać. Ale w obecnym stanie nie potrafi ani sobie, ani nikomu innemu wiele pomóc.

— Zobaczę, czy będę w stanie zgromadzić energię na teleportację — powiedziała po chwili namysłu. — Pracujemy nad metodami wymagającymi mniej energii, ale chwilowo jesteśmy uziemieni.

— No cóż, jeśli dasz radę to zrobić, to świetnie. Jeśli nie, znajdziemy coś dla niego. Jeśli nie będzie innego wyjścia, może uczyć walki na miecze po prostu krzycząc.

— Dobrze — zgodziła się Sheida, kiwając głową. — Dziękuję za radę.

— Zawsze do usług. I naprawdę odpocznij trochę.

— Wyśpię się w grobie.

— I dokładnie tam trafisz, jeśli nie zrobisz ze sobą porządku — skomentował Edmund.

— To… zbyt wiele. Oni są o tyle potężniejsi od nas, Edmundzie. — Westchnęła i schowała twarz w dłoniach. — Nie wiem, skąd biorą całą tę energię. Zasadniczo mamy dwie więcej elektrownie niż oni, a jeszcze pobieramy energię z Kamiennych Ziem. Ale oni mają dwa lub trzy razy tyle. Nie używają jej zbyt dobrze, ale zmusza nas to do zużywania prawie każdego erga na obronę przed nimi. A tymczasem oni mogą swobodnie… — przerwała i zadrżała. — Aż trudno mi uwierzyć w niektóre z rzeczy, jakie robią.

— Ja przypuszczalnie uwierzę — cierpko stwierdził Edmund. — Ale ja głęboko wierzę w ideę grzechu pierworodnego i zepsucie duszy ludzkiej.

— Cóż, też się ku temu skłaniam — powiedziała Sheida. — Paul ma dość energii, żeby praktycznie uniemożliwić wysłanie awatara do większości kontrolowanych przez niego obszarów, ale udało się nam przemycić kilka latających jednostek zwiadowczych i to, co zobaczyliśmy, jest straszne. Zbiera wszystkich uchodźców i Przemienia wbrew ich woli.

— Nie dziwi mnie to — ponuro mruknął Edmund. — Jeśli ma dość energii.

— Ma, ale i tak w większości pobiera ją z ich ciał. Używa ludzi jako źródła energii. Czasem ich to zabija. A to, co zostaje…

— Niech zgadnę. Niska inteligencja, prymitywny wygląd, kilka podstawowych umiejętności i… hmmm… agresja. Bezmyślna agresja, prawda?

— Słyszałeś.

— Och, słyszałem plotki. Ale co więcej, znam zaangażowanych w to ludzi. To wcale nie Paul się w to bawi, to Chansa i Celine oraz do pewnego stopnia Demon.

— Czemu? — zapytała Sheida poważnie.

— Cóż, Celine od stu pięćdziesięciu lat narzekała na wymuszane przez Sieć ograniczenia medyczne i bioinżynieryjne. Chce tworzyć potwory. Czemu? Ponieważ ona lubi potwory. One są takie fajne.

— Osy, które nas zaatakowały były prawdopodobnie jej dziełem — zauważyła Sheida.

— Tak, podobnie jak te… rzeczy. Ci Przemienieni. Jeśli chodzi o Chansę, czy kiedyś zastanawiałaś się, czemu uczynił się takim wielkim? To czysty brak wiary w siebie. Zawsze chciał kontroli, nad sobą, nad otaczającymi go ludźmi. Nie wiem, co pchnęło go w tę stronę i nie uważam, żeby tak na prawdę miało to jakieś znaczenie, może ktoś go bił, gdy był dzieckiem. Wszystko jedno. Chce kontrolować wszystkich, którzy go otaczają. Chce Poddanych, nie równych sobie. Celine tworzy wspaniałą rasę niższą, nad którą będzie mógł władać, a oboje sprzedają to Paulowi jako coś „dla dobra ludzkości”.

— Masz szpiega w Radzie Sojuszu Nowego Przeznaczenia? — poważnie zapytała Sheida. — Ponieważ to dokładnie obraz, jaki udało mi się uzyskać.

— Nie, ale to dość cholernie oczywiste, jeśli zna się graczy.

— A co z Demonem?

— Ciekawe, prawda? Jak pojawił się dokładnie w idealnym momencie, kiedy wszystko zaczęło się walić — cierpko zauważył Edmund. — Naprawdę uważasz, że to przypadek?

— Myślisz, że siedział w tym od początku?

— Myślę, że siedział w tym, jeszcze zanim się to zaczęło. Trochę teraz za późno na szukanie, ale ciekawe byłoby się przekonać, jak Celine, która od początku była stuknięta, i Chansa dostali się do Rady. Demon jest stary, Sheida. Starszy niż my oboje. Tak stary jak niektóre elfy.

— Myślisz, że on to zaplanował? — zapytała. — To wszystko? Nawet on nie jest chyba tak szalony?

— Demon? Och tak, Sheida, jest. Westchnęła i zmęczona pokiwała głową.

— Przypuszczam, że masz rację. Ale gdzie nas to stawia?

— W cholernie wielkiej dziurze — przyznał Edmund. — Ale po to są łopaty. Wracaj do domu. Niech na jedną noc wszystko idzie w diabły. Ściągnij wszystkie awatary i trochę odpocznij.

— Dobrze — zgodziła się, uśmiechając się łobuzersko. — Żałuję, że mnie tu nie ma. Odpoczęłabym z tobą.