Ben Bova - Wędrowcy

Z tyłu za Jo siedział Markow; palił nerwowo papierosa i szczypał swoją bródkę. Często na siedzeniu obok niego zasiadała również jego żona, ubrana w coś w rodzaju munduru. Jo nie bardzo się orientowała w ubiorach pracujących w ośrodku Rosjan, a więc nie mogła wiedzieć, czym się Maria właściwie zajmuje. Niewiele ją to zresztą obchodziło.

Klawisze na jej pulpicie służyły jedynie do odczytywania danych. Jo była więc jedynie obserwatorką i Rosjanie dali jej wyraźnie do zrozumienia, że nie bierze udziału w kierowaniu misją. Nacisk, z jakim miejscowy przedstawiciel władzy wymówił słowo „obserwator”, a także jego wyraz twarzy w tym momencie, wyraźnie świadczył, że miał ochotę użyć innego, bardziej mu pasującego słowa, a mianowicie: „szpieg”.

Mogła zatem śledzić przebieg misji, ale nie była w stanie pomóc żadnemu z jej uczestników.

Obejrzała się i powiodła wzrokiem po wielkiej sali ośrodka. Nie była już tak spięta, jak w pierwszych godzinach po starcie rakiety. Inni pracownicy również sprawiali wrażenie zrelaksowanych, by nie powiedzieć: sennych. Nawet Markow wyglądał na bardziej odprężonego w swym fotelu tuż za nią. Sojuz przeciął orbitę Księżyca już niemal czterdzieści osiem godzin temu, A więc Stoner i Fiodorenko byli w tej chwili dalej od Ziemi niż jakikolwiek inny mieszkaniec planety.

Jo widziała na elektronicznej mapie, że w tym samym co oni kierunku podąża również bezzałogowy statek z paliwem, wysłany ze Stanów Jednoczonych. Jego tor nie pokrywał się dokładnie z torem Sojuza, lecz oba tory miały się przeciąć na parę godzin przed zbliżeniem się Stonera i Fiodorenki do obcego statku.

„Wtedy będą mieli co robić — pomyślała. — I my też.”

Należało się spodziewać, że nastąpi to za mniej więcej dwadzieścia godzin. Najpierw ośrodek miał nadzorować połączenie się Sojuza z tankowcem, a potem rendez-vons ze statkiem z gwiazd. Jo wyobrażała sobie, jak gwarno i rojno będzie wtedy w sali.

Teraz jednak panował tu jeszcze spokój. Połowa pulpitów nie była wykorzystywana, a obecni w sali informatycy nie wykazywali żadnego podniecenia, tak, jakby w kosmosie nic się zupełnie nie działo. Dotyczyło to nawet tych, którzy o czymś rozmawiali przez zainstalowane przy ustach mikrofony lub wystukiwali coś na swych klawiaturach.

„Wszystko idzie dobrze — pomyślała Jo. — Stoner jest bezpieczny. I już jest za późno, aby dokonać jakiegoś sabotażu misji. Wszystkie rakiety nośne zadziałały doskonale, wszystkie statki były na właściwym kursie. Keith jest bezpieczny, choć o prawie półtora miliona kilometrów od Ziemi.”

Stoner drapał się sennie po szczeciniastej brodzie. Zaczynała go już swędzić i marzył o kąpieli. Fiodorenko wyglądał na równie jak on znużonego. Siedział spokojnie w fotelu po lewej ręce Stonera i sprawdzał coś na planie misji. Moduł dowodzenia pachniał cały potem i parą ich ciał.

— Odczepienie segmentu zaopatrzeniowego nie jest żadnym problemem — mówił Fiodorenko. — Małe ładunki wybuchowe rozerwą liny i odepchną segmenty od statku.

— Mówisz mi to już czwarty raz w ciągu ostatniej godziny — odparł Stoner. — Czy coś cię martwi w związku z tym?

— Nie, nic.

— Coś ci dokucza, Nikołaju. Czuję to przez skórę.

Nie ogolona twarz Rosjanina nachmurzyła się.

— Nic mi nie dokucza, Sztoner. Ja tylko widzę problem.

— Tankowiec?

— Da. Zgodnie z planem musimy go przyłączyć do naszego Sojuza, zanim przeprowadzimy rendez-vous z tym przybyszem.

— Wiem. I co z tego?

— Ostatni namiar radaru wskazuje, że tankowiec nie jest dokładnie tam, gdzie powinien być. Tor jego lotu nie pokrywa się z planowanym.

— Zawsze możemy do niego podlecieć, nieprawdaż? Fiodorenko smutno skinął głową.

— Ale wtedy zużyjemy więcej paliwa manewrowego, niż zaplanowano.

Zostanie mniej na manewry wokół statku przybysza.

Stoner myślał przez chwilę intensywnie.

— Moglibyśmy zrezygnować z tankowca i oszczędzić paliwo manewrowe na rendez-vous z przybyszem — rzekł.

— Wtedy nie wystarczy nam paliwa rakietowego na powrót na Ziemię.

— Oni mogą wysłać nam drugi tankowiec.

— Za jak długo? — zaśmiał się gorzko Fiodorenko. — Za dwa dni? Za dwa tygodnie?

— Mają rezerwowy tankowiec na Cape Canaveral. Trzymają go na wypadek, gdyby z tym się coś stało.

— Ale wtedy, gdy go wyślą, my będziemy już na tym samym torze co przybysz. Będziemy się oddalali od układu słonecznego. Drugi tankowiec już nas nie dogoni.

— Cholera!

— Musimy się połączyć z tym tankowcem — rzekł stanowczo Fiodorenko. — Nawet jeśli to oznacza, że nie będzie rendez-vous z przybyszem.

— Na Boga! Nikołaju! Przecież przylecieliśmy tutaj, żeby nawiązać z nim kontakt!

— To prawda — przyznał Rosjanin ze spokojem. — Ale ja nie chcę, żeby przez to spotkanie nigdy więcej nie wrócić na Ziemię. A ty?

Stoner nic nie odpowiedział.

— Nie martw się — rzekł Markow. — Oni z łatwością podlecą do tankowca.

Mają na to masę paliwa. Tak przynajmniej mówią kontrolerzy lotu.

Siedział teraz obok Jo przy stole jadalni ich baraku. Maria siedziała z ej jego strony, pałaszując chłodnik. Naprzeciw nich usadowił się jeleń z chińskich fizyków i dziobał widelcem w swym kolacyjnym daniu.

— Ale wtedy nie zostanie im paliwa na spotkanie z przybyszem — powiedziała Jo. Jej talerz chłodniku stał przed nią nietknięty.

Markow wzruszył ramionami.

— Wtedy zbliżą się do niego na minimalną odległość, zrobią mu parę tysięcy zdjęć i powrócą z nimi do domu — rzekł wesoło. Jeśli to jest optymalne rozwiązanie , na pewno je wybiorą.

Jednakże Jo czuła, że ogarniają strach.

— Keith nigdy na tym nie poprzestanie — szepnęła. — On chce wejść na pokład statku z gwiazd.

— Fiodorenko jest doświadczonym kosmonautą — upierał się Markow. — Nie zgodzi się na coś, co mogłoby ich kosztować życie.

— Ale Keith jest…

— Cóż on może zrobić? — Markow machnął lekceważąco ręką. — Sterroryzować Fiodorenkę i skierować Sojuza ku statkowi przybysza? Przecież to nonsens.

— Nie jestem tego taka pewna — powiedziała Jo.

— Poza tym — mówił Markow — Fiodorenko jest doskonałym pilotem. Dumą naszej ekipy kosmonautów. Założę się, że będzie w stanie połączyć Sojuza z tankowcem i jeszcze zostanie mu pełno paliwa na spotkanie z przybyszem z gwiazd.

— Miejmy nadzieję, że się nie mylisz — rzekła Jo, nie wierząc ani jednemu swemu słowu.

Cocoa Beach, Floryda

— Ale dlaczego właśnie ty musisz lecieć? — spytała.

Westchnął, zrezygnowany.

— Mówię ci po raz dwudziesty, Marge: dostałem taki rozkaz.

— Ale ty nie jesteś astronauta. Nie mogą ci rozkazać, abyś wzleciał w przestrzeń!.

— Diabła tam, nie mogą.

— Jesteś lekarzem, nie astronautą.

— Jestem pułkownikiem naszej kochanej armii, a więc gdy dostaje rozkaz z Białego Domu, salutuję grzecznie i mówię: tak jest, panie prezydencie.

— Ty zdaje się chcesz lecieć.

— Boję się na śmierć. Ale muszę słuchać rozkazów. Cóż mogę zrobić?

— Jesteś za stary, żeby lecieć w kosmos.

— Ale nie w promie orbitalnym. Będę tylko zwykłym pasażerem. Jak w samolocie… Słuchaj, Marge, to potrwa tylko parę tygodni.

Musimy poddać kwarantannie tych facetów, którzy wejdą w kontakt z pozaziemską istotą…