Blake Pierce - In de gaten

Hij glimlachte naar haar en zei: ‘Ik ben blij dat ik kon helpen. Ik weet dat dit heel moeilijk voor je moet zijn.’

Riley liet haar hoofd even zakken en verzamelde haar moed om iets te zeggen wat ze echt wilde zeggen.

Uiteindelijk zei ze: ‘Dr. Hayman, u herinnert het zich waarschijnlijk niet meer, maar ik zat in uw eerste jaar in uw cursus Intro in Psych.’

‘Ik herinner het me,’ zei hij.

Riley slikte haar nervositeit weg en zei: ‘Nou, ik heb u altijd willen vertellen... u heeft me echt geïnspireerd om psychologie als hoofdvak te nemen.’

Hayman zag er nu een beetje geschrokken uit.

‘Wauw,’ zei hij. ‘Dat is echt leuk om te horen. Dank je wel!’

Ze stonden elkaar een ongemakkelijk moment aan te kijken. Riley hoopte dat ze zichzelf niet voor gek had gezet.

Uiteindelijk zei Hayman: ‘Luister, ik heb in de klas op je gelet. De opstellen die je schrijft, de vragen die je stelt, de ideeën die je met iedereen deelt. Je hebt een goed stel hersens. En ik heb het gevoel... je hebt vragen over wat er met je vriendin is gebeurd waar de meeste andere studenten niet aan denken, misschien zelfs niet aan wíllen denken.’

Riley slikte opnieuw. Hij had natuurlijk gelijk, bijna griezelig gelijk.

Dit is empathie, dacht ze.

Ze flitste terug naar de nacht van de moord, toen ze buiten Rhea’s kamer had gestaan met de wens dat ze naar binnen kon gaan, met het gevoel dat ze iets belangrijks zou leren als ze alleen op dat moment door die deur kon lopen.

Maar dat moment was voorbij. Toen Riley eindelijk naar binnen kon, was de kamer helemaal opgeruimd, alsof er nooit iets was gebeurd.

Langzaam zei ze...

‘Ik wil echt begrijpen... wáárom. Ik wil heel graag weten... ‘

Haar stem vervaagde. Durfde ze tegen Hayman of iemand anders de waarheid te vertellen?

Dat ze de geest wilde begrijpen van de man die haar vriendin vermoord had?

Dat ze zich bijna in hem wilde ínleven?

Ze was opgelucht toen Hayman knikte en het leek te begrijpen.

‘Ik snap hoe je je voelt,’ zei hij. ‘Vroeger voelde ik hetzelfde.’

Hij opende een bureaula, haalde er een boek uit en gaf het aan haar.

‘Je kunt dit lenen,’ zei hij. ‘Het is een geweldige plek om te beginnen.’

De titel van het boek was Donkere Geesten: De Moordlustige Persoonlijkheid Onthuld.

Riley was verrast toen ze zag dat de auteur Dr. Dexter Zimmerman zelf was.

Hayman zei: ‘De man is een genie. Je kunt je niet voorstellen welke inzichten hij in dit boek onthult. Je moet het gewoon lezen. Het kan je leven veranderen. Het heeft de mijne zeker veranderd.’

Riley voelde zich door Haymans gebaar overweldigd.

‘Dank u wel,’ zei ze zachtmoedig.

‘Geen dank,’ zei Hayman glimlachend.

Riley verliet het klaslokaal en liep in een draf toen ze het gebouw uit ging naar de bibliotheek, ongeduldig om met het boek te gaan zitten.

Tegelijkertijd voelde ze een zweem van angst.

‘Het kan je leven veranderen,’ had Hayman haar gezegd.

Zou dat goed of slecht zijn?

HOOFDSTUK ZEVEN

In de universiteitsbibliotheek ging Riley achter een bureau zitten die in een kleine ruimte stond. Ze legde het boek op het bureau en zat naar de titel te staren; Donkere Geesten: De Moordlustige Persoonlijkheid Onthuld, door Dr. Dexter Zimmerman.

Ze wist niet precies waarom, maar ze was blij dat ze ervoor gekozen had om het boek hier te gaan lezen in plaats van in haar studentenkamer. Misschien wilde ze gewoon niet gestoord worden of de vraag krijgen wat ze aan het lezen was en waarom.

Of misschien was het iets anders.

Ze raakte de kaft aan en voelde een vreemde tinteling...

Angst?

Nee, dat kon het niet zijn.

Waarom zou ze bang zijn voor een boek?

Toch voelde ze zich ongerust, alsof ze op het punt stond om iets te doen dat verboden was.

Ze opende het boek en haar ogen vielen op de eerste zin...

Lang voordat een moord wordt gepleegd, heeft de moordenaar het potentieel om die moord te plegen.

Terwijl ze de verklaringen van de auteur voor die stelling las, voelde ze zichzelf in een donkere en vreselijke wereld glijden. Een onbekende wereld, maar een wereld die op mysterieuze wijze voor haar voorbestemd voelde om te onderzoeken en te proberen te begrijpen.

De pagina’s omslaand, werd ze aan het ene moorddadige monster na het andere voorgesteld.

Ze leerde Ted Kaczynski kennen, bijgenaamd de ‘Unabomber’, die explosieven gebruikte om drie mensen te doden en drieëntwintig anderen te verwonden.

En dan was er John Wayne Gacy, die zich graag als clown verkleedde en kinderen op feesten en liefdadigheidsevenementen vermaakte. Hij was in zijn gemeenschap geliefd en gerespecteerd, zelfs op het moment dat hij in het geheim drieëndertig jongens en jonge mannen seksueel misbruikte en vermoordde, waarvan hij veel lichamen in de kruipruimte van zijn huis verborg.

Riley was vooral door Ted Bundy gefascineerd, die uiteindelijk tot dertig moorden bekende, hoewel er misschien nog veel meer waren geweest. Knap en charismatisch, had hij zijn vrouwelijke slachtoffers op openbare plaatsen benaderd en gemakkelijk hun vertrouwen gewonnen. Hij beschreef zichzelf als ‘de meest hartelijke klootzak die je ooit zult ontmoeten.’ Maar de vrouwen die hij vermoord had, hadden zijn wreedheid nooit herkend totdat het te laat was.

Het boek stond vol met informatie over dergelijke moordenaars. Bundy en Gacy waren opmerkelijk intelligent geweest en Kaczynski was een wonderkind. Zowel Bundy als Gacy waren door wrede, gewelddadige mannen opgevoed en ze hadden onder wreed seksueel misbruik geleden toen ze jong waren.

Maar Riley vroeg zich af: wat had hen tot moordenaars gemaakt? Veel mensen waren in hun jeugd getraumatiseerd zonder zich tot moord te wenden.

Ze bestudeerde de tekst van Dr. Zimmerman op zoek naar antwoorden.

Volgens zijn beoordeling wisten moorddadige criminelen het verschil tussen goed en kwaad en ze waren zich ook bewust van de mogelijke gevolgen voor hun acties. Maar ze waren op een unieke manier in staat om dat bewustzijn af te sluiten om hun misdaden te plegen.

Zimmerman schreef ook wat hij in de klas had gezegd, dat moordenaars geen empathisch vermogen hadden. Maar het waren uitstekende bedriegers die empathie en andere gewone gevoelens konden veinzen, waardoor ze moeilijk te herkennen waren en vaak sympathiek en charmant leken.

Toch waren er soms zichtbare waarschuwingssignalen. Een psychopaat was bijvoorbeeld vaak iemand die van macht en controle hield. Hij verwachtte zonder veel moeite grandioze, onrealistische doelen te bereiken, alsof succes gewoon aan hem toekwam. Hij zou alle middelen gebruiken om die doelen te bereiken, niets viel buiten die grenzen, hoe crimineel en wreed ook. Meestal gaf hij anderen de schuld voor zijn falen en hij loog gemakkelijk en vaak...

Riley’s geest verbijsterde zich over de rijkdom aan informatie en inzichten van Zimmerman.

Maar terwijl ze las, bleef ze aan de eerste zin in het boek denken...

Lang voordat een moord wordt gepleegd, heeft de moordenaar het potentieel om die moord te plegen.

Hoewel moordenaars in veel opzichten verschillend waren, leek Zimmerman te zeggen dat er een bepaald soort persoon was die was voorbestemd om te moorden.

Riley vroeg zich af: waarom werden zulke mensen niet gezien en gestopt voordat ze zelfs maar konden beginnen?

Riley wilde graag blijven lezen en ontdekken of Zimmerman op die vraag antwoorden had. Maar ze wierp een blik op haar horloge en besefte dat er sinds ze in de ban van het boek was geraakt veel tijd verstreken was. Ze moest nu gaan, anders zou ze te laat zijn voor haar volgende les.

Ze verliet de bibliotheek en liep de campus over, terwijl ze het boek van Dr. Zimmerman vastklampte terwijl ze liep. Ongeveer halverwege haar klas, kon ze de aantrekkingskracht van het boek niet weerstaan, ze klapte het open en gleed snel over delen van de tekst terwijl ze liep.