Peter Lovesey - Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze

Здесь есть возможность читать онлайн «Peter Lovesey - Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze» весь текст электронной книги совершенно бесплатно (целиком полную версию без сокращений). В некоторых случаях можно слушать аудио, скачать через торрент в формате fb2 и присутствует краткое содержание. Жанр: Детектив, на польском языке. Описание произведения, (предисловие) а так же отзывы посетителей доступны на портале библиотеки ЛибКат.

Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze: краткое содержание, описание и аннотация

Предлагаем к чтению аннотацию, описание, краткое содержание или предисловие (зависит от того, что написал сам автор книги «Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze»). Если вы не нашли необходимую информацию о книге — напишите в комментариях, мы постараемся отыскать её.

Peter Diamond to ostatni prawdziwy detektyw. Gliniarz z niezłomnymi zasadami. Kieruje się sztuką dedukcji, nie ufa technice i komputerom. Nie wierzy w skuteczność metod nowoczesnych laboratoriów. Śledztwo prowadzi zawsze po swojemu.
Jego metody zostają wystawione na próbę, kiedy w jeziorze policja znajduje nagie ciało kobiety. Patolodzy i genetycy uznają wkrótce, że mają dość dowodów, by wskazać podejrzanego. Ale Diamond nie przerywa śledztwa…

Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze — читать онлайн бесплатно полную книгу (весь текст) целиком

Ниже представлен текст книги, разбитый по страницам. Система сохранения места последней прочитанной страницы, позволяет с удобством читать онлайн бесплатно книгу «Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze», без необходимости каждый раз заново искать на чём Вы остановились. Поставьте закладку, и сможете в любой момент перейти на страницу, на которой закончили чтение.

Тёмная тема
Сбросить

Интервал:

Закладка:

Сделать

Diamond zauważył, że w sposobie, w jaki Jackman mówił, był dystans, a nie duma, której należałoby się spodziewać po oddanym mężu. Chociaż wspomnienia sprzed dwóch lat przepojone były ciepłem. Historia ich pierwszego spotkania dźwięczała prawdą. Niewątpliwie Geny oczarowała tego człowieka i nietrudno było zrozumieć, dlaczego on ją pociągał. Był przystojny. Nie był wyniosły. W ogóle nie pasował do stereotypu nadętego intelektualisty.

Potwierdziło się to, kiedy Jackman zaczął mówić dalej.

– Po raz pierwszy kochaliśmy się pod gwiazdami w Richmond Park. Nie wiedzieliśmy, że zamykają bramy o zmierzchu. Musieliśmy przejść przez mur, żeby się wydostać, a mieliśmy już jakoś mniej energii. – Uśmiechnął się słabo. – Potem robiliśmy to w bardziej komfortowych warunkach. Przeprowadziła się do mojego bliźniaka w Teddington. Pobraliśmy się we wrześniu. Po wyjściu z urzędu stanu cywilnego wsiedliśmy na statek wycieczkowy i urządziliśmy sobie wycieczkę w górę Tamizy na dwieście pięćdziesiąt osób.

Diamond zanotował tę liczbę w pamięci, niepokoiła go. Jeśli dojdzie do wyszukiwania przyjaciół ofiary, będzie potrzebna ogromna grupa śledcza.

– Doprawdy, zaskakujące – zauważył Jackman – jak świat akademicki i świat show biznesu zdołały się zaprzyjaźnić. Podrygiwały w rytm kwartetu jazzowego do świtu.

– To był wrzesień 1987 roku? Kiedy więc przeprowadziliście się do Bath? – zapytał Diamond.

– Zaraz potem. Miałem tu zacząć wykłady. Geny nadal pracowała w BBC. Nie mieliśmy pojęcia, że jej dni w Milnerach są policzone. Wynajęła mieszkanie w Ealing, żeby tam przemieszkiwać podczas dni zdjęciowych. Jak już mówiłem, oboje byliśmy skupieni na życiu zawodowym i więź między nami była luźniejsza, niż nakazuje tradycja. Mieliśmy osobne rachunki bankowe. Ten dom jest na moje nazwisko; znalazłem go i zacząłem załatwiać sprawy prawne, zanim spotkałem Geny.

– Czy spodobał się jej pański wybór?

Profesor przyłożył dłoń do twarzy i przejechał nią po podbródku, zastanawiając się nad odpowiedzią.

– Tak, myślę, że się jej spodobał. Jest trochę oddalony od śródmieścia, ale miała samochód.

– Tego renaulta?

– Metro. Kupiła sobie nowy. Stoi w garażu. Chce pan zobaczyć?

– Później. – Teraz Diamond przejął pałeczkę. – Skoro jej samochód nadal stoi w garażu, nie zaniepokoiło to pana, kiedy zaginęła?

– Zupełnie nie. Często korzysta z taksówek, szczególnie kiedy ma zamiar wypić kilka drinków.

– Dużo piła?

– Mogłaby przestać, ale nie twierdzę, że piła nadmiernie.

***

Funkcjonariusz zawołał Johna Wigfulla, żeby w urzędowych skarpetach z tworzywa sztucznego wszedł na górę, do głównej sypialni. Patrzyli, jak jeden z zespołów kryminalistycznych na kolanach zbiera próbki włókien na kawałki taśmy samoprzylepnej.

Wigfull założył ręce na piersi i przyjrzał się pokojowi.

– A więc są dwa pojedyncze łóżka.

– Niektórzy tak wolą.

– Też byś wolał, gdybyś miał za żonę Geny Snoo? Funkcjonariusz się uśmiechnął.

– Jestem tylko technikiem kryminalistyki, John. Zupełnie brakuje mi wyobraźni.

Oba łóżka rozebrano do materaców, żeby je zbadać. To wystarcza, by pozbawić sypialnię charakteru. Pokój był duży, proporcjonalny, utrzymany w odcieniach szarości i jasnej zieleni. Na stoliku naprzeciwko łóżek stał telewizor i odtwarzacz wideo. Dwa obrazy w stylu Mondriana ożywiały ściany, ale w oczach Wigfulla wzmacniały tylko wrażenie hotelowej neutralności pomieszczenia.

Uderzająco inne wrażenie odniósł, kiedy przeszedł przez pokój i zajrzał do jednej z przylegających do niego garderób. Było to sanktuarium kariery telewizyjnej Geny Snoo. Ściany gęsto obwieszono oprawionymi w srebrne ramki zdjęciami z Milnerów oraz fotografiami prasowymi jej i innych znanych i lubianych osób podczas przyjęć. Toaletkę wyposażono w lustro otoczone żarówkami, jak w garderobie każdej gwiazdy, ściana z tyłu została udekorowana srebrnymi podkowami, telegramami, kartkami pocztowymi i gałązkami wrzosu. Wzdłuż pokoju stał składany parawan, całkowicie zalepiony wycinkami z gazet. Na półkach między szafą ścienną a oknem stały kasety wideo i tanie wydania książkowe Milnerów.

– Wspomnienia z czasów sławy, co? – powiedział funkcjonariusz kryminalistyki.

– To się rzuca w oczy. – Wigfull wrócił do sypialni. – Dużo znaleźliście?

– Kilka mikroskopijnych plamek na kołdrze. Być może krew. Może to ważne, a może nie. Zobaczymy, co powiedzą badania. Mnóstwo odcisków na powierzchni komody, prawdopodobnie jej własnych. W innych miejscach prawie żadnych. Szuflady i szafa zostały wytarte do czysta. Czy on to zrobił?

– Masz na myśli męża?

– No a kogo innego? Morderstwa z reguły zdarzają się w rodzinie, prawda?

Wigfull wzruszył ramionami.

Technik zamknął z trzaskiem metalową skrzynkę z przyrządami.

– Jeśli jest winien, twój szef go przyszpili. Widziałem, jak Diamond pracuje. Dla niego to gra w kotka i myszkę. Trochę się pobawi, a potem uderza. Jak nie odgryzie głowy, to złamie kark.

– Zanim do tego dojdzie – oświadczył Wigfull – chciałbym znać motyw.

– To oczywiste. Nie sypiali razem. Musiała to dostawać od kogoś innego. Mąż się dowiedział. Kurtyna zapadła dla Candice.

W ogrodzie Diamond cierpliwie rekonstruował historię małżeńską.

– W samochodzie mówił mi pan o ciosie, jakim dla żony było usunięcie jej z serialu. Rozumiem, że po początkowym szoku podeszła do tego całkiem pozytywnie.

– Tak – odparł Jackman. Był teraz spokojniejszy, bo pytania stały się bardziej klarowne, bardziej przewidywalne. – Oczywiście, powiedziała reżyserowi, co o tym sądzi, ale kiedy zobaczyła, że to stracona sprawa, zareagowała, jak sądzę, rozsądnie. Powiedziała mi, że chce nadrobić stracone lata.

– Co miała na myśli?

– Nigdy nie cieszyła się wolnością, której mogą używać nastolatki. Wreszcie mogła się wyrwać: jeździć na wakacje, tańczyć przez całą noc, zmieniać fryzury, przytyć, jeśli tylko miała ochotę, i nigdy nie odpowiadać na listy od fanów. Myślę, że był to bunt nastolatki odłożony o dekadę.

– Nie był to idealny początek małżeństwa – zaryzykował Diamond.

Odpowiedź była ostrzejsza, jakby Jackman wiedział, co kryje się za tymi słowami.

– Nie patrzyliśmy na to w ten sposób. Jak panu mówiłem, zostawiliśmy sobie sporo swobody, żeby pozostać sobą i niezależnie dążyć do własnych celów. Nie chcieliśmy, żeby jedno z nas wlokło się przez całe życie za drugim i ciągle się dla niego poświęcało.

– Ale podstawa tego waszego kontraktu, waszego porozumienia, czy jak to nazywaliście, zmieniła się – zauważył Diamond. – Ona nie miała już pracy.

– No to co? Nic spodziewałem się, że Gerry zostanie w domu i będzie cerować mi skarpetki tylko dlatego, że jest bezrobotna. Włożyła całą energię w zbudowanie życia towarzyskiego. Oczywiście zrezygnowała z mieszkania w Ealing.

– To trudne dla kobiety przywykłej do Londynu, gdy musi zaszyć się tam, gdzie nikogo nie zna – stwierdził Diamond przekonany, że małżeństwo doznało fatalnego uszczerbku.

– Nie dla Gerry. Szybko rozeszła się wieść, że przeprowadza się tutaj. Natychmiast przyszło mnóstwo zaproszeń.

– Pana też zapraszano?

– Bardzo często. Zazwyczaj nie mogłem jej towarzyszyć. Musiałem uruchomić zupełnie nowy wydział, i to zajmowało mi najwięcej czasu. Stopniowo poznawałem ludzi, z którymi przestawała. Co jakiś czas urządzaliśmy u siebie przyjęcia.

Читать дальше
Тёмная тема
Сбросить

Интервал:

Закладка:

Сделать

Похожие книги на «Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze»

Представляем Вашему вниманию похожие книги на «Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze» списком для выбора. Мы отобрали схожую по названию и смыслу литературу в надежде предоставить читателям больше вариантов отыскать новые, интересные, ещё непрочитанные произведения.


Peter Lovesey - A Case of Spirits
Peter Lovesey
Peter Lovesey - The Tick of Death
Peter Lovesey
Peter Lovesey - Cop to Corpse
Peter Lovesey
Peter Lovesey - Wobble to Death
Peter Lovesey
Peter Lovesey - The Secret Hangman
Peter Lovesey
Peter Lovesey - The House Sitter
Peter Lovesey
Peter Lovesey - Upon A Dark Night
Peter Lovesey
Peter Lovesey - The Vault
Peter Lovesey
Peter Lovesey - Diamond Dust
Peter Lovesey
Peter Lovesey - Diamond Solitaire
Peter Lovesey
Peter Lovesey - The Summons
Peter Lovesey
Отзывы о книге «Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze»

Обсуждение, отзывы о книге «Detektyw Diamond I Śmierć W Jeziorze» и просто собственные мнения читателей. Оставьте ваши комментарии, напишите, что Вы думаете о произведении, его смысле или главных героях. Укажите что конкретно понравилось, а что нет, и почему Вы так считаете.

x