Ад мяне! Божа лiтасцiвы, ад мяне цяпер не залежала нiчога, я, здавалася, перастаў ужо дыхаць.
Доктар растлумачыў, што медыцына не мае радыкальных сродкаў, каб лячыць тую форму лейкемii, на якую пакутуе Джэнi, - гэтыя сродкi могуць аблегчыць цячэнне хваробы, замарудзiць яе наступ, але толькi не спынiць. Таму цяпер рашэнне залежала ад мяне. Пакуль лячэнне можна было на нейкi час адкласцi.
У гэты момант я думаў адно пра тое, якая ж агiдная гэтая клятая жудасць.
- Але ж ёй толькi дваццаць чатыры гады! - сказаў, не, мабыць, крыкнуў я доктару.
Доктар спачувальна кiўнуў. Ён не горш ад мяне ведаў узрост Джэнi i разумеў, як мне цяпер балюча. Урэшце я ўсвядомiў, што не магу прабыць у кабiнеце ў гэтага чалавека ўсё сваё жыццё, i папытаўся ў яго, што мне рабiць... Ён параiў мне паводзiць сябе па мажлiвасцi як звычайна, быццам нiчога i не здарылася, - як мага даўжэй. Я падзякаваў яму i выйшаў на вулiцу. Як звычайна. Быццам нiчога i не здарылася.
Усё нармалёва. Нармалёва ўсё!
18
Я пачаў думаць пра Бога.
У сама патаемныя куткi маёй свядомасцi закрадалася думка пра нейкую Вышэйшую iстоту, якая жыве дзесьцi не ўва мне. Не, мяне не апаноўвала жаданне кiнуцца на яго з кулакамi, адпомсцiць за тое, што ён збiраўся зрабiць са мною - дакладней, з Джэнi. Мае рэлiгiйныя пачуццi былi зусiм iншыя. Калi я прачынаўся ўранку, побач са мною была Джэнi. Па-ранейшаму побач. I я спадзяваўся, хоць i адчуваў пры гэтым пэўную няёмкасць, што недзе ёсць Бог, якому я мог падзякаваць. Дзякую Табе, лiтасцiвы Творца, за тое, што, прачынаючыся, я бачу побач з сабою Джэнiфэр.
Я з усяе сiлы стараўся паводзiць сябе як звычайна i таму, вядома, дазваляў ёй самой гатаваць сняданкi i гэтак далей.
- Ты сустракаешся сёння са Стратанам? - спыталася яна, калi я даядаў другую талерку аўсянкi.
- З кiм? - папытаўся я, не расчуўшы.
- З Рэймандам Стратанам, - паўтарыла яна, - тваiм найлепшым сябрам. Тваiм суседам па iнтэрнацкiм пакоi - да таго, як з'явiлася я.
- А-а... Ага, мы збiралiся гуляць у сквош. Але, вiдаць, я не пайду.
- Лухта.
- Што, Джэн?
- Ты не павiнен прапускаць гульнi, падрыхтунчык. Я не хачу, каб у мяне быў кволы муж, разумееш?!
- О'кэй, - сказаў я, - але давай тады папалуднуем дзе-небудзь у цэнтры.
- Навошта? - папыталася яна.
- Што значыць "навошта"? - узняў я голас, спрабуючы напусцiць на сябе незадаволены выгляд. - Магу я звадзiць сваю жонку ў рэстаран цi не?
- Ну вось што, Барэт. Прызнавайся, хто яна. Як яе зваць? - раптам папыталася Джэнi.
- Каго?
- Слухай, - утупiлася яна ў мяне, - раз ты нi з таго нi з сяго цягнеш мяне ў рэстарацыю пасярод тыдня, значыцца, нехта ў цябе з'явiўся!
- Джэнiфэр! - зароў я, цяпер раззлаваўшыся ўжо па-сапраўднаму. - Я не пацярплю такiх размоў у нас дома за сняданкам!
- Добра, тады пагаворым у нас дома за абедам. Я згатую яго, пакуль ты вернешся.
- О'кэй.
I я сказаў гэта самому Богу, хто б ён нi быў, дзе б нi знаходзiўся, што я з радасцю згаджуся, каб усё засталося, як ёсць. Няхай я буду пакутаваць, сэр Усявышнi, я зусiм не супраць, няхай я буду ведаць усё, толькi каб не ведала гэтага "ўсяго" Джэнi. Ты чуеш мяне, сэр Усявышнi? Назавi сваю цану.
- Олiвэр!
- Слухаю, мiстэр Джонас.
Ён выклiкаў мяне да сябе ў кабiнет.
- Ты знаёмы з справаю Бэка?
Ведама ж, знаёмы! Робэрт Бэк працаваў фатографам у "Лайфе". Калi ён спрабаваў зняць масавыя хваляваннi ў Чыкага, "выжлы" ледзь духi з яго не выбiлi. Джонас лiчыў гэтую справу адной з найважнейшых для фiрмы.
- Я ведаю, што палiцэйскiя страшэнна яго аддубасiлi, сэр, - адказаў я...
- Я хачу, каб ты заняўся гэтай справаю, Олiвэр, - сказаў мiстэр Джонас.
- Я адзiн?
- Можаш узяць з сабою каго-небудзь з маладзейшых, - адказаў ён.
Маладзейшых? Маладзейшага за мяне ў фiрме нiкога не было. Але я, вядома, зразумеў падтэкст: "Олiвэр, нягледзячы на твой узрост, у нашай фiрме ты ўжо адзiн з старэйшых. Адзiн з нас, Олiвэр".
- Дзякуй, сэр, - сказаў я.
- Калi ты зможаш выехаць у Чыкага? - спытаўся ён.
Ад самага пачатку я вырашыў нiкому нiчога не гаварыць, вынесцi ўвесь гэты цяжар на сваiх плячах. Таму давялося вярзцi старому чалавеку ўсялякую лухту (не памятаю нават, што менавiта) - маўляў, нiяк не магу паехаць цяпер з Ню-Ёрка, сэр. Я спадзяваўся, што ён зразумее. Але мiстэр Джонас быў вiдавочна засмучаны такiм маiм адказам на выключны давер з боку фiрмы. О, Божа, дарагi мiстэр Джонас, каб толькi вы ведалi праўду!..
Парадокс, аднак цяпер Олiвэр Барэт IV, калi яму здаралася пайсцi з офiса раней як звычайна, вяртаўся дамоў пазней.
Я займеў звычку доўга стаяць перад вiтрынамi магазiнаў на Пятай авеню, разглядваючы ўсялякiя дарагiя экстравагантныя забаўкi, якiя я мог бы купiць Джэнiфэр, калi б мне не трэба было рабiць выгляд, што ўсё ў нас... нармалёва.
Читать дальше